όσο υπάρχει ουρανός, υπάρχει ελπίδα… (μουσικη, χιούμορ και ταινία)
Αν σου δείχνω την ζωή αλλιώς…
πάντα θα είμαστε παιδιά κάποιου και πάντα θα θέλουμε να δείχνουμε μεγάλοι.
Αλλά το παραμύθι μέσα μας αν δεν το σταματήσουμε θα είναι εκείνο που θα μας σώσει σε δύσκολες στιγμές.
Εκεί που όλα τα βλέπεις μαύρα, ζωγράφισε τι πραγματικά θέλεις και θα το βρείς μπροστά σου μόνο αν το πιστεύεις πολύ.
GABRIEL GARCIA MARQUEZ
Όταν πονάς, μην το κρύβεις… όταν λυγίζεις, μην ψάχνεις μόνος σου να μείνεις… όταν σκορπίζεσαι στους πέντε ανέμους, μην ζητάς μια γωνιά για να κρύψεις της ψυχής σου το τραύμα…
Άσε ελεύθερα να κυλήσει το δάκρυ στο πρόσωπο … άσε τους λυγμούς να ξεπλύνουν την καρδιά … άφησε λεύθερη την ψυχή… και μην κρυφτείς…
Μοιράσου το σε μια αγκαλιά…”Κάποιος” σε νοιάστηκε και δεν σ’ άφησε μόνο… άγγελο σου ‘στειλε…
Κι ύστερα, πάρε αγκαλιά το χαμόγελό σου, καληνύχτισε μ’ αγάπη την αγκαλιά που σου προσφέρθηκε στο μοίρασμα κι αφέσου στ’ όνειρο… ξεκίνα το ταξείδι με αισιοδοξία…
Γιατί όσο υπάρχει ουρανός, υπάρχει ελπίδα…
καληνύχτα…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ
Όταν τα άδεια κτίρια συναντούν τις άδειες ζωές
Ας κάνουμε μια σοβαρή έρευνα.
Όχι με αριθμούς.
Όχι μόνο με στατιστικές.
Ας κάνουμε μια έρευνα με τα μάτια της ψυχής.
Ας βγούμε στον δρόμο.
Ας περπατήσουμε μέσα στην πόλη.
Και ας κοιτάξουμε λίγο ψηλότερα.
Τι βλέπουμε;
Κτίρια.
Πολλά κτίρια.
Τεράστια κτίρια.
Σπίτια κλειστά.
Καταστήματα με κατεβασμένα ρολά.
Ξενοδοχεία που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σήμερα στέκουν βουβά.
Ακίνητα που έμειναν κλειδωμένα μετά από μια κληρονομιά.
Παλιές πολυκατοικίες που περιμένουν χρόνια να ξανανοίξουν τα παράθυρά τους.
Ντουβάρια που άντεξαν βροχές, καταιγίδες και δεκαετίες…
αλλά δεν αντέχουν πια την ανθρώπινη αδιαφορία.
Και μετά χαμηλώνουμε το βλέμμα.
Και βλέπουμε τον άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που δεν έχει πού να γυρίσει.
Έναν άνθρωπο που το βράδυ ψάχνει μια γωνιά να προστατευτεί από το κρύο.
Έναν άνθρωπο που ίσως κουβαλάει ολόκληρη τη ζωή του μέσα σε μια σακούλα.
Έναν άνθρωπο που το κατώφλι του είναι ένα πεζοδρόμιο.
Και τότε γεννιέται ένα ερώτημα που δεν θέλει οικονομική ανάλυση.
Δεν θέλει περίπλοκες θεωρίες.
Θέλει μόνο ανθρωπιά.
Πώς γίνεται να υπάρχουν άδειοι χώροι και άνθρωποι χωρίς χώρο;
Το κτίριο δεν είναι απλώς τούβλα
Ένα κτίριο από μόνο του δεν είναι σπίτι.
Το σπίτι αρχίζει όταν ανοίγει η πόρτα.
Όταν ανάψει ένα φως.
Όταν ακουστεί μια φωνή.
Όταν κάποιος αφήσει τα παπούτσια του στην είσοδο και πει:
«Εδώ είμαι ασφαλής.»
Αυτό είναι το σπίτι.
Και γι’ αυτό κάθε εγκαταλειμμένο κτίριο πρέπει να μας βάζει σε σκέψη.
Όχι επειδή κάθε άδειο ακίνητο μπορεί αυτομάτως να μετατραπεί σε κοινωνική κατοικία — οι νομικές, τεχνικές και οικονομικές προϋποθέσεις είναι πραγματικές.
Αλλά επειδή η ίδια η ιδέα της αξιοποίησης της ανεκμετάλλευτης περιουσίας για κοινωνικούς σκοπούς αξίζει να βρίσκεται στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης.
Στην Ελλάδα, άλλωστε, το πλαίσιο της «Κοινωνικής Αντιπαροχής» προβλέπει αξιοποίηση αναξιοποίητων δημόσιων ακινήτων και δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, ενώ το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο θεσπίστηκε το 2025.
Υ
Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής
+1
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη ιδέα:
να μην κοιτάμε ένα άδειο κτίριο μόνο ως περιουσιακό στοιχείο.
Να μπορούμε να το βλέπουμε και ως πιθανή αρχή μιας καινούργιας ζωής.
Από το ερείπιο στο καταφύγιο
Φαντάσου ένα παλιό κτίριο.
Σήμερα:
σπασμένα παράθυρα.
σκόνη.
υγρασία.
σιωπή.
Αύριο;
Ένα φωτισμένο παράθυρο.
Ένα καθαρό δωμάτιο.
Ένα τραπέζι.
Μια καρέκλα.
Ένα κρεβάτι.
Ένα ντους.
Ένα ζεστό πιάτο φαγητό.
Και πάνω απ’ όλα…
ένας άνθρωπος που ξανακλείνει την πόρτα πίσω του και ξέρει ότι απόψε δεν θα κοιμηθεί στον δρόμο.
Αυτό δεν είναι απλώς ανακαίνιση ενός κτιρίου.
Είναι ανακαίνιση μιας ζωής.
Και εδώ χρειάζεται συνεργασία:
κράτος,
δήμοι,
κοινωνικές υπηρεσίες,
ιδιώτες,
κοινωφελείς οργανώσεις,
επαγγελματίες,
και κυρίως μια κοινωνία που δεν θα θεωρεί τον άνθρωπο του δρόμου «αόρατο».
Υπάρχουν ήδη στην Ελλάδα προγράμματα όπως το «Στέγαση και Εργασία για τους Αστέγους», τα οποία συνδυάζουν επιδότηση στέγης, κοινωνική υποστήριξη και επανένταξη στην εργασία.
Υ
Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής
+1
Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο:
«Υπάρχει λύση;»
Το ερώτημα είναι:
«Πόσο αποφασισμένοι είμαστε να την κάνουμε πράξη και να τη μεγαλώσουμε;»
Και μετά ανοίγουμε το ψυγείο της πόλης
Γιατί υπάρχει και μια δεύτερη αντίφαση.
Το φαγητό.
Από τη μία…
άνθρωποι πεινούν.
Και από την άλλη…
τεράστιες ποσότητες τροφίμων καταλήγουν στα απορρίμματα.
Δεν είναι όμως όλα τόσο απλά όσο το «ό,τι περισσεύει το δίνουμε».
Υπάρχουν κανόνες ασφάλειας τροφίμων.
Υπάρχουν ημερομηνίες.
Υπάρχουν συνθήκες συντήρησης.
Υπάρχει οργάνωση που χρειάζεται για να μεταφερθεί ένα τρόφιμο από εκείνον που το έχει περισσευούμενο σε εκείνον που το χρειάζεται.
Αλλά ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται σύστημα.
Όχι μόνο καλή πρόθεση.
Και η Ευρωπαϊκή Ένωση ήδη κινείται προς αυτή την κατεύθυνση: το 2025 θεσπίστηκαν δεσμευτικοί στόχοι για τη μείωση της σπατάλης τροφίμων έως το 2030 και προβλέπονται μέτρα που ενθαρρύνουν τη δωρεά και αναδιανομή τροφίμων για ανθρώπινη κατανάλωση.
F
Food Safety
+1
Άρα μπορούμε να φανταστούμε κάτι πολύ απλό.
Ένα οργανωμένο δίκτυο.
Το τρόφιμο που περισσεύει και είναι ασφαλές να καταναλωθεί να μη γίνεται αυτόματα σκουπίδι.
Να φτάνει εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.
Στις κοινωνικές δομές.
Στα κοινωνικά παντοπωλεία.
Στις δομές φιλοξενίας.
Στους ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη.
Όχι σαν ελεημοσύνη που ταπεινώνει.
Αλλά σαν αξιοπρεπή κοινωνική αλληλεγγύη.
Γιατί η ανθρωπιά δεν είναι φωτογραφία
Και εδώ θέλω να σταθώ.
Γιατί υπάρχει ένας κίνδυνος.
Να βλέπουμε έναν άνθρωπο στον δρόμο.
Να συγκινούμαστε.
Να βγάζουμε μια φωτογραφία.
Να γράφουμε δυο δυνατές φράσεις.
Και μετά να συνεχίζουμε τον δρόμο μας.
Αυτό δεν είναι αρκετό.
Η ανθρωπιά δεν είναι στιγμιαία συγκίνηση.
Είναι οργάνωση.
Είναι σχέδιο.
Είναι συνέχεια.
Είναι να δημιουργήσεις έναν μηχανισμό που θα λειτουργεί και αύριο, όταν κανείς δεν κοιτάζει.
Γιατί ο άνθρωπος που πεινάει δεν χρειάζεται μόνο ένα σάντουιτς σήμερα.
Χρειάζεται να ξέρει πού θα κοιμηθεί απόψε.
Χρειάζεται πρόσβαση σε υπηρεσίες.
Χρειάζεται ασφάλεια.
Χρειάζεται, όπου είναι εφικτό, δρόμο προς την εργασία και την αυτονομία.
Χρειάζεται να ξανακούσει μια φράση που ίσως έχει ξεχάσει:
«Η ζωή σου έχει ακόμη συνέχεια.»
Το Ευαγγέλιο βγαίνει από τον ναό και περπατά στον δρόμο
Και εδώ η πίστη αποκτά το πραγματικό της βάρος.
Γιατί τι αξία έχει να μιλάμε για αγάπη…
αν δεν μπορούμε να σκύψουμε πάνω από τον άνθρωπο που πονάει;
Ο Χριστιανισμός δεν μιλά μόνο για λόγια.
Μιλά για πράξη.
Για τροφή.
Για φιλοξενία.
Για τον ξένο.
Για τον γυμνό.
Για τον πεινασμένο.
Για εκείνον που βρίσκεται στην ανάγκη.
Η πίστη, όταν γίνεται πράξη, κατεβαίνει από τα λόγια και πιάνει δουλειά.
Ανοίγει μια πόρτα.
Στρώνει ένα τραπέζι.
Μοιράζει ψωμί.
Βάζει ένα κρεβάτι σε ένα δωμάτιο.
Και κάποτε…
πιάνει το χέρι ενός ανθρώπου που έχει χάσει την ελπίδα του.
«Έλα. Από εδώ θα ξεκινήσουμε.»
Αυτό είναι το Ευαγγέλιο όταν γίνεται ζωή.
Να αλλάξουμε την αρχιτεκτονική της αδιαφορίας
Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη αλλαγή που χρειαζόμαστε να μην είναι μόνο στους δρόμους.
Να είναι μέσα μας.
Γιατί χτίσαμε πόλεις με τεράστια κτίρια…
αλλά πολλές φορές μικρύναμε τους χώρους της καρδιάς μας.
Χτίσαμε τοίχους.
Κλειδώσαμε πόρτες.
Μάθαμε να περνάμε δίπλα από τον πόνο χωρίς να τον κοιτάμε.
Και κάποια στιγμή ο άνθρωπος που κοιμάται στο πεζοδρόμιο έγινε «εικόνα της πόλης».
Όχι.
Δεν είναι εικόνα.
Είναι άνθρωπος.
Έχει όνομα.
Έχει ιστορία.
Έχει φόβους.
Έχει αναμνήσεις.
Ίσως κάποτε είχε σπίτι.
Ίσως είχε οικογένεια.
Ίσως είχε δουλειά.
Ίσως η ζωή του ανατράπηκε σε μία μέρα.
Και το γεγονός ότι σήμερα κοιμάται στον δρόμο δεν αφαιρεί ούτε ένα γραμμάριο από την ανθρώπινη αξία του.
Το άδειο μπορεί να ξαναγεμίσει
Ένα άδειο κτίριο μπορεί να ξαναγεμίσει.
Ένα άδειο πιάτο μπορεί να γεμίσει.
Ένα άδειο δωμάτιο μπορεί να γίνει σπίτι.
Αλλά υπάρχει κάτι ακόμη πιο δύσκολο:
μια άδεια ψυχή μπορεί να ξαναγεμίσει ελπίδα.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο έργο κοινωνικής πολιτικής.
Όχι απλώς να στεγάσουμε έναν άνθρωπο.
Αλλά να του δώσουμε τον χώρο να ξανασταθεί.
Να ξαναβρεί την αυτονομία του.
Να ξανακάνει σχέδια.
Να ξαναπεί:
«Αύριο θα σηκωθώ και θα προσπαθήσω.»
Γιατί η στέγη είναι ανάγκη.
Το φαγητό είναι ανάγκη.
Η ασφάλεια είναι ανάγκη.
Αλλά και η αξιοπρέπεια είναι ανάγκη.
Η πόλη που θέλω να δω
Θέλω μια πόλη όπου κανένα άδειο κτίριο δεν θα περνά απαρατήρητο όταν υπάρχουν τρόποι να αξιοποιηθεί κοινωνικά.
Μια πόλη όπου το ασφαλές περισσευούμενο φαγητό θα βρίσκει οργανωμένα τον δρόμο του προς εκείνους που το χρειάζονται.
Μια πόλη όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες θα συνεργάζονται.
Όπου οι φορείς θα λογοδοτούν.
Όπου οι πολίτες θα συμμετέχουν.
Όπου ο ιδιώτης δεν θα θεωρείται εχθρός και το κράτος δεν θα θεωρείται η μοναδική λύση.
Αλλά όλοι θα μπορούν να γίνουν μέρος μιας κοινής προσπάθειας.
Γιατί η ανθρωπιά δεν έχει ιδιοκτήτη.
Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.
Και τελικά, τι είναι ένα σπίτι;
Τέσσερις τοίχοι;
Όχι.
Ένα σπίτι είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος αφήνει κάτω την τσάντα του…
κλείνει την πόρτα…
και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό λέει:
«Απόψε είμαι ασφαλής.»
Και τι είναι ένα πιάτο φαγητό;
Δεν είναι μόνο θερμίδες.
Είναι η στιγμή που κάποιος που πεινάει καταλαβαίνει:
«Κάποιος με σκέφτηκε.»
Και τι είναι η ανθρωπιά;
Ίσως να είναι ακριβώς αυτό:
Να βλέπεις κάτι που οι άλλοι προσπερνούν.
Να βλέπεις το άδειο κτίριο και να σκέφτεσαι έναν άνθρωπο.
Να βλέπεις το φαγητό που περισσεύει και να σκέφτεσαι έναν πεινασμένο.
Να βλέπεις έναν άνθρωπο στο πεζοδρόμιο και να μην κοιτάς αλλού.
Να βλέπεις ένα ερείπιο…
και να φαντάζεσαι ένα σπίτι.
Γιατί η μεγαλύτερη αρχιτεκτονική είναι αυτή της καρδιάς
Μπορούμε να χτίσουμε ψηλά κτίρια.
Να φτιάξουμε δρόμους.
Να γεμίσουμε τις πόλεις με φώτα.
Αλλά αν αφήσουμε τον άνθρωπο στο σκοτάδι…
κάτι βασικό θα έχει αποτύχει.
Γι’ αυτό ας αλλάξουμε πρώτα την αρχιτεκτονική μέσα μας.
Ας γκρεμίσουμε τον τοίχο της αδιαφορίας.
Ας ανοίξουμε την πόρτα της αλληλεγγύης.
Ας φτιάξουμε χώρο για εκείνον που δεν έχει χώρο.
Ας γεμίσουμε το άδειο πιάτο.
Ας ζεστάνουμε το παγωμένο δωμάτιο.
Ας δώσουμε ξανά χρήση σε ό,τι εγκαταλείφθηκε.
Και πάνω απ’ όλα…
ας ξαναδώσουμε αξία στον άνθρωπο που η κοινωνία έμαθε να προσπερνά.
Γιατί ένα εγκαταλειμμένο κτίριο μπορεί να ξαναχτιστεί.
Ένα άδειο τραπέζι μπορεί να ξαναστρωθεί.
Ένα πιάτο μπορεί να ξαναγεμίσει.
Καιυτό είναι, τελικά, το μεγάλο μας μια ζωή που βρέθηκε στο περιθώριο…
μπορεί να ξαναβρεί την πόρτα της.
Αυτό είναι, τελικά, το μεγάλο μας έργο.
Όχι να χτίσουμε περισσότερους τοίχους.
Αλλά να χτίσουμε περισσότερες γέφυρες.
Όχι να προστατεύσουμε μόνο τα κτίρια.
Αλλά να προστατεύσουμε τον άνθρωπο μέσα σε αυτά.
Και ίσως τότε, μια μέρα, καθώς θα περπατάμε στους ίδιους δρόμους…
να κοιτάξουμε γύρω μας και να δούμε κάτι διαφορετικό.
Τα παράθυρα θα είναι φωτισμένα.
Τα τραπέζια θα είναι στρωμένα.
Οι πόρτες θα ανοίγουν.
Και πίσω από κάθε πόρτα…
θα υπάρχει μια ζωντανή ψυχή που ξαναβρήκε το δικαίωμα να πει:
«Είμαι εδώ.
Έχω σπίτι.
Έχω ψωμί.
Έχω αξιοπρέπεια.
Και μπορώ να αρχίσω ξανά.»
https://www.kathimerini.gr/society/562856953/i-kryfi-astegia-stin-ellada-einai-poly-dyskola-an-den-echeis-dikoys-soy-anthropoys/
Εξαιρετικό…
Υπέροχο…
Μόνο που δεν υπάρχει αυτήν η αγκαλιά…
Στα ανεμοδαρμένα πελάγοι…
Είσαι μόνος…
Τόσο μόνος…
Που μόνο ο Θεός σε περημαινει…
Και αυτό αν πας…
Θαύμα από αυτόν θα είναι…
Όπως και εσείς…
Καλησπέρα σας Κ. Καλλιόπη…
Και σε όλους…