Τίτλοι τέλους μιας ολόκληρης ζωής – Όσοι έζησαν τη δεκαετία του 60, 70 και 80 σίγουρα θα δακρύσουν… Βόλτα στα χρόνια της αθωότητας μας! Πόση συγκίνηση… (βίντεο)
Τότε που ακόμα γελούσαμε… τότε που ακόμα οι άνθρωποι ήταν πιο αγνοί… όχι πως ήταν όλα τέλεια, αλλά είχαν μια γεύση από … γιασεμιού και νυχτολούλουδου ανάσα… μια απλότητα στα μάτια… μια ομορφιά στην καθημερινότητά μας κι ας ήταν φτωχική…
Ένα ακόμα ταξείδι σε γεύσεις και εικόνες αυθεντικές και μιας άλλης ποιότητας ανθρώπων… πιο μπεσαλήδικες βρε παιδί μου… πιό ανθρώπινες…
Τότε που ακόμα γελούσαμε… τότε που ακόμα οι άνθρωποι ήταν πιο αγνοί… όχι πως ήταν όλα τέλεια, αλλά είχαν μια γεύση από … γιασεμιού και νυχτολούλουδου ανάσα… μια αγνότητα στα μάτια… μια ομορφιά στην καθημερινότητά μας κι ας ήταν φτωχική…
Κι ήταν κι εκείνες οι αλάνες στα χωριά… εκεί που τα παιδικά μας μουτράκια γέμιζαν με χώμα, τα γόνατα και οι αγκώνες μας με αίμα, και οι ψυχούλες μας με παιχνίδια…εκείνα τα παιχνίδια, που δεν γνώρισαν και δεν θα γνωρίσουν ποτέ τα παιδιά του ’90, του 2000 και μέχρι σήμερα…
Θυμάστε που τα καλοκαίρια μας τα μετρούσαμε με τα μπάνια και τα ξυλάκια παγωτού της ΕΒΓΑ;
Εποχές στερημένες σε ποιότητα ζωής, αλλά ακόμα έχω στο στόμα μου τη γεύση της θρεψίνης, της φέτας με ψωμί λάδι και ζάχαρη, τα “βρώμικα” σουβλάκια του κυρ Αντώνη, τις καραμέλες βουτύρου… τα μοσχομύριστα φαγητά της μάνας…
Δεν θα την άλλαζα με όλη την πολυτέλεια και τα χρήματα της γης…
Εποχές που δεν θα ξανάρθουν ποτέ… αλλά όσοι τις ζήσαμε, θα τις πάρουμε φεύγοντας απ’ αυτή τη ζωή, μαζί μας, για να μας συνοδεύουν στο αιώνιο άπειρο…
Καλλιόπη
Τίτλοι τέλους μιας ολόκληρης ζωής – Όσοι έζησαν τη δεκαετία του 60, 70 και 80 σίγουρα θα δακρύσουν
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
ειν λιγο παρατερο μα το βαζω αξιζει κι λιγακι πιθανον δενει με το πολυ ωραιο αρθρο
Το νησί που έγινε φυλακή
Υπήρχε κάποτε ένα νησί.
Από μακριά έμοιαζε με παράδεισο.
Είχε καταγάλανα νερά, δέντρα που λύγιζαν απαλά στον άνεμο και ένα μικρό σπίτι στην καρδιά του, όπου μεγάλωνε ένα παιδί.
Οι άνθρωποι που το φρόντιζαν το αγαπούσαν.
Τουλάχιστον αυτό του έλεγαν.
«Εδώ είσαι ασφαλές.»
«Εδώ κανείς δεν μπορεί να σου κάνει κακό.»
«Εμείς ξέρουμε τι είναι καλό για σένα.»
Και το παιδί τους πίστευε.
Γιατί όταν είσαι μικρός, δεν γνωρίζεις τον κόσμο.
Ο κόσμος σου είναι εκείνοι που σε μεγαλώνουν.
Η θάλασσα που απαγορευόταν
Το παιδί αγαπούσε να κοιτάζει τη θάλασσα.
Καθόταν στην ακτή και παρατηρούσε τα καράβια που περνούσαν στον ορίζοντα.
Τα κοιτούσε με θαυμασμό.
Ήθελε κάποτε να ταξιδέψει.
Μια μέρα ρώτησε:
«Τι υπάρχει πέρα από τη θάλασσα;»
Η απάντηση ήρθε αμέσως:
«Τίποτα που να χρειάζεσαι.»
Και ύστερα:
«Εκεί έξω υπάρχουν κίνδυνοι.»
«Οι άνθρωποι θα σε πληγώσουν.»
«Δεν είσαι αρκετά δυνατός για να τα καταφέρεις μόνος σου.»
«Εδώ έχεις εμάς.»
Και το παιδί φοβήθηκε.
Έτσι, αντί να μάθει να ταξιδεύει, έμαθε να φοβάται τη θάλασσα.
Η προστασία που έγινε αλυσίδα
Τα χρόνια πέρασαν.
Το παιδί μεγάλωσε.
Όμως κάθε φορά που προσπαθούσε να πλησιάσει την ακτή, άκουγε τις ίδιες φωνές:
«Πού πας;»
«Γιατί θέλεις να φύγεις;»
«Μετά από όλα όσα κάναμε για σένα;»
«Δεν μας αγαπάς;»
«Εμείς σε μεγαλώσαμε.»
«Εμείς σε προστατέψαμε.»
Και τότε ερχόταν η ενοχή.
Γιατί όταν η φροντίδα παρουσιάζεται σαν χρέος, η αγάπη αρχίζει να μοιάζει με λογαριασμό που δεν τελειώνει ποτέ.
Το παιδί έμαθε πως για να θεωρείται «καλό», έπρεπε να υπακούει.
Να μένει.
Να μην αντιδρά.
Να μην αμφισβητεί.
Να μην κοιτάζει πολύ τον ορίζοντα.
Και κυρίως…
να μην ονειρεύεται μια ζωή έξω από το νησί.
Κάποια μέρα κατάλαβε
Ένα πρωί, καθώς στεκόταν στην ακτή, είδε ένα καράβι να περνά.
Για πρώτη φορά δεν το κοίταξε με φόβο.
Το κοίταξε με μια παράξενη αίσθηση.
Σαν να θυμήθηκε κάτι που είχε ξεχάσει.
Ήθελε να μάθει τι υπάρχει εκεί έξω.
Και τότε κατάλαβε κάτι τρομερό.
Κανείς δεν είχε χτίσει έναν τοίχο γύρω από το νησί.
Δεν υπήρχαν κάγκελα.
Δεν υπήρχαν αλυσίδες.
Η θάλασσα ήταν ανοιχτή.
Ο ορίζοντας ήταν ελεύθερος.
Το καράβι μπορούσε να φύγει.
Η φυλακή βρισκόταν μέσα στο μυαλό του.
Είχε μάθει τόσα χρόνια να φοβάται την ελευθερία, ώστε η ελευθερία τού φαινόταν πιο τρομακτική από τη φυλακή.
Η πρώτη του απόφαση
Δεν έφυγε εκείνη τη μέρα.
Δεν ήταν τόσο εύκολο.
Έμεινε στην ακτή.
Κοίταξε τη θάλασσα.
Και για πρώτη φορά είπε μέσα του:
«Ίσως μπορώ.»
Μόνο δύο λέξεις.
Αλλά ήταν οι πιο δυνατές λέξεις που είχε πει ποτέ.
Την επόμενη μέρα πήγε λίγο πιο κοντά.
Την άλλη μέρα ακόμα πιο κοντά.
Και κάποια στιγμή έβαλε τα πόδια του στο νερό.
Το νερό δεν τον έπνιξε.
Η θάλασσα δεν έγινε τέρας.
Ο ορίζοντας δεν τον τιμώρησε.
Και τότε κατάλαβε πως πολλά από αυτά που του είχαν περιγράψει ως «προστασία» ήταν στην πραγματικότητα φόβος μεταμφιεσμένος σε αγάπη.
Το παιδί έγινε άνθρωπος
Δεν μίσησε το νησί.
Αυτό ήταν το πιο δύσκολο.
Γιατί το νησί ήταν και το σπίτι του.
Εκεί είχε γελάσει.
Εκεί είχε κλάψει.
Εκεί είχε μεγαλώσει.
Δεν μπορούσε να διαγράψει όσα έζησε.
Μπορούσε όμως να αποφασίσει ότι δεν θα άφηνε το παρελθόν να γίνει το μέλλον του.
Και μια μέρα έφτιαξε ένα μικρό καράβι.
Όχι μεγάλο.
Όχι τέλειο.
Αλλά δικό του.
Πριν φύγει, γύρισε και κοίταξε το σπίτι.
Και ψιθύρισε:
«Σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε.
Αλλά η ζωή μου δεν είναι το χρέος σας.»
Έλυσε το σχοινί.
Και άνοιξε πανιά.
Η πραγματική προστασία
Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που αγαπά ένα παιδί:
Να το προστατεύει τόσο πολύ από τον κόσμο, ώστε να μην του επιτρέπει ποτέ να γνωρίσει τον κόσμο.
Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται έναν γονιό που θα του λέει:
«Μείνε εδώ. Χωρίς εμένα δεν μπορείς.»
Χρειάζεται έναν γονιό που θα του λέει:
«Θα είμαι εδώ αν με χρειαστείς. Αλλά θέλω να μάθεις να ταξιδεύεις και μόνος σου.»
Η πραγματική αγάπη δεν ζητά αιώνια υποταγή.
Δεν απαιτεί προσκύνημα.
Δεν δημιουργεί χρέος που πρέπει να ξεπληρώνεται για μια ζωή.
Η πραγματική προστασία προετοιμάζει την ελευθερία.
Και το νησί;
Το νησί έμεινε εκεί.
Δεν ήταν ποτέ πραγματικά η φυλακή.
Φυλακή το έκανε ο φόβος.
Και όταν το καράβι απομακρύνθηκε, ο άνθρωπος που κάποτε ήταν παιδί κοίταξε πίσω του.
Το νησί φαινόταν τώρα μικρό.
Πολύ μικρότερο απ’ όσο το θυμόταν.
Και τότε χαμογέλασε.
Γιατί κατάλαβε πως ο κόσμος δεν τελείωνε στις ακτές του.
Ο κόσμος άρχιζε εκεί που τελείωνε ο φόβος.
Μια σκέψη για το τέλος
Κανένα παιδί δεν γεννιέται για να γίνει αιώνιος υπήκοος των γονιών του.
Οι γονείς δεν μεγαλώνουν παιδιά για να αποκτήσουν ιδιοκτησία πάνω στη ζωή τους.
Τα μεγαλώνουν για να τους δώσουν ρίζες — και κάποτε φτερά.
Για να μπορούν να φύγουν χωρίς ενοχές.
Να επιστρέψουν χωρίς φόβο.
Να αγαπούν χωρίς υποχρέωση.
Να ζήσουν χωρίς να χρειάζεται να ζητούν άδεια για να είναι ο εαυτός τους.
Γιατί στο τέλος…
Ένας γονιός που αγαπά πραγματικά δεν χτίζει ένα νησί για να κρατήσει το παιδί του μέσα.
Του μαθαίνει να κολυμπά, του δείχνει τον ορίζοντα και του λέει:
«Ο κόσμος είναι μεγάλος. Πήγαινε να τον γνωρίσεις
https://www.v-karkania.gr/el/goneis-kai-enhlika-paidia
Υπέροχο… να είσαι καλά timos…
[email protected]
Φαντασου ποσα ξυλακια παγωτο ΕΒΓΑ ετρωγε η καλλιοπη …………..καμμια 15 τη μερα και βαλε …….αδειασε ολη την παγωτοβιομηχανια ,τουλαχιστον αφηνατε κανενα ξυλακη για τα αλλα παιδακια……………. …………..ετσι εξηγηται το ζαχαρο !!!!!!!!!
Το ζάχαρο είναι κληρονομικό και σε σπάνιες περιπτώσεις από σοκ
Τα ξυλακια παγωτά δεν έχουν πολύ ζαχαρη
Λυπαμε που ο κόσμος έχασε το χιούμορ του έτσι εξηγούνται πολλά ……..,…………κατά αλλά ευχαριστούμε γιατρέ για τη διάγνωση.
Διαφημησεις
https://youtu.be/HAGrmGJCWMc?si=PokouSMetRliUfyN