Το παρελθόν δεν είναι φυλακή… Ήταν απλά ένα μάθημα, όχι καταδίκη σε ισόβια
Δώσε στο παρελθόν σου λοιπόν τη θέση που του αρμόζει. Μάθε από αυτό, χωρίς όμως να ασκείς αυτοκριτική. Να μην χαρακτηρίζεις δηλαδή τον εαυτό σου.

Το παρελθόν σου, καν’ το δάσκαλο του παρόντος και οδηγό του μέλλοντος…και μέχρι εκεί…
Τα λάθη του παρελθόντος κάν’ τα μάθημα, για να πορευθείς σωστά…
Καλλιόπη

Never be a prisoner of your past. It was just a lesson, not a life sentence. Ποτέ να μην είσαι φυλακισμένος, φυλακισμένη του παρελθόντος σου. Ήταν απλά ένα μάθημα και όχι ισόβια κάθειρξη», έλεγε ένα quote που έπεσε στην αντίληψή μου στο διαδίκτυο.
Πόσο αληθινό και ταυτόχρονα μας πονάει, ίσως γιατί είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι το κάνουμε πράξη. Όλοι κουβαλάμε το παρελθόν μας, υπάρχουν όμως φορές που δεν του συμπεριφερόμαστε σαν παρελθόν⋅ αντίθετα, το αντιμετωπίζουμε σαν παρόν και το σκεφτόμαστε σαν μέλλον.
Δεν το αφήνουμε να φύγει. Εστιάζουμε σε αυτό και προσπαθούμε συχνά να κατανοήσουμε γιατί μας συνέβη κάτι. Προσπαθούμε να καταλάβουμε την αιτία, αναλογιζόμαστε αν φταίξαμε και επειδή δεν μπορούμε να αποδεχτούμε τη συμπεριφορά του άλλου, της άλλης, το κουβαλάμε. Κουβαλάμε τα δικά τους λάθη, τις δικές τους ευθύνες και άλλες φορές νιώθουμε θλίψη, άλλες θυμό και άλλες άρνηση.
Είναι όμως κάποια γιατί, τα οποία θα μείνουν αναπάντητα. Και αυτό πρέπει να το αποδεχτούμε. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι δεν εξαρτώνται όλα από τον έλεγχό μας. Δεν μπορούμε να τον έχουμε τον έλεγχο. Οι σχέσεις όμως είναι αμφίδρομες, είναι διαδραστικές, που σημαίνει ότι αναπόφευκτα δεν μπορούμε να προβλέψουμε τη συμπεριφορά του άλλου.
Δώσε στο παρελθόν σου λοιπόν τη θέση που του αρμόζει. Μάθε από αυτό, χωρίς όμως να ασκείς αυτοκριτική. Να μην χαρακτηρίζεις δηλαδή τον εαυτό σου.
Κάνε αυτο-αξιολόγηση. Δες τα θετικά σου στοιχεία, τα αδύναμα, τα λάθη σου, χωρίς όμως να εμμένεις, γιατί με αυτό τον τρόπο γίνεσαι μονοδιάστατος, μονοδιάστατη. Η εμμονή και η επιμονή συχνά μας εγκλωβίζουν. Μας εγκλωβίζουν σε ένα φαύλο κύκλο σκέψεων, συναισθημάτων και αναπάντητων γιατί.
Μην αφήσεις το παρελθόν να πάρει τη θέση του μέλλοντός σου. Να του δώσεις τη θέση που του αξίζει και σε εσένα το δικαίωμα να ονειρευτείς και να ελπίζεις.
Ελένη Σολταρίδου
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Καλησπέρρααα… στο παρελθόν ευχαριστούμε για όλα τα καλά.. είναι σαν τις ωραίες μνήμες πουλιά.. που τα κοιτάς και πετούν πάνω από τον απέραντο του ωκεανού προς τον ήλιο.. με χρυσοπορτακαλι αποχρώσεις των σύννεφων.. ευχαριστούμε..
Όμως είναι στο παρελθόν και τα άσχημα αυτά που τράβηξαν τις χαρακιές στην ψυχή.. είτε από εσένα.. και μακάρι από εσένα να είναι λίγα και ανώδυνα.. .. είτε από το περιβάλλον.. που και αυτά σαφώς απαραίτητα.. για να σμιλεύσουν την ψυχή… την διάκριση …μεταξύ ωραίου.. και άσχημου.. και αν καθυστερήσεις να κλήσεις γιατρέψεις τις πληγές.. η ψυχή θα σέρνετε σαν τον μελλοθάνατο.. του κόσμου αυτού τον θάνατο.. και η ταλαίπωρα; ή κούραση;.. η κόλαση; .. τεράστια… και αυτό όμως έχει τεραστία διδασκαλία.. και τα τραύματα ναι επουλώνονται.. μα δεν φεύγουν.. μένουν εκεί όποτε θέλεις σαν σχολειό.. να μην ξεχνάς.. άλλα και να μην κολλάς..
Όλα έπαιξαν τον ρόλο τους για να γίνεις αυτό που είσαι προς το καλύτερο για αυτός που είσαι..
Υπέροχο!!!
https://www.youtube.com/watch?v=6EaCHX8qRs4&ab_channel=MATTEOPIOBORAZIO%2CPANFLAUTISTA
Σε ευχαριστούμε Κ. Καλλιόπη…
Να είστε καλά…