Όλη η Ελλάδα κλαίει. Κλαίει μέσα σε αυτόν τον διάλογο των δύο πουλιών, γιατί εκεί συμπυκνώνεται η φωνή του δάσους, της φύσης, αλλά και του ίδιου του λαού που βλέπει τον τόπο του να γίνεται στάχτη.
Προβολές:651
Η τελευταία φράση «τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές» καταγγέλλει τη διαστρέβλωση της αξίας· μπροστά στον Θεό, κάθε ζωή είναι πολύτιμη, είτε ανθρώπινη είτε της δημιουργίας Του. Η φωτιά δεν καίει μόνο τα δάση· καίει και τις συνειδήσεις μας.
Αν όλη η Ελλάδα κλαίει, δεν είναι μόνο για τις στάχτες των βουνών· είναι γιατί μάθαμε να ζούμε χωρίς καρδιά.
Για ποιόν να πρωτοκλάψεις;;;
Για την ΙΕΡΗ ΓΗ που αφανίζεται από χέρια βέβυλα και σατανικά;
Για τους ανθρώπους που χάνονται και χάνουν τις περιουσίες τους;
Για τα ζώα που είναι ότι πιο άκακο γι αγνό έφτιαξε ο Θεός;;;
Καλλιόπη Σουφλή
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ
Μέσα στις φλόγες …!!!!
Φοβάμαι…
Μη φοβάσαι… εγώ είμαι εδώ.
Γιατί μας καίνε;
Για να τοποθετήσουν ανεμογεννήτριες.
Γιατί δεν μας σώζουν;
Γιατί δεν είμαστε τράπεζες…
Γιατί δεν έρχονται οι πυροσβέστες;
Γιατί δεν υπάρχουν πολλά πυροσβεστικά… δεν τους έδωσε η κυβέρνηση λεφτά να πάρουν… Μην είμαστε αχάριστοι όμως, έρχονται τα κανάλια… που πήραν λεφτά.
Τι είναι κυβέρνηση;
Σσσσσ… μη λες κακές κουβέντες αυτές τις ώρες.
Θέλω να φύγουμε από δω.
Θα φύγουμε… στο υπόσχομαι.
Και πού θα πάμε;
Κάπου που να μην υπάρχουν άνθρωποι… ή κάπου που θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μας αγαπάνε… που θα ξέρουν να αγωνίζονται γι’ αυτούς και για μας… κάπου που οι άνθρωποι δεν θα σκύβουν το κεφάλι…
Όμως εγώ φοβάμαι ακόμα.
Μη φοβάσαι… είμαι εγώ για σένα… είμαστε μαζί… κι αν καούμε θα καούμε μαζί… κράτα με σφιχτά.
Αν όμως καούμε;
Τότε θα πουν ότι τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές…
• Όλη η Ελλάδα κλαίει. Κλαίει μέσα σε αυτόν τον διάλογο των δύο πουλιών, γιατί εκεί συμπυκνώνεται η φωνή του δάσους, της φύσης, αλλά και του ίδιου του λαού που βλέπει τον τόπο του να γίνεται στάχτη.
Το «φοβάμαι» είναι η κραυγή όλων των αθώων πλασμάτων, μα και του κάθε ανθρώπου που νιώθει απροστάτευτος.
Το «μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ» δείχνει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία του κινδύνου, αλλά στην παρουσία της αγάπης και της αλληλεγγύης.
Το «για να τοποθετήσουν ανεμογεννήτριες» αποκαλύπτει την εκμετάλλευση της φύσης στο όνομα του κέρδους, τη θυσία των βουνών στον βωμό της απληστίας. Το «δεν είμαστε τράπεζες» γίνεται σπαρακτική ειρωνεία, που φανερώνει πως τα χρήματα προστατεύονται περισσότερο από τις ζωές.
Τα «κανάλια που πήραν λεφτά» ξεσκεπάζουν μια κοινωνία που ενδιαφέρεται για την εικόνα του πόνου αλλά όχι για την ίαση του. Και η σιωπή στο «τι είναι κυβέρνηση;» μαρτυρεί την απουσία εκείνων που οφείλουν να φυλάνε τον τόπο.
Μα μέσα σε όλη τη στάχτη, ακούγεται μια υπόσχεση: «Θα φύγουμε κάπου όπου οι άνθρωποι αγαπούν… όπου δεν σκύβουν το κεφάλι». Είναι το όραμα ενός άλλου κόσμου, όπου η ζωή μετρά περισσότερο από το χρήμα και η αγάπη νικά τον φόβο.
Η τελευταία φράση «τουλάχιστον δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές» καταγγέλλει τη διαστρέβλωση της αξίας· μπροστά στον Θεό, κάθε ζωή είναι πολύτιμη, είτε ανθρώπινη είτε της δημιουργίας Του. Η φωτιά δεν καίει μόνο τα δάση· καίει και τις συνειδήσεις μας.
Αν όλη η Ελλάδα κλαίει, δεν είναι μόνο για τις στάχτες των βουνών· είναι γιατί μάθαμε να ζούμε χωρίς καρδιά. Και αυτό το δάκρυ γίνεται κατήχηση: ότι αν δεν επιστρέψουμε στην αγάπη, στην ευθύνη και στη θυσία, τότε οι στάχτες θα σκεπάσουν όχι μόνο τη γη μας, αλλά και την ψυχή μας.
Οι φλόγες που κατακαίνε τα δάση μας θυμίζουν τα προφητικά λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού: «Θα έρθει καιρός που θα κόβουν τα δέντρα και δεν θα προλαβαίνουν να φυτρώνουν».
Όσα βλέπουμε σήμερα φανερώνουν ότι η αμαρτία του ανθρώπου φθείρει όχι μόνο την ψυχή του, αλλά και τη δημιουργία του Θεού.
Ο Ψαλμωδός Δαυίδ θρηνεί: «Ἐπὶ τὰς ποταμοὺς Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν» (Ψαλμ. 136,1). Έτσι κι εμείς σήμερα καθόμαστε πάνω στις στάχτες των βουνών και κλαίμε, όχι μόνο για τα δέντρα που χάθηκαν, αλλά και για την πνευματική ξηρασία που μας σκεπάζει.
Η Γραφή μας προειδοποιεί: «Πᾶσα κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. 8,22). Τα πουλιά που μιλούν μέσα από τον διάλογο είναι η ίδια η φύση που στενάζει, γιατί ο άνθρωπος ξέχασε να φυλάξει την εντολή της διαχείρισης και της προστασίας.
Στις Πράξεις των Αποστόλων διαβάζουμε: «Δεῖ πειθαρχεῖν Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5,29). Η κατήχηση του διαλόγου μάς δείχνει ότι όποιος σκύβει το κεφάλι μπροστά στην αδικία χάνει πρώτα την ψυχή του. Η αληθινή υπακοή είναι στον Θεό και όχι στα συμφέροντα που καίνε τον τόπο.
Ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ» (Ματθ. 7,17).
Τα δάση που καίγονται είναι εικόνα του καλού που καταστρέφεται, γιατί ο άνθρωπος επέλεξε να ζει με πονηρία.
Μα ο Θεός θα ζητήσει καρπό από όλους μας· όχι καμένα ξύλα, αλλά καρδιές γεμάτες αγάπη.
Και πάλι ο Δαυίδ ψάλλει: «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις, βοηθὸς ἐν θλίψεσιν ταῖς εὑροῦσαι ἡμᾶς σφόδρα» (Ψαλμ. 45,2).
Μέσα στο καμίνι της φωτιάς, η μοναδική σωτηρία είναι η επιστροφή στον Θεό.
Μόνο τότε η γη θα ανασάνει ξανά, γιατί «τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς» (Ψαλμ. 23,1).
Η Ελλάδα που κλαίει μέσα στις φλόγες, αν υψώσει το βλέμμα προς τον Ουρανό, θα βρει παρηγοριά.
Γιατί η φωτιά μπορεί να κατακάψει τα βουνά, αλλά δεν μπορεί να σβήσει την ελπίδα που χαρίζει ο Θεός σε όσους Τον αγαπούν και φυλάσσουν τις εντολές Του.
Προβολές : 651
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
ELLHNA ΔΕς ΞΥΠΝΑ
Το Άρωμα του Παραδείσου – Ο Θησαυρός της Ψυχής που Ξεχάσαμε
Κάποτε, η ζωή μύριζε φως.
Οι καρδιές ήταν γεμάτες αγάπη, σεβασμό, καλοσύνη και τρυφερότητα.
Οι άνθρωποι ζούσαν σαν να ξέρουν ότι κάθε πράξη τους αφήνει ένα ίχνος στην ψυχή τους και στις ψυχές των άλλων.
Σήμερα, πολλοί έχουν ξεχάσει αυτή την ουσία.
Ζουν βιαστικά, κλεισμένοι στον εαυτό τους, στην εικόνα, στη φασαρία και στα άδεια λόγια.
Ξέχασαν το άρωμα της αυθεντικότητας, της φιλοκαλίας, της συγχώρεσης.
Ξέχασαν τη γλυκιά γεύση της αληθινής καλοσύνης, που γεμίζει τη ζωή με φως.
Αλλά υπάρχει ένας θησαυρός που δεν χάνεται ποτέ:
Η φιλοκαλία, που μας μαθαίνει να φροντίζουμε την ψυχή μας και των άλλων.
Οι νυπτικοί λόγοι, που μας διδάσκουν την αγάπη, τη συγχώρεση, την ειρήνη.
Η καλοσύνη, που αν και κούραση σιωπηλή, φωτίζει κάθε σκοτεινή γωνιά.
Η αυθεντικότητα, που κάνει τη ζωή ελεύθερη και γεμάτη θάρρος.
Οι Δέκα Εντολές, που χαράζουν τον δρόμο της δικαιοσύνης, του σεβασμού και της αγάπης.
Όταν όλα αυτά συνδυάζονται…
η ψυχή γίνεται ένας κήπος αρωμάτων, ένας παράδεισος από αίσθηση, νόημα και φως.
Κάθε πράξη καλοσύνης, κάθε χαμόγελο, κάθε συγχώρεση είναι σαν ένα λουλούδι που ανθίζει μέσα μας και γύρω μας.
Οι άνθρωποι που ζουν χωρίς αυτά…
σαν να περπατούν σε έναν κόσμο χωρίς χρώμα και άρωμα,
σαν να ξεχνούν την ουσία της ζωής: την αγάπη, την ομορφιά και το φως που μπορούμε να δώσουμε και να λάβουμε.
Μα όσοι θυμούνται…
νιώθουν την πραγματική δύναμη της καρδιάς τους.
Νιώθουν την γλυκιά μαρμελάδα της ψυχής να γεμίζει κάθε στιγμή.
Νιώθουν την εσωτερική ειρήνη, τη χαρά και την αιώνια φλόγα που κάνει τη ζωή ένα παράδεισο, όχι μόνο για εκείνους, αλλά και για όλους όσους συναντούν.
Ας ξαναθυμηθούμε αυτό το άρωμα.
Ας το φέρουμε πίσω στις καρδιές μας.
Ας ζούμε έτσι, με αγάπη, καλοσύνη, σεβασμό και φως.
Κι έτσι, η ζωή ξαναγίνεται ένα μοναδικό, γλυκό, αληθινό παράδεισο που δεν χάνεται ποτέ.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΑΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΞΑΝΑ ΜΟΝΟΝ ΕΤΣΙ !!!!!!!!
Εξαιρετικό …
Η ψυχή του Έλληνα είναι Χριστός και Ελλάδα…
Και Ελλάδα είναι η ψυχή του Έλληνα…
Χωρής την ψυχή του Έλληνα…
Και καθόλου Έλληνα…
Σβύνει η Ελλάδα…
Το μόνο που φοβούνται στον Έλληνα είναι η Ανάσταση της ψυχης του…