Goldman, BlackRock, Rothschild «διορίζουν» τους ηγέτες του κόσμου – Η σκοτεινή «περιστρεφόμενη πόρτα» που ελέγχει τον πλανήτη

Goldman Sachs, BlackRock, Rothschild, Morgan Stanley, Deutsche Bank και JPMorgan: τα ονόματα ορισμένων από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς στον κόσμο εμφανίζονται εντυπωσιακά συχνά στα βιογραφικά προέδρων, πρωθυπουργών, υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών, όπως αναφέρει το Uncut News.

Η περιστρεφόμενη πόρτα μεταξύ πολιτικής και χρηματοπιστωτικού τομέα

Η λεγόμενη «περιστρεφόμενη πόρτα» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις: τραπεζίτες μεταπηδούν σε κυβερνητικές θέσεις, ενώ πρώην κορυφαίοι πολιτικοί αναλαμβάνουν στη συνέχεια θέσεις σε τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων.
Το γεγονός αυτό, από μόνο του, δεν αποδεικνύει ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας ελέγχει την πολιτική εξουσία.
Ωστόσο, οι επαγγελματικές διασυνδέσεις των προσώπων αποκαλύπτουν πόσο στενά αλληλοσυνδέονται αυτοί οι δύο κόσμοι.

Η Goldman Sachs ξεχωρίζει

Η Goldman Sachs αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διασύνδεσης.
Οι Sunak, Carney, Draghi, Barroso, Kukies, Weidel, Mnuchin, Cohn, Monti, Paulson, Rubin και Spajić έχουν συνδεθεί, με διαφορετικούς τρόπους, με την επενδυτική τράπεζα.
Οι διασυνδέσεις αυτές δεν περιορίζονται στα βιογραφικά τους.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Sunak, χαλάρωσαν αρκετοί κανόνες που διέπουν τον βρετανικό χρηματοπιστωτικό τομέα, στο πλαίσιο των λεγόμενων «Μεταρρυθμίσεων του Εδιμβούργου».
Η αρμόδια βρετανική επιτροπή δεοντολογίας επισήμανε ρητά, μετά την ανάληψη νέου ρόλου από τον Sunak στην Goldman Sachs, ότι η τράπεζα συγκαταλεγόταν στις εταιρείες που επωφελήθηκαν από τις συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις.
Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν πως ο Sunak προώθησε ή εφάρμοσε τις μεταρρυθμίσεις με γνώμονα τη μετέπειτα επαγγελματική του σχέση με την τράπεζα.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και στον Barroso.
Ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, της τραπεζικής κρίσης και της κρίσης του ευρώ. Μετά την αποχώρησή του από την Επιτροπή, ανέλαβε θέση στη Goldman Sachs.
Η ίδια η επιτροπή δεοντολογίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι η εμπειρία και οι γνώσεις που είχε αποκτήσει ο Barroso κατά τη θητεία του στις Βρυξέλλες θα μπορούσαν να αποδειχθούν ιδιαίτερα πολύτιμες για την επενδυτική τράπεζα.

BlackRock και πολιτική

Η BlackRock διατηρεί επίσης στενούς δεσμούς με πρόσωπα που έχουν διατελέσει σε θέσεις πολιτικής ευθύνης και λήψης αποφάσεων.
Ο Friedrich Merz είχε διατελέσει επικεφαλής της BlackRock στη Γερμανία πριν αναλάβει την πρωθυπουργία.
Ο George Osborne, από την πλευρά του, μετακινήθηκε από το βρετανικό Υπουργείο Οικονομικών στην BlackRock, ενώ ο Philipp Hildebrand, πρώην πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Ελβετίας, ανέλαβε καθήκοντα αντιπροέδρου στην εταιρεία.
Η ευαισθησία τέτοιων σχέσεων αναδείχθηκε και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής άσκησε κριτική στην ανάθεση σύμβασης από την ΕΕ στην BlackRock για τη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με τους κανόνες ESG που αφορούν τις τράπεζες, λόγω πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων.
Η ίδια η BlackRock είχε οικονομικά συμφέροντα στον συγκεκριμένο τομέα.

Από την τράπεζα στην κυβέρνηση — και πάλι πίσω

Η «περιστρεφόμενη πόρτα» είναι το ουσιαστικό πρόβλημα

Καμία από αυτές τις επαγγελματικές διαδρομές δεν αποδεικνύει, από μόνη της, ότι μια τράπεζα υπαγορεύει τις αποφάσεις ενός πολιτικού.
Ωστόσο, η συχνότητα με την οποία παρατηρούνται τέτοιες μετακινήσεις είναι αξιοσημείωτη.
Στελέχη τραπεζών αναλαμβάνουν θέσεις υπουργών Οικονομικών, κυβερνητικών συμβούλων, διοικητών κεντρικών τραπεζών και αρχηγών κρατών.

Αντίστοιχα, πολιτικοί και πρώην κρατικοί αξιωματούχοι μετακινούνται στη συνέχεια στις ίδιες τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων, των οποίων τη δραστηριότητα είχαν προηγουμένως την ευθύνη να εποπτεύουν ή να ρυθμίζουν.

Με αυτόν τον τρόπο, μεταφέρουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα πολύτιμη γνώση για τη λειτουργία της κρατικής διοίκησης, το ρυθμιστικό πλαίσιο, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις διεθνείς διαπραγματεύσεις.
Παράλληλα, αξιοποιούν τα δίκτυα επαφών που έχουν αναπτύξει κατά τη διάρκεια της πολιτικής και δημόσιας σταδιοδρομίας τους.

Πόσο ανεξάρτητες μπορούν να παραμείνουν οι πολιτικές αποφάσεις από τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα, όταν κορυφαίοι κρατικοί αξιωματούχοι και μεγάλες χρηματοπιστωτικές εταιρείες στρέφονται επανειλημμένα στα ίδια πρόσωπα, στα ίδια δίκτυα επαφών και στην ίδια τεχνογνωσία;