Και μια γυναίκα που βαστούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της είπε: Μίλησε μας για τα παιδιά.
Και είπε αυτός (ο προφήτης):
Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της.
Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς,
Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας,
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους,
Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο,
που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας.
Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε, μην
προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.
Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω, ούτε μένει στο χτες.
Είστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται σαν ζωντανές σαΐτες τα παιδιά σας.
Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στη γραμμή του Απείρου
και σας λυγίζει με την δύναμη Του ώστε οι
σαΐτες Του να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
Δεχθείτε το λύγισμα σας στα χέρια Του με χαρά.
Γιατί Αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,
Αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης, Ο Κήπος του Προφήτη, εκδόσεις Printa.
Σ’ έναν τόπο μακρινό, ζει χρόνια ο Αλ Μουσταφά, Ο προφήτης, κι όταν φτάνει η στιγμή να γυρίσει στο νησί του, οι κάτοικοι του τόπου ζητούν από αυτόν το δώρο της σοφίας του. Ρωτούν για όσα βαραίνουν την καρδιά τους κι αυτός απαντά για όλα τα’ ανθρώπινα: την αγάπη, την ελευθερία, τα παιδιά, το γάμο, τη δουλειά, τον πόνο, τη φιλία, το χρόνο, το θάνατο, με λόγια τόσο καθαρά και διαυγή που σε άλλες εποχές θα θεωρούνταν θεϊκής έμπνευσης.
Ο Γκιμπράν έγραψε και ξαναέγραψε πολλές φορές τον Προφήτη μέχρι να τον εκδώσει. Είναι το αριστούργημά του, το βιβλίο που τον έκανε διάσημο στη Δύση.
Ο κήπος του προφήτη, που γράφτηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, είναι η συνέχεια του Προφήτη. Ο Αλ Μουσταφά επιστρέφει στο νησί του καταβεβλημένος από τη θλίψη των αναμνήσεων και καταφεύγει μόνος στον κήπο των προγόνων του. Ύστερα όμως ανοίγει την πόρτα στους παλιούς συντρόφους του και απαντά στις ερωτήσεις τους. Το βιβλίο αντηχεί από την ανθρωπιά και την ευσπλαχνία του συγγραφέα, και υμνεί τον αρχέγονο δεσμό του ανθρώπου με τη φύση.
Ο μεγάλος Λιβανέζος ζωγράφος, ποιητής και στοχαστής, Χαλίλ Γκιμπράν, γεφυρώνει με την πένα του την αραβική κληρονομιά με τον δυτικό ελληνοχριστιανικό ανθρωπισμό, θυμίζοντας στον άνθρωπο των πολέμων, της επιστήμης και της ταχύτητας, την ξεχασμένη σοφία που υπάρχει μέσα του.
Ο Χαλίλ Γκιμπράν, ένα από τα πλέον φωτισμένα πνεύματα Ανατολής και Δύσης, γεννήθηκε στον Λίβανο, το 1883. Το 1912, εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή βιβλίων (τόσο στην αραβική, όσο και στην αγγλική γλώσσα) και στη ζωγραφική. Ο Γκιμπράν πέθανε το 1931 στη Νέα Υόρκη, αφήνοντας κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα μεγάλο έργο.
Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι. (Χαλίλ Γκιμπράν)
Νανά Χρυσοστόμου Μιχαηλίδου (Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.)
Διαχειριστής KidsGo
