Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η εύκολη ισοπέδωση. Ότι όλοι όσοι ανέλαβαν πρώτη φορά ήταν το ίδιο άπειροι.
Δεν είναι έτσι. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που έχει περάσει χρόνια μέσα σε πολιτικούς μηχανισμούς και σε κάποιον που εμφανίζεται ξαφνικά ως σωτήρας επειδή η οργή της κοινωνίας τον σήκωσε ψηλά. Η οργή είναι καύσιμο, αλλά δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Δεν τα πετάει μόνη της αυτά τα … “γαϊδουράγκαθα”…
Αυτοί που την πατρωνάρουν, δηλαδή οι εβραιοσιωνιστές της τα υποβάλουν… και η έκφραση και οι χειρονομίες της, σε κάτι ΘΕΟΣΟΦΙΣΤΙΚΑ παραπέμπουν…
Θα το ξαναπώ…
Μην σας κάνει εντύπωση αν τη δείτε στη θέση της πρωθυπουργού της χώρας… κι όπως λέει μια παλιά αγαπημένη αναγνώστρια των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ και φίλη μου: “Πρόσεξε πως προβάλλονται γυναίκες σε καίριες θέσεις… Η Κίμπερλι, η σύζυγος του Τσάρλυ Κλάρκ και οι εντός Ελλάδας… Λες να γίνεται τυχαία αυτό;;; Προωθούν γυναίκες σε θέσεις εξουσιας, για να τις κάψουν στην πορεία”.
Αποθηκεύστε τη αυτή την ανάρτηση… δεν είναι απλά το καλάμι και ο εμφανέστατος ναρκισσισμός της μαντάμ… είναι κάτι άλλο πολύ χειρότερο…
Μακάρι να διαψευστώ…
Καλλιόπη Σουφλή
ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: “Γιατί να μην γίνω και πρωθυπουργός;
Δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που να σε μαθαίνει να είσαι πρωθυπουργός.”
Σωστό.
Μόνο που υπάρχει κάτι άλλο: η πολιτική διαδρομή, η δοκιμασία, η τριβή, η σύγκρουση με την πραγματικότητα.
Και εκεί είναι που αρχίζει να τρίζει το αφήγημα.
Η δήλωση ότι όλοι οι πρωθυπουργοί είναι το ίδιο άπειροι την πρώτη μέρα ακούγεται ωραία σε τηλεοπτική ατάκα, αλλά δεν στέκει ούτε ιστορικά ούτε πολιτικά.
Άλλο να έχεις περάσει από κόμμα, κοινοβούλιο, υπουργεία, θεσμικές μάχες και άλλο να εμφανίζεσαι κατευθείαν ως έτοιμος να κρατήσεις το τιμόνι μιας χώρας.
Δεν χρειάζεται πανεπιστήμιο για να το καταλάβεις. Αρκεί κοινή λογική.
Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία. Δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πολιτευτεί. Το ζήτημα είναι η αντίφαση.
Μέχρι πρόσφατα η ρητορική ήταν ότι δεν υπάρχει πολιτική ατζέντα, δεν υπάρχει κόμμα, δεν υπάρχει προσωπική φιλοδοξία.
Μετά ήρθαν οι δηλώσεις περί συλλογικής πρωτοβουλίας, οι αναφορές σε επιτροπές, οι συζητήσεις για πολιτική πλατφόρμα και οι έμμεσες τοποθετήσεις που άρχισαν να θυμίζουν κάτι πολύ πιο οργανωμένο.
Η μετάβαση από το «δεν κάνω πολιτική» στο «γιατί να μην γίνω και πρωθυπουργός» έγινε σχεδόν χωρίς ενδιάμεσο στάδιο.
Και κάπου εδώ αρχίζει η καβαλημένη καλαμιά. Όχι επειδή κάποιος θέλει να μπει στην πολιτική, αλλά επειδή εμφανίζεται σαν να παρακάμπτει όλα τα ενδιάμεσα. Σαν να θεωρεί ότι η προσωπική ηθική ποιότητα αρκεί για να κυβερνήσεις μια χώρα. Μα αν ήταν έτσι, η πολιτική θα ήταν διαγωνισμός χαρακτήρων και όχι πεδίο ευθύνης, γνώσης και δοκιμασίας.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι η εύκολη ισοπέδωση. Ότι όλοι όσοι ανέλαβαν πρώτη φορά ήταν το ίδιο άπειροι.
Δεν είναι έτσι. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που έχει περάσει χρόνια μέσα σε πολιτικούς μηχανισμούς και σε κάποιον που εμφανίζεται ξαφνικά ως σωτήρας επειδή η οργή της κοινωνίας τον σήκωσε ψηλά. Η οργή είναι καύσιμο, αλλά δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Ακόμα μεγαλύτερη αντίφαση είναι ότι την ίδια στιγμή που καταγγέλλεται το πολιτικό σύστημα, υιοθετούνται τα πιο κλασικά πολιτικά αντανακλαστικά. Προσωποκεντρική προβολή, συμβολισμοί, ηθικό πλεονέκτημα, διαχωρισμός «καθαρών» και «σάπιων».
Αυτή η συνταγή έχει δοκιμαστεί πολλές φορές και σχεδόν πάντα καταλήγει σε απογοήτευση, γιατί η πραγματικότητα δεν αλλάζει με συνθήματα.
Η κοινωνία μπορεί να δείχνει συμπάθεια, αλλά οι ίδιες οι δημοσκοπικές μετρήσεις έδειξαν ότι ένα μεγάλο μέρος των πολιτών θεωρεί την εικόνα πολιτικά ανέτοιμη. Αυτό δεν είναι κακόβουλη επίθεση. Είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Ο κόσμος καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο σύμβολο και στον κυβερνήτη.
Τελικά δεν είναι θέμα σχολής πρωθυπουργών. Είναι θέμα συνείδησης του βάρους.
Και όταν ακούς τέτοιες δηλώσεις, μένει η εντύπωση ότι η απόσταση ανάμεσα στην οδύνη που δημιούργησε ένα κοινωνικό σύμβολο και στην πολιτική φιλοδοξία άρχισε να μικραίνει επικίνδυνα. Εκεί είναι που πολλοί λένε: άλλο το καλάμι, άλλο οι καλαμιές.
Πηγή
Προβολές : 479
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
“ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: “Γιατί να μην γίνω και πρωθυπουργός;
Δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που να σε μαθαίνει να είσαι πρωθυπουργός.”
Και που υπάρχει πανεπιστήμιο που να σε μαθαίνεινα είσαι γιατρός, δεν είδαμε και πολύ καλά αποτελέσματα.
η τυπισσα ειναι γκαου κι φυσικα το συστιμα τετοια ατομα βαζει για πιονακια του