Στο παρασκήνιο του ακροδεξιού πολιτικού θεάτρου, εκεί όπου η σκακιέρα δεν έχει βασίλισσες αλλά μόνο πιόνια έτοιμα να θυσιαστούν, φαίνεται πως ο Ηλίας Κασιδιάρης βρήκε νέο «εκλεκτό».

Μαθαίνω ότι ο ανεξάρτητος βουλευτής Κωνσταντίνος Φλώρος, άλλοτε προοριζόμενος για μπροστινός του υπό σύσταση κόμματος, βγήκε off σε μια νύχτα, για να προβληθεί δυναμικά ο παλιός του φίλος και συνεργάτης από τον Δήμο Αθηναίων, ο Γιάννης Δημητροκάλλης.

Πηγές του Εδώλιο 5 έλεγαν εδώ και καιρό ότι το κόμμα ετοιμαζόταν στο υπόγειο και η διανομή ρόλων είχε ήδη γίνει – απλώς ο Κασιδιάρης περίμενε να βολιδοσκοπήσει τα πρόσωπα. Ο Φλώρος, ενώ υπήρξε υπάκουος, σιωπηλός και εκτελεστικός, έφερε στις αποσκευές του ένα σοβαρό πρόβλημα: είναι υπόδικος. Η εμπλοκή του στο επεισοδιακό «ξύλο» με βουλευτή του «Ελληνική Λύση» λειτούργησε αποτρεπτικά. Ο Κασιδιάρης δεν θέλει βαρίδια αυτή τη φορά – θέλει έναν διαχειρίσιμο βουλευτή χωρίς “θόρυβο” και με το βλέμμα στο κόμμα, όχι στη Βουλή.

Κι έτσι, όπως φτιάχνεις καφέ φίλτρου, το φίλτρο κράτησε τον Φλώρο και άφησε να περάσει… ο Δημητροκάλλης. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα σόσιαλ μίντια των “μπατριωτών” θα καταλάβει πολλά.

Ο πρώην δημοτικός υπάλληλος, που σε μια νύχτα έγινε βουλευτής Ανατολικής Αττικής, ήταν ο πραγματικός αρχιτέκτονας των “Σπαρτιατών”. Λένε μάλιστα ότι ήταν αυτός που επέλεξε ποιοι θα μπουν στο ψηφοδέλτιο, ποιες έδρες θα πάρουν και –τυχαία– κράτησε για τον εαυτό του την “χρυσή” περιφέρεια της Ανατολικής Αττικής. Για κάθε ενδεχόμενο. Για να είναι σίγουρος ότι θα κάτσει στην βουλευτική καρέκλα.

Τώρα, στο υπό κατασκευή κόμμα του Κασιδιάρη, ο Δημητροκάλλης προβάλλει ως το νέο πρόσωπο βιτρίνα. Δεν είναι τυχαίο: είναι πειθαρχημένος, χαμηλού προφίλ, δουλεύει παρασκηνιακά και παίζει τον ρόλο που ξέρει καλύτερα: του άριστου εκτελεστή οδηγιών.

Στον αντίποδα, ο Φλώρος, παρά το ότι ακολούθησε τη γραμμή μέχρι τέλους –ακόμα και όταν στήριξε νομοσχέδιο της ΝΔ και έφαγε ουκ ολίγα βρισίδια στα σόσιαλ μίντια από τους λίγους οπαδούς του Κασιδιάρη που απέμειναν– είδε την πόρτα της εξόδου. Το μαγειρεμένο σχέδιο απλώς εκτελέστηκε όταν ήρθε η ώρα.

Συμπέρασμα;

Στον «πατριωτικό» χώρο, οι θέσεις δεν είναι για να τις κρατάς — είναι για να τις προσφέρεις στον επόμενο. Ο Φλώρος ήταν χρήσιμος, αλλά μέχρι εκεί. Ο Δημητροκάλλης είναι πιο βολικός, πιο αθόρυβος και –το κυριότερο– πιο εύκολα διαχειρίσιμος σε μια νέα πολιτική βιτρίνα.

Στον Κασιδιάρη δεν άρεσε επίσης καθόλου το γεγονός ότι διέρρευσαν οι επαφές για την υπόθεση Φλώρου με την πλευρά Βελόπουλου, σε μια προσπάθεια να αποσυρθεί η μήνυση του βουλευτή της «Λύσης» για το επεισόδιο ξυλοδαρμού στη Βουλή — υπόθεση που, αν προχωρήσει, μπορεί να οδηγήσει τον Φλώρο μέχρι και στη φυλακή. Οι ίδιες πηγές λένε ότι η πλευρά Βελόπουλου μετέφερε την πληροφορία απευθείας στον Κασιδιάρη, ο οποίος διατηρεί ανοιχτή γραμμή με τον χώρο, σε περίπτωση που το νέο του κόμμα δεν προχωρήσει όπως σχεδιάζει…

Ο Κασιδιάρης, με ή χωρίς φωνή από τον Δομοκό, συνεχίζει να ορίζει τους κανόνες στο παρασκήνιο. Αλλάζει πιόνια, στήνει νέα κόμματα, γράφει σενάρια – και φροντίζει να μην χαθεί ποτέ η κεντρική σκηνή.

Στο τέλος, όμως, όπως λέει και μια παλιά καλή ατάκα:
Όταν δεν ξέρεις ποιος σε όρισε, καλύτερα να προσέχεις ποιος θα σε “ξε-ορίσει”.

Εγώ πάντως σας είχα προειδοποιήσει ότι υπήρχε σοβαρό πρόβλημα με τον Κωνσταντίνο Φλώρο στα εσωτερικά των λεγόμενων “Κασιδιαρέων” και η κατάληξη τελικά ήταν το άδειασμα.