Το σπίτι που κουβαλούσες μέσα σου
Προβολές:215
Γιατί η ώριμη αγάπη δεν είναι δύο άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να κατοικήσουν ο ένας μέσα στον άλλον.
Είναι δύο άνθρωποι που έχουν επιστρέψει στον εαυτό τους και μπορούν πια να ανοίγουν τις πόρτες τους χωρίς να χάνουν τα κλειδιά τους.
Κι αν θες να είσαι μοναδικός/ή, ξεκίνα ν’ αγαπάς τον εαυτό σου… είναι το σπουδαιότερο μάθημα της ζωής…
Στα σχολεία μας διδάσκουν χιλιάδες άχρηστες “γνώσεις” αντί να μας διδάξουν πως να γνωρίσουμε τον εαυτό μας…
Καλλιόπη
Αγγελική Μπολουδάκη
Το σπίτι που κουβαλούσες μέσα σου
Για πολλά χρόνια πίστευες ότι το σπίτι είναι ένας άνθρωπος.
Κάποιος που θα σε καταλάβει χωρίς να εξηγείς. Που θα σε καθησυχάζει όταν φοβάσαι. Που θα γεμίζει τα κενά σου και θα διώχνει τη μοναξιά σου.
Έτσι, χωρίς να το αντιληφθείς, άρχισες να αναζητάς το σπίτι έξω από εσένα.
Και όταν νόμιζες ότι το είχες βρει, προσπαθούσες να το διατηρήσεις.
Άφηνες ίσως μια αλήθεια στην είσοδο. Έκλεινες ένα παράθυρο από όπου έμπαινε πολύ φως. Περιόριζες μια ανάγκη, μια επιθυμία, έναν αυθόρμητο τρόπο να υπάρχεις, για να μην αναστατώσεις την τάξη του άλλου.
Δεν το έκανες επειδή δεν είχες αξία.
Το έκανες επειδή κάποτε έμαθες ότι, για να παραμένει μια πόρτα ανοιχτή, έπρεπε να περνάς από αυτήν σκυφτός.
Ο Winnicott πίστευε ότι η ικανότητα να είσαι μόνος δεν γεννιέται από την απουσία των άλλων, αλλά από την εσωτερίκευση μιας αρκετά ασφαλούς παρουσίας. Όταν έχεις νιώσει ότι κάποιος μπορεί να βρίσκεται κοντά σου χωρίς να εισβάλλει, χωρίς να σε εγκαταλείπει και χωρίς να απαιτεί να γίνεις κάτι διαφορετικό, αυτή η εμπειρία μετατρέπεται σταδιακά σε εσωτερικό στήριγμα.
Ο άλλος δεν κατοικεί πια διαρκώς δίπλα σου.
Η αίσθηση, όμως, ότι μπορείς να υπάρξεις με ασφάλεια παραμένει μέσα σου.
Σαν ένα σπίτι που αρχικά σου προσφέρθηκε και αργότερα απέκτησε θεμέλια στην ψυχική σου πραγματικότητα.
Γι’ αυτό η εσωτερική κατοίκηση δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι ανθρώπους.
Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να τους κρατήσεις.
Φαντάσου, για παράδειγμα, έναν άνθρωπο που κάθε φορά που ο σύντροφός του απομακρύνεται, εγκαταλείπει όσα έχει ανάγκη και τρέχει να αποκαταστήσει τη σύνδεση. Δεν ρωτά πια τι αισθάνεται ο ίδιος. Δεν εξετάζει αν η σχέση τον χωρά. Αλλάζει μορφή, όπως το νερό αλλάζει σχήμα μέσα σε κάθε δοχείο, για να μη χάσει τον άνθρωπο που θεωρεί σπίτι του.
Η αλλαγή δεν αρχίζει όταν παύει να αγαπά.
Αρχίζει όταν αναγνωρίζει ότι η αγάπη δεν χρειάζεται να του κοστίζει την εσωτερική του θέση.
Μπορεί να πει:
«Χρειάζομαι χρόνο για να καταλάβω τι νιώθω».
«Αυτό δεν μου ταιριάζει».
«Θέλω να είμαστε κοντά, αλλά όχι με τρόπο που με απομακρύνει από εμένα».
Και τότε δεν γίνεται ψυχρός ούτε αυτάρκης.
Γίνεται παρών.
Δεν συναντά πια τον άλλον σαν άνθρωπος που ζητά να του παραχωρηθεί ένα δωμάτιο. Τον συναντά έχοντας ήδη έναν εσωτερικό τόπο στον οποίο μπορεί να επιστρέψει.
Εκεί όπου η ευαισθησία του δεν θεωρείται υπερβολή.
Η ανάγκη του δεν αντιμετωπίζεται ως βάρος.
Η αλήθεια του δεν μένει έξω από την πόρτα.
Η αυθεντικότητα δεν σημαίνει ότι λες και κάνεις ό,τι αισθάνεσαι χωρίς να υπολογίζεις τον άλλον. Σημαίνει ότι προσέρχεσαι στη σχέση με ολόκληρη την παρουσία σου.
Δεν κατασκευάζεις έναν πιο βολικό εαυτό για να εξασφαλίσεις την αποδοχή.
Δεν συστέλλεσαι για να διατηρήσεις μια θέση που χρειάζεται να σου προσφέρεται με αμοιβαιότητα.
Έτσι αρχίζεις να διακρίνεις και τους ανθρώπους διαφορετικά.
Δεν αναρωτιέσαι μόνο αν σε θέλουν.
Παρατηρείς αν κοντά τους μπορείς να αναπνέεις.
Αν υπάρχει χώρος για τη φωνή σου.
Αν η εγγύτητα σού επιτρέπει να ανθίζεις αντί να σε καλεί να κρύψεις τα κλαδιά σου.
Αν η σχέση είναι ένας τόπος όπου δύο άνθρωποι ανοίγουν τα παράθυρά τους ο ένας προς τον άλλον ή ένα δωμάτιο όπου ο ένας πρέπει διαρκώς να σβήνει το φως του.
Κάποτε πίστευες ότι το σπίτι είναι ένας άνθρωπος.
Τώρα γνωρίζεις ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει σπίτι σου, όταν για να μείνεις κοντά του χρειάζεται να ξενιτεύεσαι από εσένα.
Το σπίτι είναι ο εσωτερικός τόπος όπου η ύπαρξή σου δεν χρειάζεται να μικρύνει για να χωρέσει.
Και όταν επιστρέφεις πραγματικά εκεί, δεν κλείνεις την πόρτα στους ανθρώπους.
Την ανοίγεις διαφορετικά.
Δεν τους ζητάς να σε στεγάσουν ούτε να συμπληρώσουν όσα πιστεύεις ότι σου λείπουν. Τους προσκαλείς να σε συναντήσουν στον χώρο της αλήθειας, της ελευθερίας και της αμοιβαιότητας.
Γιατί η ώριμη αγάπη δεν είναι δύο άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους για να κατοικήσουν ο ένας μέσα στον άλλον.
Είναι δύο άνθρωποι που έχουν επιστρέψει στον εαυτό τους και μπορούν πια να ανοίγουν τις πόρτες τους χωρίς να χάνουν τα κλειδιά τους.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 215
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
