Όταν άρχισαν όλα…

Αυτό το άρθρο θα εισαγάγει συνοπτικά τρία θέματα εξαιρετικής σημασίας νομικής και πολιτικής φύσης σχετικά με τον τρέχοντα πόλεμο Ισραήλ-Παλαιστινίων.

Δυστυχώς, για λόγους χρόνου και του επείγοντος του ζητήματος, δεν θα μπορέσω να τα αντιμετωπίσω με το εύρος που θα έπρεπε να αφιερώσω σε αυτά τα τρία θέματα και η αντιμετώπισή τους θα είναι αναγκαστικά εξαιρετικά συνοπτική.

Όχι μόνο αυτό, αλλά για τον ίδιο λόγο θα χρειαστεί για μένα να χωρίσω το περιεχόμενο αυτής της νομικής και πολιτικής ανάλυσης σε τρία ξεχωριστά άρθρα από τα οποία το πρώτο που δημοσιεύεται εδώ θέτει τώρα τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τα δύο δεύτερα.

Το πρώτο ερώτημα θα είναι εάν η Λωρίδα της Γάζας μπορεί νομικά να θεωρηθεί ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και κατά συνέπεια οι νόμοι που σχετίζονται με τα κράτη μπορούν να εφαρμοστούν.

Το δεύτερο ερώτημα που απορρέει από το πρώτο αφορά τη νομιμότητα μιας πολιορκίας σε μια πόλη που κατοικείται από πολίτες.

Το τρίτο ερώτημα προέρχεται επίσης από το πρώτο και αφορά τη νομιμότητα μιας αγωγής αντιποίνων κατά ενός κράτους και των πολιτών του.

Όσον αφορά το δεύτερο και το τρίτο ερώτημα, θα υπάρξουν στη συνέχεια ορισμένες σκέψεις σχετικά με το πολιτικό νόημα αυτών των ενεργειών και την καταλληλότητά τους καθώς και τον προσδιορισμό μιας ιστορικής αναλογίας. Ο αυτοκράτορας Τίτος

Σύμφωνα με τη Wikipedia: «Ένα κράτος είναι ένας συγκεντρωτικός πολιτικός οργανισμός που επιβάλλει και επιβάλλει κανόνες σε έναν πληθυσμό εντός μιας επικράτειας. Οι ορισμοί του κράτους αμφισβητούνται.

Η απουσία ενός κράτους δεν αποκλείει την ύπαρξη μιας κοινωνίας, όπως οι κοινωνίες χωρίς ιθαγένεια, όπως η Συνομοσπονδία Haudenosaunee που «δεν έχουν ούτε καθαρά ούτε κυρίως πολιτικούς θεσμούς ή ρόλους».

Το επίπεδο διακυβέρνησης ενός κράτους, η κυβέρνηση που θεωρείται ότι αποτελεί τον θεμελιώδη μηχανισμό των σύγχρονων κρατών, χρησιμοποιείται για να καθοριστεί εάν έχει αποτύχει.

Ορισμένες πολιτείες χαρακτηρίζονται συχνά ως «αδύναμες» ή «αποτυχημένες».

Σύμφωνα με τα λόγια του Ντέιβιντ Σάμιουελς «…ένα αποτυχημένο κράτος συμβαίνει όταν η κυριαρχία επί της διεκδικούμενης επικράτειας έχει καταρρεύσει ή δεν ήταν ποτέ αποτελεσματικά». Συγγραφείς όπως ο Samuels και ο Joel S. Migdal έχουν διερευνήσει την εμφάνιση αδύναμων κρατών, πώς διαφέρουν από τα δυτικά «ισχυρά» κράτη και τις συνέπειές τους στην οικονομική ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων χωρών.

Ο Samuels εισάγει την ιδέα της κρατικής ικανότητας, την οποία χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στην ικανότητα του κράτους να εκπληρώσει τις βασικές του λειτουργίες, όπως η παροχή ασφάλειας, η τήρηση του νόμου και της τάξης και η παροχή δημόσιων υπηρεσιών.
(Στην παραπάνω εικόνα): “The Irgun (Εβραϊκά: ארגון; πλήρης τίτλος: Εβραϊκά: הארגון הצבאי הלאומי בארץ ישראל Hā-ʾIrgun Ha-TzvaʾŒmī Ha-Tzvaʾžžrī Ha-Le τ. «Η Εθνική Στρατιωτική Οργάνωση στη Γη του Ισραήλ»), ή Etzel (Εβρ : אצ”ל), ήταν μια σιωνιστική παραστρατιωτική οργάνωση που έδρασε στην Εντολή της Παλαιστίνης και στη συνέχεια στο Ισραήλ μεταξύ 1931 και 1948. Ήταν παρακλάδι της παλαιότερης και μεγαλύτερης εβραϊκής παραστρατιωτικής οργάνωσης Haganah (Εβραϊκά: הגנה, Άμυνα). Το Irgun έχει θεωρηθεί ως τρομοκρατική οργάνωση ή οργάνωση που διεξήγαγε τρομοκρατικές ενέργειες».

(ακολουθεί από τον Samuels, παραπάνω):

Όταν ένα κράτος δεν το καταφέρει αυτό, συμβαίνει κρατική αποτυχία (Samuels, 2012). Άλλοι συγγραφείς όπως ο Jeffrey Herbst προσθέτουν σε αυτήν την ιδέα υποστηρίζοντας ότι η κρατική αποτυχία είναι αποτέλεσμα αδύναμων ή ανύπαρκτων θεσμών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κρατική νομιμότητα επειδή τα κράτη δεν είναι σε θέση να παρέχουν αγαθά ή υπηρεσίες ή να διατηρούν την τάξη και την ασφάλεια. Herbst, 1990). Ωστόσο, υπάρχουν και ιδέες που αμφισβητούν αυτή την έννοια της κρατικής αποτυχίας.

Ο Stephen D. Krasner υποστηρίζει ότι η κρατική αποτυχία δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα αδύναμων θεσμών, αλλά μάλλον ένα πολύ περίπλοκο φαινόμενο που ποικίλλει ανάλογα με τις συγκεκριμένες συνθήκες και, ως εκ τούτου, δεν πρέπει να αναλυθεί μέσα από μια απλοϊκή κατανόηση όπως αυτή που συνήθως παρουσιάζεται (Krasner, 2004). (παραλείπεται)

Στο «The Problem of Failed States», η Susan Rice υποστηρίζει ότι η κρατική αποτυχία είναι μια σημαντική απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια, αφού τα αποτυχημένα κράτη είναι ευάλωτα στην τρομοκρατία και τις συγκρούσεις (Rice, 1994).

Επιπλέον, πιστεύεται ότι η κρατική αποτυχία εμποδίζει τις δημοκρατικές αξίες, καθώς αυτά τα κράτη συχνά βιώνουν πολιτική βία, αυταρχικούς κανόνες και μια σειρά από παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Rotberg, 2004).

Ενώ υπάρχει μεγάλη συζήτηση σχετικά με τις άμεσες επιπτώσεις της κρατικής αποτυχίας, οι έμμεσες επιπτώσεις της θα πρέπει επίσης να επισημανθούν: Η κρατική αποτυχία θα μπορούσε να οδηγήσει σε προσφυγικές ροές και διασυνοριακές συγκρούσεις, ενώ παράλληλα θα γίνει ασφαλές καταφύγιο για εγκληματικές ή εξτρεμιστικές ομάδες (Corbridge, 2005).

Προκειμένου να επιλυθούν και να αποτραπούν αυτά τα ζητήματα στο μέλλον, είναι απαραίτητο να επικεντρωθούμε στην οικοδόμηση ισχυρών θεσμών, στην προώθηση της οικονομικής διαφοροποίησης και ανάπτυξης και στην αντιμετώπιση των αιτιών της βίας σε κάθε κράτος (Mkandawire, 2001).

η καταστροφή του ξενοδοχείου King David στην Ιερουσαλήμ από τους σιωνιστές τρομοκράτες Irgoun – 1946

Αλλά ένα «κράτος», εάν το κράτος μπορεί να οριστεί μια πολιτική οντότητα όπως η ανθρώπινη κοινωνία που κατοικεί στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία εξαρτάται για την παροχή τροφής, νερού και ηλεκτρισμού από το Ισραήλ, όπου το μέσο πληρωμής είναι το ισραηλινό νόμισμα, που περιορίζεται από Το Ισραήλ σε ένα υπολειπόμενο έδαφος στα σύνορα με την Αίγυπτο, αυτοπροσδιορίζεται πραγματικά ως πλήρες κράτος;

Σίγουρα όχι, κατά τη γνώμη μου, μοιάζει μάλλον με μια ινδική καταφυγή στις Ηνωμένες Πολιτείες του δέκατου ένατου αιώνα που ξεκίνησε για να κατακτήσει τα Δυτικά Σύνορα, όπου οι αυτόχθονες πληθυσμοί μαράζωναν σε επιφυλάξεις που υπέστησαν κάθε είδους παρενόχληση από τους εισβολείς που προέρχονταν από την Ανατολή.

Για να μην αναφέρουμε ένα γιγαντιαίο στρατόπεδο συγκέντρωσης, ή το ίδιο γιγαντιαίο στρατόπεδο προσφύγων, αν θέλουμε πραγματικά να είμαστε καλοί με το Ισραήλ.
Αλλά μετά μια άλλη λεπτομέρεια που δεν είναι καθόλου προφανής.

Η χώρα από την οποία εξαρτάται η Λωρίδα της Γάζας για την παροχή τροφής, νερού και ηλεκτρισμού, και της οποίας το νόμισμα χρησιμοποιεί, είναι ακριβώς αυτή με την οποία οι κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας αντιμετωπίζουν μια υφέρπουσα σύγκρουση που διαρκεί από το 1947.

Το παράδοξο ενός είδους αποικίας κάτω από τον ζυγό ενός εχθρικού μητροπολιτικού κράτους που έχει περιορίσει τον αποικιακό πληθυσμό σε ένα είδος υπολειπόμενου αποθέματος στα σύνορα της μητέρας χώρας.
Αν, υποθετικά, η Λωρίδα της Γάζας δεν εξαρτιόταν από το Ισραήλ ως μητρικό κράτος, αλλά από την Αίγυπτο, την Ιορδανία ή τον Λίβανο, η κατάστασή της δεν θα ήταν τόσο δραματική, υποθέτω.

Αλλά δυστυχώς για αυτήν, η Λωρίδα της Γάζας εξαρτάται ακριβώς από τον εχθρό της το Ισραήλ, όπως και οι Ινδιάνοι της Αμερικής εξαρτώνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Mors tua vita mea.

Το πολύ, αν θέλαμε να είμαστε πολύ γενναιόδωροι με το Ισραήλ, θα μπορούσαμε να δώσουμε στη Λωρίδα της Γάζας το καθεστώς ενός αποτυχημένου κράτους, αλλά ακόμη και αυτή η δήλωση είναι συζητήσιμη.
Και ως αποτυχημένο κράτος, θα έπρεπε να χρειάζεται την προστασία και τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία, ωστόσο, λόγω γνωστικής ασυμφωνίας, δεν φαίνεται να έχουν κατανοήσει την κατάσταση.

Ή το κατάλαβαν πολύ καλά, αλλά όντας όμηροι της πολιτικής βούλησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (όπως έχω εξηγήσει καλά σε ένα άλλο άρθρο μου, ή μάλλον σε δύο) θα που ουσιαστικά δεν διακρίνεται από αυτή του Ισραήλ, οπότε ο ΟΗΕ προσποιείται ότι δεν να έχεις καταλάβει….

Και τις συνέπειες μιας τέτοιας άγνοιας, αδυναμίας κατανόησης ή υποταγής στο νόμο του ισχυρότερου (διαβάστε ΗΠΑ, έστω κι αν κάποιοι λένε Ισραήλ!) τις πληρώνει ο παλαιστινιακός λαός.

Επιπλέον, η Χαμάς θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί, ίσως πιο σωστά από μια πολιτοφυλακή ενός αποτυχημένου κράτους, καθώς ένας βίαιος μη κρατικός παράγοντας (VNSAs), επίσης γνωστός ως μη κρατικός ένοπλος παράγοντας ή μη κρατικές ένοπλες ομάδες (NSAGs), είναι άτομα ή ομάδες που είναι πλήρως ή εν μέρει ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις και που απειλούν ή χρησιμοποιούν βία για να επιτύχουν τους στόχους τους

Μια άλλη λεπτομέρεια σχετικά με τις πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν στην επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ είναι η κατάσταση σχεδόν αναρχίας που υπονομεύει επίσης την αληθοφάνεια της ύπαρξης ενός παλαιστινιακού κράτους

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεδομένου ότι η Λωρίδα της Γάζας δεν είναι πραγματικό κράτος ή Τα περισσότερα ένα αποτυχημένο κράτος, αν η Χαμάς είναι ένα χαλαρό κανόνι, ένας μη κρατικός ένοπλος παράγοντας, που δεν έχει την επίσημη ευθύνη διακυβέρνησης της Λωρίδας της Γάζας, τόσο η πολιορκία της Γάζας, όπως έχει ήδη παρατηρήσει ο Πούτιν, όσο και τα αντίποινα εναντίον της είναι παράνομα.

1946 Βρετανική Πρεσβεία μετά από βομβιστική επίθεση στη Ρώμη από Σιωνιστές τρομοκράτες

Όπως θα δούμε αναλυτικά στα επόμενα δύο άρθρα:

Η πολιορκία της Γάζας που πραγματοποιήθηκε από το Ισραήλ όπως η πολιορκία του Λένινγκραντ που πραγματοποιήθηκε από τη Ναζιστική Βέρμαχτ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
(χωρίς καν την υπεράσπιση του σοβιετικού στρατού)

Τα αντίποινα του Ισραήλ ως η ναζιστική σφαγή της Αρδεατίνης στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
(που γιορτάζεται κάθε χρόνο από τότε μέχρι τώρα ως έγκλημα πολέμου)

Και στις δύο περιπτώσεις, η πολιτική του Ισραήλ ανατρέπει το φθαρμένο κλισέ μιας αντισημιτικής ναζιστικής πολιτικής σε εκείνο ενός νέου σιωνιστικού ναζισμού…