Το Μάτι δεν είναι απλώς μια εθνική πληγή. Είναι ένα νεκροταφείο συνειδήσεων.
Προβολές:229
Τα σπίτια έγιναν τάφοι. Τα παιδιά έγιναν στάχτη.
Οι μανάδες δεν πρόλαβαν να ανοίξουν τις πόρτες.
Και τα μωρά κάηκαν στις αγκαλιές.
Όρθια. Δίπλα στις σκιές των πεύκων.
Αυτό δεν ξεχνιέται.
Οπως δεν ξεχνιέται και η ανάρτηση της παιδιάτρου – ακτιβίστριας που πενθεί παρδαλά και εκμεταλλεύεται τον θάνατο του παιδιού της χωρίς αιδώ.
Ήταν αυτή, η δήθεν ευαίσθητη αριστερή που είπε στους ανθρώπους που θρηνούν «Φταίτε εσείς! Οχι το κράτος»
Μόνον όσοι έζησαν τον εφιάλτη της ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑΣ ΣΤΟ ΜΑΤΙ, μπορούν να γνωρίζουν και να θυμούνται…γιατι τα σημάδια για τους ζωντανούς, έχουν χαράξει τις ψυχές τους…
Γνωρίζουν πως δεν θα δικαιωθούν από την ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ δικαιοσύνη και πως ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ…
Όσο για την ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΑΚΤΙΒΙΣΤΡΙΑ, ΠΟΥ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΚΑΙ ΒΑΔΙΖΕΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΕΠΙ ΠΤΩΜΑΤΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΤΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΗΣ, Η ΖΩΗ, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ…
ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΘΑ ΔΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΤΙ ΚΕΝΟ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ…Μην διανοηθεί κανείς τότε απ’ όσους σήμερα την στηρίζουν, τότε που θα πέσουν τελείως οι μάσκες της “χαροκαμένης” να ζητήσει συγνώμη…
Γιατί τα σημάδια της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ…
Καλλιόπη Σουφλή
«Κατέβηκα προς τη θάλασσα που είναι πολύ κοντά. Εκεί, στην Ποσειδώνος τα αυτοκίνητα ήταν 4 σειρές, ενώ είναι πολύ στενός δρόμος και δεν χωράνε πάνω από δύο αυτοκίνητα. Έπρεπε να κάνω πολλούς ελιγμούς για να μπορέσω να κατέβω στο μονοπάτι, το οποίο το ξέραμε μόνο οι ντόπιοι.
Έφτασα στη θάλασσα και μπήκα στο νερό, όπως και οι υπόλοιποι της πολυκατοικίας.
Κολυμπούσαμε τουλάχιστον 3 ώρες και ο αέρας μας πήγαινε προς τα μέσα, προς την Εύβοια.
Αφού είδαμε να καίγονται όλα, γιατί το πράσινο κατέβαινε μέχρι κάτω, αποφασίσαμε να βγούμε έξω. Εκεί κατάλαβα – γιατί πριν, μέσα στο νερό, δεν το είχα καταλάβει – ότι έχω καεί»
«Φεύγοντας από το σπίτι ένιωθα στην πλάτη μου, στα πόδια, στα χέρια που ήταν ακάλυπτα, κάτι σαν πετραδάκια από τον αέρα.
Όταν βγήκαμε έξω από το νερό όμως, άρχισα να έχω αφόρητους πόνους και περιμέναμε να έρθει κάποιο μέσο να μας πάρει, εμάς τουλάχιστον, τους εγκαυματίες για να μας πάει σε κάποιο κέντρο, νοσοκομείο»
Οι επιζώντες με τις εφιαλτικές μνήμες
Με τις πληγές που δεν θα επουλωθούν ποτέ
Εκείνοι που επτά χρόνια μετά τη φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018, που άφησε πίσω της 104 νεκρούς και μία ανείπωτη τραγωδία.
Οι συγγενείς των θυμάτων τίμησαν τη μνήμη τους αφήνοντας κόκκινα μπαλόνια στον ουρανό καθώς διάβαζαν τα ονόματά τους.
Έφτιαξαν φαναράκια και τα άφησαν στην Αργυρά Ακτή.
Θυμήθηκαν ότι οι δικοί τους άνθρωποι, τα δικά τους παιδιά έφυγαν από τη ζωή με τον πιο φρικτό θάνατο.
Κι εκείνοι που έκαψαν ανθρώπους ζωντανούς το μόνο που «πλήρωσαν», ήταν ο χρόνος που ξοδέψαμε να τους ακούμε να αποποιούνται την ευθύνη.
Από το 2018 ως σήμερα πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια. Καμία καταδίκη δεν στάθηκε αντάξια του εγκλήματος.
Μόνο κάμερες, στεφάνια, κούφια λόγια, ψέμματα, κτηνωδία και υποκρισία.
Οι συγγενείς των θυμάτων έμειναν χωρίς συγγνώμη, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς ανάσα.
Και οι υπεύθυνοι;Κυκλοφορούν ελεύθεροι, αρθρογραφούν, πολιτεύονται, δίνουν συνεντεύξεις.
Πάνω στα αποκαΐδια της εθνικής ντροπής.
Με ύφος ειδήμονα, με βλέμμα καθαρό – σαν να μη συνέβη τίποτα.
Η τραγωδία στο Μάτι δεν ήταν ένα φυσικό φαινόμενο. Ήταν πολιτική επιλογή σιωπής.
Και στην κορυφή αυτής της σιωπής βρισκόταν ένας πρωθυπουργός.
Ο Αλέξης Τσίπρας.
Ήξερε. Από την πρώτη στιγμή.
Ήξερε για τους νεκρούς όταν πήγε στη στημένη «σύσκεψη» με την Πυροσβεστική.
Ήξερε ότι άνθρωποι είχαν ήδη καεί ζωντανοί.
Ήξερε ότι δεν είχε δοθεί εντολή εκκένωσης.
Και παρ’ όλα αυτά, παρίστανε τον αδαή. Για τις κάμερες. Για την εικόνα. Για την πολιτική του επιβίωση.
Η Ελλάδα όλη έβλεπε έναν πρωθυπουργό να προσποιείται ότι μαθαίνει την καταστροφή σε ζωντανή μετάδοση, ενώ στο παρασκήνιο, τα πτώματα αυξάνονταν.
Η υποκρισία ήταν πιο αποπνικτική από τον καπνό.
Ήταν το θέατρο της συγκάλυψης, σε prime time.
Καμία ευθύνη δεν ανέλαβε.
Καμία παραίτηση δεν τόλμησε.
Καμία συγγνώμη που να πονάει.
Και σήμερα, τολμά να μιλά. Να διδάσκει. Να συμβουλεύει. Εξακολουθεί να παριστάνει τον αριστερό που νοιάζεται για τον άνθρωπο.
Ενώ άφησε ανθρώπους να καούν σαν απορρίμματα της Ιστορίας.
Επειδή δεν ήθελε το πολιτικό του αφήγημα να καεί μαζί τους.
Το Μάτι δεν καταστράφηκε από μια “πυρκαγιά”. Καταστράφηκε από ολική κρατική απουσία.
Καμία πρόληψη, καμία εκκένωση, καμία στήριξη. Τίποτα.
Ο θάνατος ήρθε τρέχοντας. Και το κράτος στάθηκε ακίνητο.
Άνθρωποι εγκλωβίστηκαν στα σπίτια τους, στις αυλές, στις μάντρες.
Κάηκαν αγκαλιασμένοι, μόνοι, τρελαμένοι από αγωνία, φλεγόμενοι.
Παιδιά έλιωσαν στην άσφαλτο, μανάδες έψαχναν με ουρλιαχτά το κορμί των παιδιών τους.
Το Μάτι δεν είναι απλώς μια εθνική πληγή.
Είναι ένα νεκροταφείο συνειδήσεων.
Όσο οι υπεύθυνοι ζουν ανενόχλητοι,
όσο η Δικαιοσύνη δίνει αναστολές,
και όσο το κράτος ψιθυρίζει «πάμε παρακάτω»
οι νεκροί και τα παιδάκια που κάηκαν ζωντανά δεν αναπαύονται. Καίνε. Στην καρδιά. Στο μυαλό. Στην Ιστορία.
Το Μάτι θα είναι για πάντα εδώ.
Όχι σαν θύμηση, αλλά σαν κατηγορία.
Στο Μάτι, η Ελλάδα έσκυψε το κεφάλι και είπε ψέματα στον εαυτό της.
Δεν ήταν η φωτιά το τέρας.
Ήταν η κρατική παγερότητα, η κομματική απανθρωπιά,η προκλητική αναλγησία μιας εξουσίας που απεχθάνεται τον άνθρωπο.
Τα σπίτια έγιναν τάφοι. Τα παιδιά έγιναν στάχτη.
Οι μανάδες δεν πρόλαβαν να ανοίξουν τις πόρτες.
Και τα μωρά κάηκαν στις αγκαλιές.
Όρθια. Δίπλα στις σκιές των πεύκων.
Αυτό δεν ξεχνιέται.
Οπως δεν ξεχνιέται και η ανάρτηση της παιδιάτρου – ακτιβίστριας που πενθεί παρδαλά και εκμεταλλεύεται τον θάνατο του παιδιού της χωρίς αιδώ.
Ήταν αυτή, η δήθεν ευαίσθητη αριστερή που είπε στους ανθρώπους που θρηνούν «Φταίτε εσείς! Οχι το κράτος»
Προβολές : 229
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
