Οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν αρκετά δεν έμαθαν πρώτα την αγάπη. Έμαθαν πρώτα την πείνα.
Προβολές:212
Όταν αρχίζεις να αναγνωρίζεις την αξία σου, δεν απαιτείς από τους άλλους να γίνουν κάτι που δεν μπορούν. Βλέπεις καθαρά αυτό που είναι, αυτό που προσφέρουν και αυτό που λείπει. Και αποφασίζεις αν αυτό το μοίρασμα μπορεί πραγματικά να σε συναντήσει.
Δεν είναι τροφή ό,τι απλώς καταπραΰνει την πείνα σου
Έχεις αναρωτηθεί γιατί κάποιες σχέσεις, ενώ τις επιθυμείς τόσο πολύ, σε αφήνουν περισσότερο άδειο απ’ όσο ήσουν πριν;
Οι άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν αρκετά δεν έμαθαν πρώτα την αγάπη. Έμαθαν πρώτα την πείνα.
Έμαθαν να περιμένουν. Να προσπαθούν. Να παρατηρούν τις διαθέσεις των άλλων. Να προσαρμόζονται για να μη χάσουν και το ελάχιστο που τους προσφέρεται. Έμαθαν να κρατιούνται από μια στιγμή τρυφερότητας, από ένα βλέμμα, από μια υπόσχεση, και να ζουν για καιρό περιμένοντας την επόμενη.
Όταν έχεις πεινάσει συναισθηματικά, ακόμη και το λίγο μπορεί να σου φαίνεται πολύ.
Μπορεί να ονομάσεις αγάπη την περιστασιακή προσοχή. Βάθος την ένταση. Μυστήριο την ασάφεια. Επιθυμία την αγωνία. Σύνδεση την εξάρτηση. Μπορεί να πιστέψεις ότι κάποιος είναι πολύτιμος επειδή δυσκολεύεται να δεσμευτεί και όχι επειδή αυτό που μοιράζεστε είναι αληθινό και θρεπτικό.
Δεν συμβαίνει επειδή δεν καταλαβαίνεις. Συμβαίνει επειδή ένα στερημένο μέρος του εαυτού σου αναγνωρίζει ως οικείο εκείνο που πρέπει να διεκδικεί. Δεν αναζητά πάντα αυτό που το θρέφει, αναζητά αυτό που μοιάζει με όσα έμαθε να αποκαλεί αγάπη.
Γι’ αυτό και η πραγματική φροντίδα μπορεί αρχικά να σε φοβίζει. Η σταθερότητα μπορεί να σου φαίνεται άγνωστη. Η συνέπεια να σου προκαλεί δυσπιστία.
Η παρουσία ενός ανθρώπου που δεν σε αναγκάζει να αποδείξεις την αξία σου μπορεί να σε φέρει αντιμέτωπο με ένα δύσκολο ερώτημα:
Ποιος είμαι όταν δεν χρειάζεται να αγωνίζομαι για να με κρατήσουν;
Η επίγνωση αρχίζει όταν παρατηρείς όχι μόνο πόσο επιθυμείς έναν άνθρωπο, αλλά και πώς αισθάνεσαι κοντά του. Αν η σχέση σε ανακουφίζει ή σε κρατά σε διαρκή αγωνία. Αν σε δυναμώνει ή σε εξαντλεί. Αν μπορείς να υπάρξεις μέσα της ή αν χρειάζεται συνεχώς να μικραίνεις, να περιμένεις και να ερμηνεύεις.
Αρχίζεις τότε να ρωτάς:
«Αυτό που λαμβάνω με θρέφει ή απλώς με εμποδίζει να φύγω;»
Αυτή η συνειδητοποίηση πονά. Γιατί δεν αποκαλύπτει μόνο τη φτώχεια κάποιων σχέσεων. Αποκαλύπτει και το μέγεθος της πείνας που σε έκανε να παραμένεις σε αυτές.
Δεν χρειάζεται, όμως, να ντραπείς για τον άνθρωπο που κάποτε δέχτηκε τα λίγα. Εκείνος ο άνθρωπος δεν γνώριζε ακόμη ότι υπήρχε κάτι περισσότερο. Προσπαθούσε να επιβιώσει με όσα είχε. Έκανε τροφή ακόμη και τα ψίχουλα, επειδή φοβόταν ότι διαφορετικά θα έμενε εντελώς νηστικός.
Τώρα μπορείς να τον κοιτάξεις με τρυφερότητα, χωρίς να συνεχίσεις να ζεις σύμφωνα με τον φόβο του.
Η συναισθηματική θρέψη δεν είναι διαρκής ευφορία ούτε η απουσία δυσκολιών.
Είναι η αίσθηση ότι υπάρχεις ολόκληρος μέσα σε μια σχέση. Ότι η ανάγκη σου ακούγεται, η επιθυμία σου έχει χώρο, η αλήθεια σου δεν τιμωρείται. Είναι η αμοιβαιότητα, η συνέπεια, ο σεβασμός, η δυνατότητα να διορθώνεται μια ρωγμή χωρίς να χρειάζεται πάντα εσύ να τη γεφυρώνεις.
Θρέψη είναι να μπορείς να δίνεις χωρίς να αδειάζεις και να λαμβάνεις χωρίς να αισθάνεσαι ότι χρωστάς την ύπαρξή σου.
Και η φροντίδα του εαυτού σου δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν. Σημαίνει ότι δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να μη χάσεις κάποιον. Ότι δεν προσπαθείς να μετατρέψεις έναν συναισθηματικά φτωχό άνθρωπο σε πηγή ζωής.
Ότι επιλέγεις από την επιθυμία σου και όχι μόνο από την πείνα σου.
Όταν αρχίζεις να αναγνωρίζεις την αξία σου, δεν απαιτείς από τους άλλους να γίνουν κάτι που δεν μπορούν. Βλέπεις καθαρά αυτό που είναι, αυτό που προσφέρουν και αυτό που λείπει. Και αποφασίζεις αν αυτό το μοίρασμα μπορεί πραγματικά να σε συναντήσει.
Υπάρχει ένα διάστημα δύσκολο: το παλιό δεν σου αρκεί πια, αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμη γίνει οικείο. Εκεί γεννιέται ένα κενό. Μη βιαστείς να το γεμίσεις με την πρώτη υπόσχεση. Μέσα σε αυτό το κενό διαμορφώνεται το νέο σου κριτήριο.
Γιατί, όταν γνωρίσεις τη γεύση της πραγματικής θρέψης, παύεις σιγά σιγά να ονομάζεις αγάπη οτιδήποτε σε κρατά διαρκώς πεινασμένο.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 212
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
