Κατά τις νυχτερινές ώρες μεταξύ 30 και 31 Ιουλίου, το Ισραήλ στόχευσε δύο κορυφαία αξιωματούχους του Άξονα Αντίστασης για δολοφονία, και οι δύο πρωτοφανείς σε αρχαιότητα κατά τη διάρκεια αυτού του γύρου σύγκρουσης. 

Πρώτον, ο κορυφαίος πολεμικός διοικητής της Χεζμπολάχ, Φουάντ Σούκρ, σκοτώθηκε σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στο κτίριο κατοικιών του στο πυκνοκατοικημένο προάστιο Νταχίγιε της Βηρυτού, αφήνοντας αρκετούς πολίτες νεκρούς και πάνω από 70 τραυματίες.

Ο δεύτερος στόχος , στις 2 π.μ. στις 31 Ιουλίου, ήταν ο ηγέτης του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε – κεντρική προσωπικότητα στις διαπραγματεύσεις για την κατάπαυση του πυρός – ο οποίος βρισκόταν στην Τεχεράνη για να παραστεί στην τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν.

Μέσα σε λίγες ώρες, το Ισραήλ κατάφερε να χτυπήσει τρία μέλη του Άξονα Αντίστασης: τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και το Ιράν. Με αυτόν τον τρόπο, το Τελ Αβίβ παραβίασε μια ολόκληρη σειρά διεθνών νόμων, διπλωματικών συμβάσεων και εθιμικών πρακτικών που απαγορεύουν τις πολιτικές δολοφονίες, ενώ παράλληλα παραβίασε κατάφωρα την εδαφική ακεραιότητα δύο κρατών μελών του ΟΗΕ.

Από τον πόλεμό του στη Γάζα, το Ισραήλ έχει αποκτήσει γρήγορα παγκόσμια θέση παρία, όχι μόνο λόγω της ζωντανής μετάδοσης της γενοκτονίας του που έχει σκοτώσει τουλάχιστον 39.000 Παλαιστίνιους πολίτες – πάνω από 16.000 από αυτούς παιδιά – αλλά και λόγω των πρωτοφανών αποφάσεων και διαβουλεύσεων που βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και στο Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔΧ) σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.

Έτσι, οι εμπρηστικές ενέργειες του Τελ Αβίβ χθες το βράδυ εγείρουν το ερώτημα: μήπως το Ισραήλ είναι απλώς τρελό; Δεν βλέπει την παγκόσμια κατακραυγή να φουντώνει, τα μποϊκοτάζ να επεκτείνονται, τις συμμαχίες του να συρρικνώνονται, την οργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την αυξανόμενη και κραυγαλέα απομόνωσή του;

Το Ισραήλ έχει να κάνει με το MAD

Η απλή απάντηση είναι όχι. Οι διαδοχικές ισραηλινές κυβερνήσεις ήταν απολύτως ορθολογικές, βασιζόμενες σε μια ενιαία κυρίαρχη στρατηγική από την οποία το κράτος δεν έχει παρεκκλίνει. 

Αναγνωρίζοντας εξαρχής τις γεωγραφικές, πληθυσμιακές, πολιτικές και οικονομικές του αδυναμίες, το σιωνιστικό σχέδιο – πολύ υπολογιστικά – εφάρμοσε κάτι που μπορούμε να ονομάσουμε «στρατηγική MAD» για να επιτύχει τους στόχους του και στη συνέχεια να ξεπεράσει κατά πολύ την γεωπολιτική του κατηγορία βάρους. 

Μια παράξενη αλλά αποτελεσματική στρατηγική, η MAD προέρχεται στην πραγματικότητα από τη θεωρία αποτροπής εγχειριδίων : 

Η δημιουργία μιας απειλητικής παρουσίας  έχοντας μια επιθετική φήμη με την πινελιά της τρέλας θα αποτρέψει τους εχθρούς σας από το να σας επιτεθούν. Δεν θα επιτίθεντο σε κάποιον που παίρνει μαζί του τον εχθρό του αν πέσει.

Αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής του Ισραήλ απέναντι σε φίλους και εχθρούς εξίσου, και μόλις γίνει κατανοητή, είναι δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς αυτές τις τακτικές σε όλες τις συναλλαγές του κράτους. 

Μετά την στρατιωτική επιχείρηση της παλαιστινιακής αντίστασης στις 7 Οκτωβρίου πέρυσι – και ακριβώς τη στιγμή που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν βρισκόταν καθ’ οδόν προς το Τελ Αβίβ για να παράσχει την υποστήριξή του στο Ισραήλ – ο στρατός κατοχής χτύπησε το νοσοκομείο Αλ-Σίφα της Γάζας, σκοτώνοντας εκατοντάδες πολίτες που αναζητούσαν καταφύγιο και ιατρική φροντίδα. Το χτύπημα δεν ήταν τυχαίο. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επιδίωξε σκόπιμα αυτά τα οπτικά. Ήθελε να στριμώξει τον πρόεδρο των ΗΠΑ ώστε να δείξει υποστήριξη στις πολιτικές του, όσο φρικτή κι αν ήταν η θηριωδία. 

Αυτή είναι μια μακροχρόνια σιωνιστική τακτική για να τιθασεύουν και να προετοιμάζουν στόχους ώστε να αποδέχονται και να αναμένουν την κακή συμπεριφορά του Ισραήλ.

Ο Νετανιάχου έπαιξε επίσης αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Συρία. Μετά από κάθε συνάντηση με τον ισχυρό Ρώσο αρχηγό κράτους, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός εξαπέλυε σκληρά πλήγματα κατά της Συρίας – και πάλι, για να τιθασεύσει και να προετοιμάσει τους Ρώσους ώστε να αποδεχτούν και να περιμένουν την κακή συμπεριφορά του Ισραήλ.

Σήμερα, το Ισραήλ χρησιμοποιεί όλο το φάσμα της στρατηγικής MAD στις επιθέσεις του εναντίον Παλαιστινίων στη Γάζα και σε όλη τη Δυτική Όχθη – βιασμούς, δολοφονίες, ακρωτηριασμούς, αποκεφαλισμούς, βασανιστήρια – με ατιμωρησία. Σύμμαχοι, εχθροί και παγκόσμιοι πληθυσμοί αναμένεται να αποδεχτούν τις εικόνες και τα δεδομένα και να είναι έτοιμοι για ακόμη χειρότερα σενάρια.

Δεν είναι αλήθεια ότι το Τελ Αβίβ ενεργεί παράλογα. Η εφαρμογή της στρατηγικής MAD είναι μια ορθολογική απόφαση για μια μικρή οντότητα που πρέπει να επιβάλει την υπερμεγέθη βούλησή της όχι μόνο στους γείτονές της αλλά και στις παγκόσμιες δυνάμεις και τους διεθνείς θεσμούς.

ΤΡΕΛΗ, πριν από το 1948

Η MAD δεν είναι μια νέα ισραηλινή στρατηγική. Οι απαρχές της βρίσκονται στα χρόνια που προηγήθηκαν της ίδρυσης του κράτους, όταν οι σιωνιστικές πολιτοφυλακές βομβάρδισαν και σκότωσαν τις ίδιες τις βρετανικές δυνάμεις που είχαν επιτρέψει την εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη και εξαπέλυσαν στρατιωτικές επιχειρήσεις για την εθνοκάθαρση του ιθαγενούς πληθυσμού της χώρας.

Το Ισραήλ εγκαθίδρυσε μια επιθετική απειλητική παρουσία από την ίδρυσή του: τρομοκρατικές ενέργειες από εβραϊκές πολιτοφυλακές, όπως η Stern Gang και η Irgun, που δολοφόνησαν Βρετανούς διπλωμάτες στο Κάιρο το 1944, ανατίναξαν το ξενοδοχείο King David το 1946, διεξήγαγαν τη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν το 1947 και ακολούθησε η παλαιστινιακή Νάκμπα το 1948. 

Αλλά αντί να τιμωρηθούν για τα εγκλήματά τους, οι Σιωνιστές ανταμείφθηκαν με μια ψηφοφορία του ΟΗΕ που επισημοποίησε το κράτος του Ισραήλ το 1947. Η κακή συμπεριφορά είχε αποφέρει εξαιρετικά οφέλη, οπότε γιατί να εγκαταλείψουν τη στρατηγική; 

Το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων σιωνιστικών τρομοκρατικών πολιτοφυλακών αργότερα σχημάτισε τον ισραηλινό στρατό. Ο πολιτικός που διέταξε την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων ονομάστηκε «πατέρας του Ισραήλ» και έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας. Άλλοι ηγέτες πολιτοφυλακής ανέβηκαν σε αυτό το αξίωμα σε σύντομο χρονικό διάστημα – ο Μεναχέμ Μπέγκιν, ο Γιτζάκ Ράμπιν, ο Γιτζάκ Σαμίρ – μερικοί από τους οποίους κέρδισαν βραβεία Νόμπελ Ειρήνης. Και πάλι, η κακή συμπεριφορά απέδωσε καρπούς.

Μετά τη δημιουργία του Ισραήλ, μια σειρά πολέμων με Άραβες γείτονες το 1956, το 1967, το 1973 και το 1982 αντάμειψε το Ισραήλ με περαιτέρω εδαφικά κέρδη, περισσότερους οικισμούς και μια μεγαλύτερη θέση στο διεθνές τραπέζι. Μια σταθερή ροή ισραηλινών στρατιωτικών και μυστικών επιθέσεων εξαπολύθηκε σε μια περιοχή που εκτεινόταν σε μια έκταση 250 φορές μεγαλύτερη από το Ισραήλ, καλύπτοντας τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, την Ιορδανία, τα ΗΑΕ, την Τυνησία, την Αίγυπτο και την Ουγκάντα.

Όλα αυτά ήταν δυνατά μόνο μέσω πλήρους φάσματος δυτικής διπλωματικής, οικονομικής, στρατιωτικής και μιντιακής υποστήριξης, η οποία κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να καλύψει τις τολμηρές, παράνομες προκλήσεις του Ισραήλ, ανακατευθύνοντας αντ’ αυτού την αφήγηση στις προσπάθειες ειρηνευτικής διαδικασίας του Ισραήλ, στη «δημοκρατία» του, στον «πειθαρχημένο και προηγμένο» και αήττητο «ηθικό» στρατό του που προστατεύει την «εβραϊκή γη της επαγγελίας». Με λίγα λόγια, βοηθώντας το Τελ Αβίβ να καλλιεργήσει και να τιθασεύσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, οι δυτικοί σύμμαχοι του Ισραήλ έθεσαν το σκηνικό για να αποδεχτεί η διεθνής κοινότητα την κακή συμπεριφορά του Ισραήλ ως ένα ουσιαστικό δυτικό «φυλάκιο πολιτισμού».

Βγάζοντας τα γάντια του MAD

Στη συνέχεια ήρθε η παλαιστινιακή επιχείρηση αντίστασης στις 7 Οκτωβρίου, κατά την οποία το Ισραήλ είδε την πλήρη κατάρρευση του καθεστώτος αποτροπής του μέσα σε λίγες ώρες.

Για να σταματήσει η αιμορραγία, το Ισραήλ έπρεπε να κλιμακώσει την ενεργό απειλητική παρουσία του σε μια κατάσταση τρέλας . 

Αυτό σήμαινε τέλος στις κόκκινες γραμμές και τέλος στις μάσκες. Οι ασυνάρτητες, εμπνευσμένες από το Ταλμούδ, θρησκευτικά εξτρεμιστικές, γενοκτονικές διατριβές που ξεχύνονται στις τηλεοράσεις από ένα ευρύ φάσμα Ισραηλινών αξιωματούχων και influencers μπορούν να θεωρηθούν μόνο ως σκόπιμες. Το κράτος κατοχής ασκεί αυστηρή λογοκρισία στις στρατιωτικές λεπτομέρειες. Αλλά δεν είδε κανένα λόγο να σταματήσει τη ροή των ενοχοποιητικών, ρατσιστικών επιθέσεων από τους δικούς του αξιωματούχους.

Για τον απλό άνθρωπο ή τον μέσο δυτικό καταναλωτή ειδήσεων, αυτή η «νέα» ισραηλινή συμπεριφορά είναι εκπληκτική και ακανόνιστη, και υποδηλώνει ότι οι Ισραηλινοί είναι κατά κάποιο τρόπο παράλογοι. Για τους στρατηγικούς στοχαστές, αυτή ήταν απλώς μια ακόμη κλιμάκωση της φθαρμένης στρατηγικής MAD του Ισραήλ, η οποία είχε ως στόχο να προετοιμάσει τους πληθυσμούς ώστε να ανέχονται συνεχώς επιδεινούμενες συμπεριφορές και να τους σοκάρει ώστε να μην δράσουν. 

Ο Νετανιάχου και η παρέα του δεν είναι τρελοί. Όλες οι σκληρές, παράλογες κινήσεις τους είναι καλά μελετημένες και ψυχρά προμελετημένες. Ο κύριος στόχος τους είναι να φτάσουν σε μια κατάσταση, που συνοψίζεται έξυπνα από τον στρατηγό Σουν-Τζου τον 4ο αιώνα π.Χ.:

Όταν οι αντίπαλοι δεν είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν μαζί σας, είναι επειδή πιστεύουν ότι αυτό είναι αντίθετο προς τα συμφέροντά τους ή επειδή τους έχετε παραπλανήσει ώστε να το σκεφτούν.

Counter MAD: η θεραπεία αντίστασης

Από το 1948, λίγοι έχουν πραγματικά αναλάβει δράση για να αντιμετωπίσουν τη στρατηγική MAD του Ισραήλ. Με όρους MAD, ο ορισμός του αντιπάλου που χρησιμοποιείται στα εγχειρίδια θα ήταν: «να αντιστέκεσαι στον τρελό και να του αρνείσαι τη νίκη». Αλλά οι πολύ ισχυρότεροι σύμμαχοι του Ισραήλ, μέχρι σήμερα, ήταν απροετοίμαστοι να διακινδυνεύσουν τη σχέση και τα υποτιθέμενα οφέλη της, ενώ οι περιφερειακοί εχθροί του Ισραήλ έχασαν τους πολέμους τους ή δεν μπόρεσαν να επιβάλουν λύσεις. 

Αλλά το status quo μετατοπίστηκε με την έναρξη του Άξονα Αντίστασης της Δυτικής Ασίας, μιας συμμαχίας κρατικών και μη κρατικών φορέων που περιλαμβάνει το Ιράν, τη Συρία, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, τη Χαμάς της Παλαιστίνης, την Ανσαράλα της Υεμένης, τη Χασσντ αλ-Σάμπι του Ιράκ και άλλες.

Επί δεκαετίες, αυτός ο άξονας έχει αποδεκατίσει προσεκτικά την απειλητική προβολή ισχύος του Ισραήλ και, το σημαντικότερο, έχει εφαρμόσει την πρακτική των αντιποίνων σε είδος, όταν είναι δυνατόν. Μερικά αξιοσημείωτα ορόσημα:

Επιχείρηση Λογοδοσίας: Καθώς το Ισραήλ χτυπούσε χωριά πολιτών στον Λίβανο το 1993, η Χεζμπολάχ ανταπέδωσε με νέους πυραύλους εναντίον ισραηλινών πολιτικών στόχων. Αυτή η αντίδραση ανάγκασε το Ισραήλ να αποδεχθεί μια πρώτη του είδους της άτυπη συμφωνία για την ελαχιστοποίηση της στόχευσης αμάχων. 

Επιχείρηση Σταφύλια της Οργής: Σε μεγαλύτερη κλίμακα από τις συγκρούσεις του 1993, το 1996 επιτεύχθηκε επίσημη συμφωνία, η οποία δήλωνε σαφώς ότι η στοχοποίηση αμάχων αποτελεί κόκκινη γραμμή σε μια σύγκρουση.

Απόσυρση από τον Λίβανο το 2000: Μετά από 18 χρόνια πολέμου φθοράς στον Λίβανο, το Ισραήλ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την αραβική γη χωρίς όρους. Σε αυτή τη μνημειώδη περίσταση, ο Γενικός Γραμματέας της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, εκφώνησε την περίφημη, πύρινη ομιλία του, χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ «ασθενέστερο από ιστό αράχνης», αμφισβητώντας ουσιαστικά όλες τις θεμελιώδεις αρχές του Ισραήλ και την προβολή της στρατιωτικής του ισχύος από τα σύνορα του Λιβάνου με το κράτος κατοχής. 

Ο πόλεμος του 2006: Μετά από ένα συνοριακό περιστατικό, το Ισραήλ δοκιμάζει ξανά την τύχη του ξεκινώντας έναν μεγάλης κλίμακας πόλεμο στον Λίβανο, αλλά αποτυγχάνει να επιτύχει τους στόχους του. Αυτή τη φορά, ο 33ήμερος πόλεμος τερματίστηκε με ψήφισμα ασφαλείας του ΟΗΕ που όριζε ότι δεν επιτρέπονταν ούτε πολιτικές ούτε στρατιωτικές επιθέσεις. 

Επιχείρηση Πλημμύρα Αλ-Άκσα: Στις 7 Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς παραβίασε το πιο εξελιγμένο τείχος που έχτισε ποτέ το Ισραήλ για να ελέγξει τα σύνορά του με τη Γάζα. Αυτή τη φορά, η προβολή ισχύος, ακόμη και εντός του Ισραήλ, διαλύθηκε, αναγκάζοντας το Τελ Αβίβ να κηρύξει έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί, αποδυναμώνοντας την εσωτερική ασφάλεια, εξαντλώντας τα στρατιωτικά του περιουσιακά στοιχεία και καταστρέφοντας την οικονομία του. Το Ισραήλ αναγκάστηκε να ξεπεράσει τη στρατηγική MAD και έχει γίνει διεθνής παρίας. 

Επιχείρηση True Promise:  Για πρώτη φορά , το Ιράν εξαπολύει πολλαπλές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και βαλλιστικούς πυραύλους στο Ισραήλ σε άμεσα αντίποινα για τις επιθέσεις του Τελ Αβίβ εναντίον του ιρανικού προξενείου στη Δαμασκό. Κατά τη διάρκεια των αντιποίνων στις 13-14 Απριλίου 2024, το Ιράν αντιμετώπισε την αεράμυνα του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας, αλλά κατάφερε να διεισδύσει και να χτυπήσει τους τρεις επιδιωκόμενους στόχους του. 

Ναυτικός αποκλεισμός της Υεμένης: Σε απάντηση στη βάναυση στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, οι ένοπλες δυνάμεις της Υεμένης ξεκίνησαν μια συνεχή εκστρατεία για να σταματήσουν τη διέλευση όλων των πλοίων με προορισμό και συνδεδεμένων με το Ισραήλ πλοίων στις ασιατικές πλωτές οδούς. Δεδομένου ότι το Ισραήλ προμηθεύεται πάνω από το 80% των εισαγωγών του μέσω θαλάσσης, οι επιχειρήσεις της Υεμένης έχουν προκαλέσει ένα σοβαρό πλήγμα στην οικονομία του Ισραήλ, έχουν απενεργοποιήσει εντελώς το ζωτικής σημασίας λιμάνι του Εϊλάτ και έχουν αυξήσει το κόστος ασφάλισης για το Ισραήλ.

Εν ολίγοις, η ΤΡΕΛΗ στρατηγική του Ισραήλ μπορεί να ηττηθεί από φίλους ή εχθρούς. Πρέπει κανείς να κοιτάζει ΤΡΕΛΑ κατάματα, να ησυχάζει και να αντεπιτίθεται. Όσο περισσότερο αντιμετωπίζεται το Ισραήλ, τόσο πιο τρελό φαίνεται.