«Όταν το πένθος συναντά τα φώτα του νυχτερινού κέντρου»
Προβολές:506
Είναι άλλο να βγαίνεις για να ανασάνεις, και άλλο να εκτίθεσαι στο πιο φωτογραφημένο περιβάλλον της πόλης, την ώρα που η εκταφή του παιδιού σου —με δικές σου δηλώσεις— παραμένει σε εκκρεμότητα.
Οι υγειείς νοητικά άνθρωποι, θα αντιληφθούν το σωστό πνεύμα του συντάκτη της ανάρτησης, που σέβεται το πένθος και καυτηριάζει την δημόσια εικόνα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το υποτιθέμενο “πένθος”…
Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται τον λεπτό διαχωρισμό… δυστυχώς ο πάλαι ποτε έξυπνος λαός, έχει μετατραπεί σε έναν πανήβλακα που δεν μπορεί να διαχωρίσει την αλήθεια από την ψεύτικη εικόνα…
Τελικά, το αλβανό και αυτοί που πίσω απ’ αυτόν κινούν τα νήματα, μας έφεραν σαν λαό, να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για ένα ακόμα … “σούργελο”… και μάλιστα άλλης καταγωγής…
ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ…
Καλλιόπη Σουφλή
«Όταν το πένθος συναντά τα φώτα του νυχτερινού κέντρου»
Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν χρειάζεται σχολιαστή· αυτοσαρκάζεται μόνη της.
Μια τέτοια στιγμή ήταν η πρόσφατη εμφάνιση του Πάνου Ρούτσι σε νυχτερινό κέντρο, με φώτα, κάμερες, δηλώσεις και μια Άντζελα Δημητρίου να μιλά από σκηνής για «στήριξη».
Ο άνθρωπος που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δήλωνε ότι δεν αντέχει ούτε να σταθεί όρθιος από τον πόνο, εμφανίστηκε τώρα χαμογελαστός, με ποτάκι στο χέρι και με τις κάμερες να τον κυνηγούν σαν να ήταν καλλιτέχνης της πίστας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι βγήκε· κανείς δεν έχει δικαίωμα να φυλακίσει έναν άνθρωπο στο πένθος του.
Το πρόβλημα είναι το περιβάλλον που επέλεξε — ένας χώρος έκθεσης, θεάματος, λάμψης, εκεί όπου η ανθρώπινη τραγωδία χάνεται κάτω από τα προβολέα.
Ο ίδιος, βέβαια, απάντησε με το γνωστό ύφος: «Δεν έχει δικαίωμα ο χαροκαμένος πατέρας να πιει ένα ποτό;» Φυσικά και έχει.
Αλλά η συζήτηση δεν είναι για το ποτό. Είναι για την εικόνα. Για το πόσο συμβαδίζει η δημόσια στάση που ο ίδιος επέλεξε με τις πράξεις του.
Είναι άλλο να βγαίνεις για να ανασάνεις, και άλλο να εκτίθεσαι στο πιο φωτογραφημένο περιβάλλον της πόλης, την ώρα που η εκταφή του παιδιού σου —με δικές σου δηλώσεις— παραμένει σε εκκρεμότητα.
Και εδώ υπάρχει κάτι που, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Η Άντζελα Δημητρίου, από την πίστα των προβολέων, είπε ότι «στενοχωριέται όταν βλέπει έναν νέο πατέρα που έχασε παιδί». Μόνο που… δεν τον «είδε». Σε τέτοιους χώρους, με τα φώτα κατάματα, δεν βλέπεις ούτε το πρώτο τραπέζι, πόσο μάλλον ποιος κάθεται από κάτω.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: κάποιος την ενημέρωσε ότι ο Ρούτσι ήταν εκεί.
Κανείς τραγουδιστής δεν έχει υπερφυσική όραση στις πίστες.
Άρα, η παρουσία του δεν ήταν μια απλή, ήσυχη έξοδος. Ήταν μια δημόσια εμφάνιση που κατασκευάστηκε εκείνη τη στιγμή γύρω του, με συμμετοχή και της σκηνής.
Και αυτό λέει πολλά.
Την ίδια ώρα, ο ίδιος παραδέχεται: «Καταθέσαμε αίτηση εκταφής και περιμένουμε από τον εισαγγελέα να ορίσει ημερομηνία. Έχουμε ορίσει δικό μας πραγματογνώμονα». Με άλλα λόγια: μετά από εβδομάδες δραματοποίησης και αντιπαραθέσεων, τίποτα δεν έχει συμβεί ακόμη. Μόνο φωνές — και τώρα και φωτορυθμικά.
Και εδώ φτάνουμε στην ουσία.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι προσωπικό αφήγημα κανενός.
Δεν είναι μικροφιλόδοξη πλατφόρμα, ούτε πεδίο ατομικής προβολής.
Είναι εθνικό τραύμα. Είναι 57 νεκροί. Είναι οικογένειες που δεν έβγαλαν ούτε μία φωτογραφία, που δεν εμφανίστηκαν ποτέ σε κάμερες, που παλεύουν στη σιωπή — με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως η Μαρία Καρυστιανού και ο Παύλος Ασλανίδης, που επέλεξαν την οδό της δημοσιότητας.
Όλοι οι υπόλοιποι παραμένουν αθέατοι, κουβαλώντας τον πόνο τους χωρίς μικρόφωνα, χωρίς προβολείς, χωρίς σκηνές και νυχτερινές πίστες.
Κι αυτό κάνει ακόμη πιο δυσάρεστη την εικόνα ενός ανθρώπου που μιλά για «πόνο» μπροστά στις κάμερες και λίγες ώρες μετά βρίσκεται κάτω από τα φώτα ενός κέντρου διασκέδασης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόνος του είναι ψεύτικος. Σημαίνει κάτι πιο απλό και πιο σκληρό: ότι όταν επιλέγεις να γίνεις δημόσιο πρόσωπο —για τον οποιονδήποτε λόγο— η δημόσια εικόνα σου κρίνεται ως τέτοια. Όχι ως ιδιώτη που θέλει ένα ποτό, αλλά ως σύμβολο μιας υπόθεσης που ξεπερνά κατά πολύ το άτομό σου. Κι όταν η υπόθεση είναι τα Τέμπη, η ευθύνη είναι μεγαλύτερη από ένα τραπέζι πρώτης σειράς και ένα χαμόγελο στις κάμερες.
Η κοινωνία δεν ζητά από κανέναν να σταματήσει να ζει. Ζητά μόνο ένα πράγμα: συνέπεια. Και η συνέπεια δεν βρίσκεται στα σκυλάδικα. Βρίσκεται στην αξιοπρέπεια, στη σοβαρότητα και στον σιωπηλό σεβασμό που απαιτούν οι νεκροί.
ΣΧΟΛΙΑ
Κλασικό παράδειγμα ανάρτησης που γράφει αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος . Πολλά λόγια χωρίς επιχειρήματα που απευθύνεται σε μια μερίδα ανθρώπων περίεργων αντιλήψεων. Χρήσιμο θα ήταν να αναφερθούν οι προδιαγραφές πένθους, η πρέπουσα συμπεριφορά σε περίπτωση απώλειας παιδιού η γονέα από αμέλεια και ανικανότητα κλπ κλπ .
ΣυντάκτηςKostas Ampatzimpasis Ευχαριστώ για την… ψυχολογική ανάλυση, αλλά επιτρέψτε μου να σας πω κάτι με ευγένεια και λίγη ειρωνεία — για να ταιριάζει και στο ύφος της συζήτησης.
Λέτε ότι «γράφω αυτά που θέλει να ακούσει ο κόσμος».
Αλήθεια; Θα με ενδιέφερε να μου πείτε ποιος ακριβώς είναι αυτός ο «κόσμος» που διψάει να διαβάσει κριτική για έναν άνθρωπο που η κοινή γνώμη —σωστά ή λανθασμένα— αγιοποιεί εδώ και μήνες. Αν έγραφα αυτά που «θέλει να ακούσει ο κόσμος», θα ήμουν στο απέναντι στρατόπεδο, να μοιράζω δάφνες και παρηγοριές. Αντιθέτως, γράφω κάτι πολύ πιο δύσκολο: αυτό που δεν θέλει να ακούσει κανείς.
Επίσης, μιλάτε για «περίεργες αντιλήψεις».
Ναι, πράγματι. Η αντίληψη ότι ένας άνθρωπος που ΔΙΑΛΕΞΕ ο ίδιος τον δρόμο της δημοσιότητας κρίνεται ως δημόσιο πρόσωπο, φαίνεται πως είναι… περίεργη, αν και είναι ο βασικός κανόνας της κοινωνίας από τότε που εφευρέθηκε το δημόσιο βήμα.
Όσο για το ότι «δεν υπάρχουν επιχειρήματα», εδώ επιτρέψτε μου να χαμογελάσω.
Το ότι η εικόνα ενός ανθρώπου που μιλά για ανείπωτο πόνο τη μέρα και εμφανίζεται στα φώτα της πίστας το βράδυ δημιουργεί αντίφαση, δεν είναι «επιχείρημα που λείπει». Είναι επιχείρημα που απλώς δεν σας αρέσει.
Τώρα, όσον αφορά τις «προδιαγραφές πένθους» που ζητάτε να αναφέρω, ευτυχώς δεν λειτουργούμε με υπουργικές εγκυκλίους για το πώς πρέπει να πενθεί κάποιος. Ούτε εγώ, ούτε εσείς, ούτε κανένας μας έχει τέτοιο εγχειρίδιο. Αυτό που όμως υπάρχει —και είναι αναπόφευκτο— είναι το γεγονός ότι όποιος επιλέγει δημοσιότητα, δεν μπορεί να ζητά ασυλία από τη δημόσια εικόνα του.
Αν θέλετε, το θέτω απλά:
Δεν κρίνω τον Ρούτσι για το πένθος του.
Κρίνω την εικόνα του — αυτή που ο ίδιος έστησε με κάμερες, δηλώσεις και δημόσιες εμφανίσεις.
Το πένθος είναι προσωπικό.
Η δημόσια εικόνα δεν είναι.
Αν αυτό θεωρείται «πολλά λόγια χωρίς επιχειρήματα», τότε μάλλον το πρόβλημα δεν είναι τα λόγια — είναι η άβολη αλήθεια που κουβαλούν.
Χανιά Παρών Το περίμενα ότι απευθύνομαι σε επαγγελματία . Μπράβο για την ταχύτητα απόκρισης!!!!!
Kostas Ampatzimpasis όταν σας απαντάνε όπως σας αξίζει… πονάει και αρχίζουν οι ειρωνίες
Χανιά Παρών Εξαιρετική ανάρτηση.
Kostas Ampatzimpasis στο κενό η ειρωνεία σου. Ναι λοιπόν, όταν πενθεις και θέλεις στο πλευρό σου όλη την κοινωνία δεν πας στα μπουζούκια παρέα με τις κάμερες. Δεν είναι θέμα προδιαγραφών, είναι θέμα κοινής λογικής που μάλλον σου λείπει
Petros Christofis Ο καθωσπρεπισμός χρειάζεται προδιαγραφές στο πένθος,ντύσιμο, συμπεριφορά,κοινωνικό παρόν συχνά σε βαθμό παραλογισμού και δεν έχει σχέση με την κοινή λογική. Ειδικά στις ας πούμε κοινωνικές εκδηλώσεις χρειάζεται εγχειρίδιο χρήσης για να καταφέρει να ακολουθήσει κάποιος το πρωτόκολλο.Τελος η κοινή λογική δεν είναι πάντα σωστή θα περίμενα όμως από τους οπαδούς της κανονικότητας να γνωρίζουν τις προδιαγραφές.
Kostas Ampatzimpasis συνεχίζεις την ειρωνεία και την πάλη με την λογική. Αν στην καθημερινότητα σου βλέπεις πενθούντες να παίρνουν τα κανάλια τηλέφωνο και να βγαίνουν πρώτο τραπέζι πίστα στην Άντζελα να μας το πεις. Κατά τα άλλα συνέχισε να στηρίζεις τον παραλογισμό δίνοντας και καλά μάχες με εμάς τους μικροαστούς.
Petros Christofis Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω λεπτομέρειες στην προσωπική ζωή του ανθρώπου αλλά σέβομαι την άποψη σου εφόσον γνωρίζεις για την επικοινωνία με τα κανάλια και τις κατασκευασμένες δημοσιεύσεις πρέπει να σου δώσω δίκιο έστω και αν υποβιβαζεις τον εαυτό σου.
Kostas Ampatzimpasis στο να κάνεις ειρωνεία είσαι μανουλα, ,στο να αντιλαμβάνεσαι την ειρωνεία των άλλων το χάνεις λίγο αλλά δεν πειραζει, καλή καρδια
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ… ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥ ΡΑΓΙΑ…
Προβολές : 506
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
