τις διαβάζεις στα μάτια… (μουσική, χιούμορ και ταινια)
Προβολές:318
Είναι κι αυτές οι ανοιχτές ψυχές… να… σαν τ’ ανοιχτό βιβλίο… τις διαβάζεις στα μάτια…
Αυτές είναι και οι πιο λεηλατημένες…μα κι οι πιο δυνατές…
Έμαθαν να δαμάζουν τον πόνο και να χαμογελούν με χαμόγελα στο δάκρυ τους… έμαθαν να περπατούν με πόδια γυμνά… έμαθαν να σαλπάρουν με όλους τους ανέμους… λες κι ειν’ πλασμένοι από θάλασσα…
καληνυχτα… Αυτές τις Άγιες Μέρες, δώσε στην ψυχή σου τη δυνατότητα να νοιώσει πιο βαθιά…
Καλλιόπη
Η ταινια, εδώ… λυπάμαι που δεν έχει μετάφραση, αλλά αξίζει να την δείτε…
Προβολές : 318
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Όλα είναι ανταλαγή…
Του εγώ…
Υπάρέχει φιλοδοξία…
Όπως και στα πάντα…
Εγώ κάνω αυτά…
Οτιδύποτε…
Είμαι και ανθρωπιστής…
Ηλίθια πράματα…
Καλύτερα να νιώθω μηδέν…
Ότι δε συγκρήνωμε …
Και ούτε θέλω…
Να αυγκρήνω …
Αυτές τις ψυχές…
Με την αναπηρία μου…
Προσπαθώ…
Αλλά το χώμα…
Ίσως καλύτερα να με σκεπάσει…
Μια μικρή υπενθύμιση για όλους μας
Σε μέρες που η ζωή βαραίνει και η μοναξιά κρύβεται πίσω από κάθε γωνιά, ας θυμηθούμε κάτι απλό: κανείς δεν χρειάζεται να είναι μόνος.
Λίγα από τον καθένα μπορούν να γίνουν πολλά. Λίγη αγάπη, λίγη φροντίδα, ένα πιάτο φαγητό, ένα χαμόγελο – αυτά τα μικρά, όταν τα ενώσουμε, μπορούν να κάνουν θαύματα.
Γείτονες, φίλοι, συγγενείς… ας ανοίξουμε τις καρδιές μας όπως παλιά, όταν τα τραπέζια ήταν γεμάτα φωνές και η χαρά δεν μετρούταν σε χρήματα αλλά σε αγκαλιές.
Μην περιμένεις κάποιος άλλος να κάνει την αρχή. Στείλε το φως, άπλωσε την αγάπη. Όσο λίγα κι αν έχεις, μοιράζοντάς τα πολλαπλασιάζονται.
Στις μέρες που ζούμε, όπου η ακρίβεια βαραίνει κάθε σπίτι και κάθε καρδιά, ίσως είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε κάτι που κάποτε ήταν αυτονόητο: την ενότητα. Τη δύναμη του «μαζί».
Τώρα, που πλησιάζουν γιορτές όπως το Πάσχα, δεν χρειάζεται να μετριέται η χαρά με το πόσα έχει ο καθένας, αλλά με το πόσο μοιράζεται. Λίγα από τον έναν, λίγα από τον άλλον, μπορούν να γίνουν ένα γεμάτο τραπέζι για όλους. Γείτονες, φίλοι, συγγενείς – άνθρωποι που ίσως έχουν καιρό να βρεθούν – μπορούν να ενώσουν τα σπίτια τους, τα ψώνια τους, τα φαγητά τους και πάνω απ’ όλα τις καρδιές τους.
Κανείς δεν πρέπει να μένει μόνος τέτοιες μέρες. Ένα πιάτο παραπάνω, μια καρέκλα που ανοίγει, μια πρόσκληση από καρδιάς, μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όπως παλιά, που οι αυλές γέμιζαν φωνές και τα τραπέζια ενώνονταν χωρίς δεύτερη σκέψη, έτσι και τώρα μπορούμε να ξαναβρούμε αυτή τη ζεστασιά που κάπου στην πορεία ξεχάσαμε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι το πόσα είχαμε, αλλά το πόσο αγαπήσαμε, πόσο μοιραστήκαμε και πόσο σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Ας ξαναγίνουμε «εμείς».
κειμενακι ανευ πνευματικων δικαιοματων