Το ημερολόγιο έγραφε 29 Ιουνίου 1983. Εκείνο το καλοκαίρι έμοιαζε αιώνιο, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει για να προλάβουμε να ζήσουμε όλα όσα ονειρευόμασταν.
Προβολές:583
Ήμασταν χαρούμενοι. Ήμασταν ελεύθεροι. Ήμασταν όλοι ίδιοι, κάτω από τον ίδιο ήλιο, στην ίδια θάλασσα. Αυτή ήταν η “Παραθέριση”. Ένα καλοκαίρι που κράτησε μια ζωή.
Ο καθένας ντύνει τα καλοκαίρια του με τις δικές του αναμνήσεις… μ’ αυτές που εζησε σαν παιδί…
Ανήκω στη γενιά του tam tam… σ’ εκείνη τη χρυσή εποχή που ήμασταν πραγματικά ανέμελα παιδιά, με μια αθωότητα που κάποιοι κουβαλάμε ακόμα μέσα μας… γιατί παρ΄όλα τα χαστούκια της ζωής, παραμείναμε παιδιά…
Καλλιόπη
Παραθέριση
Το ημερολόγιο έγραφε 29 Ιουνίου 1983. Εκείνο το καλοκαίρι έμοιαζε αιώνιο, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει για να προλάβουμε να ζήσουμε όλα όσα ονειρευόμασταν.
Το ραντεβού ήταν κλασικό: στην παραλία του Αγίου Σπυρίδωνα, κάτω από τον καυτό ήλιο της Εύβοιας. Ο πατέρας μου, με το αγαπημένο του ξεθωριασμένο μαγιό, είχε φέρει το παλιό ποδήλατο, αυτό με το μεγάλο καλάθι. Στο καλάθι δεν υπήρχαν μόνο πετσέτες και αντηλιακά (τα λιγοστά που χρησιμοποιούσαμε τότε). Υπήρχε η μπάλα μας, η καλή, η δερμάτινη, που την προσέχαμε σαν τα μάτια μας, και ένας χάρτινος σάκος με λουκουμάδες, ζεστούς, τραγανούς, γεμάτους μέλι και κανέλα.
Είχαμε μαζευτεί όλοι. Τα αδέρφια μου, τα ξαδέρφια μου, οι φίλοι από τη γειτονιά, και μερικά παιδιά που είχαμε γνωρίσει εκείνες τις μέρες. Ο αριθμός δεν είχε σημασία. “Όπου τρώνε τέσσερις, τρώνε και πέντε, έξι, ή δέκα”, έλεγε η μάνα μου, και η αλήθεια είναι ότι πάντα υπήρχε αρκετό φαγητό.
Ο Αλέξης, ο μεγαλύτερος, κρατούσε τον σάκο με τους λουκουμάδες. Κάθε φορά που έβγαζε έναν, μια μικρή “μάχη” ξεσπούσε για το ποιος θα τον πάρει. Η αδερφή μου η Μαρία, με το κόκκινο μαγιό, είχε ήδη βρει τον δικό της θησαυρό: ένα παγωτό ξυλάκι, που έλιωνε γρήγορα στον ήλιο, αλλά εκείνη το απολάμβανε με κάθε μπουκιά.
Στο ξύλινο τραπέζι, δίπλα στο τρανζιστοράκι που έπαιζε λαϊκά, υπήρχαν οι “πολυτέλειές” μας: τρεις κρύες Κόκα Κόλες, που η μάνα μου τις είχε βάλει στο ψυγείο-τσάντα με τα παγάκια και φυσικά, φρούτα, πολλά φρούτα – ροδάκινα, βερίκοκα, κεράσια– που τα τρώγαμε με τη χούφτα.
Η συζήτηση δεν είχε τέλος. Μιλούσαμε για το ποιος έκανε την καλύτερη βουτιά, για το πόσα ψάρια είδαμε με τις μάσκες μας, για το αν η μπάλα μας θα τρυπούσε. Και κάπου ανάμεσα στις γουλιές της Κόκα Κόλας και τις μπουκιές του λουκουμά, ένιωθα μια περίεργη νοσταλγία. Μια νοσταλγία για το σχολείο. Ήταν τόσο μακριά, αλλά και τόσο κοντά.
Ήμασταν χαρούμενοι. Ήμασταν ελεύθεροι. Ήμασταν όλοι ίδιοι, κάτω από τον ίδιο ήλιο, στην ίδια θάλασσα. Αυτή ήταν η “Παραθέριση”. Ένα καλοκαίρι που κράτησε μια ζωή.
Άννα Δανάλη
Προβολές : 583
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Παλιό ορθόδοξο πα… Η καλύτερη δεκαετία μακράν.-