Tο μεγάλο σκάνδαλο του Γολγοθά δεν είναι μόνο ότι ο Χριστός πέθανε επάνω στον Σταυρό. Είναι ότι εκεί μας αποκάλυψε οριστικά ποιος είναι ο Θεός.
Προβολές:91
Πρέπει να ξεκινήσουμε από τον Εσταυρωμένο και να αφήσουμε Εκείνον να μας διδάξει από την αρχή τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος.
Τι Θεό αποκαλύπτει ο Σταυρός;
Αυτό το δύσκολο ερώτημα θέτει αύριο η Εκκλησία, την Κυριακή πριν από την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Δεν μας παρουσιάζει ακόμη τον Σταυρό του Χριστού για προσκύνηση, αλλά μας δίνει πρώτα τον λόγο του Χριστού, ώστε να γνωρίζουμε τι πρόκειται να προσκυνήσουμε.
Πρώτα ερμηνεύει τον Σταυρό και ύστερα τον υψώνει.
Και η σειρά αυτή δεν αποτελεί λειτουργική λεπτομέρεια, αλλά βαθιά θεολογική παιδαγωγία.
«Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανόν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς».
Η περικοπή αρχίζει με μία κάθοδο και προχωρεί αμέσως προς μία ύψωση. Εκείνος που κατέβηκε από τον ουρανό πρόκειται τώρα να υψωθεί επάνω από τη γη.
Μόνο που αυτή η ύψωση δεν οδηγεί σε θρόνο.
Οδηγεί στον Σταυρό.
Ο Ιωάννης αναποδογυρίζει εξαρχής τη γραμματική με την οποία ο άνθρωπος καταλαβαίνει τη δύναμη, τη δόξα και τελικά τον ίδιο τον Θεό.
«Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».
Το «ὑψωθῆναι» είναι ίσως η λέξη που πρέπει να κρατήσουμε αύριο περισσότερο από κάθε άλλη.
Στον Ιωάννη η σταύρωση και η δόξα δεν αποτελούν δύο διαδοχικές στιγμές που απλώς χωρίζονται από τρεις ημέρες.
Ο Χριστός αρχίζει να δοξάζεται όταν υψώνεται επάνω στο ξύλο. Η Ανάσταση δεν διορθώνει έναν αποτυχημένο Γολγοθά, αλλά φανερώνει ποιος ήταν πραγματικά ο Εσταυρωμένος.
Αυτό αλλάζει πολύ περισσότερα από την κατανόηση ενός γεγονότος του Πάθους.
Αλλάζει την ίδια την έννοια που έχουμε σχηματίσει για τον Θεό. Δεν μπορούμε πλέον να αποφασίζουμε πρώτα τι σημαίνει θεία παντοδυναμία και ύστερα να προσπαθούμε να χωρέσουμε μέσα της τον Εσταυρωμένο Χριστό.
Πρέπει να ξεκινήσουμε από τον Εσταυρωμένο και να αφήσουμε Εκείνον να μας διδάξει από την αρχή τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος.
Τότε εμφανίζεται μπροστά μας ο παράξενος όφις της ερήμου. Το σημείο εκείνου που προκαλούσε τον θάνατο γίνεται, υψωμένο πλέον, σημείο θεραπείας. Ο Χριστός παίρνει αυτή την εικόνα επάνω Του και την οδηγεί μέχρι το έσχατο βάθος της ανθρώπινης φθοράς. Δεν παρακάμπτει τον τόπο όπου βασιλεύει ο θάνατος, ούτε σώζει τον άνθρωπο φωνάζοντάς τον από κάποια ασφαλή θεϊκή απόσταση.
Μπαίνει ο ίδιος μέσα στον τόπο του δηλητηρίου και από εκεί αρχίζει η θεραπεία.
Ύστερα έρχεται το «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον», μία φράση τόσο οικεία, ώστε κινδυνεύουμε να μην ακούμε πλέον την αγριότητά της.
Το «οὕτω» δεν δηλώνει μόνο το μέγεθος της αγάπης.
Δηλώνει τον τρόπο της.
Έτσι αγάπησε ο Θεός τον κόσμο.
Με τον Υιό υψωμένο επάνω στον Σταυρό, εκτεθειμένο στην απόρριψη, στην πληγή και τελικά στον θάνατο.
Και ακολουθεί το αποφασιστικό «ἔδωκεν». Ο Θεός δεν στέλνει μια διδασκαλία, έναν ηθικό κώδικα ή κάποια υπερφυσική δύναμη για να διορθώσει τον κόσμο.
Δίδει τον Μονογενή Υιό Του. Η σωτηρία αρχίζει επομένως ως δωρεά και όχι ως ανταπόδοση, ως αυτοπροσφορά και όχι ως απαίτηση.
Ο Πατήρ δίδει και ο Υιός δίδεται ελεύθερα, μέσα στην αχώριστη ενότητα της θείας αγάπης.
Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν μιλούμε για θυσία. Ο Σταυρός δεν παρουσιάζει έναν οργισμένο Θεό που χρειάζεται αίμα για να μπορέσει επιτέλους να συγχωρήσει.
Παρουσιάζει τον Θεό που αναλαμβάνει ο ίδιος το κόστος της συμφιλιώσεως, εισερχόμενος μέχρι εκεί όπου η ανθρώπινη ελευθερία Τον απορρίπτει.
Δεν θυσιάζει τον άνθρωπο για να διαφυλάξει τη δικαιοσύνη Του.
Προσφέρει τον εαυτό Του για να μη χαθεί ο άνθρωπος.
Εδώ τώρα το Ευαγγέλιο γίνεται ακόμη πιο τολμηρό: «οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ… ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον». Ο Θεός γνωρίζει πλήρως τον κόσμο που αγαπά.
Γνωρίζει τη βία, την αδικία, την προδοσία και τον θάνατο που αυτός ο κόσμος παράγει.
Και όμως ο σκοπός της ενανθρωπήσεως διατυπώνεται με μία λέξη: «σωθῇ».
Η τελευταία λέξη του Θεού προς τον κόσμο δεν είναι η καταδίκη του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Σταυρός καταργεί την κρίση.
Την κάνει πολύ πιο απαιτητική, επειδή μας τοποθετεί απέναντι σε έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο υπάρξεως.
Μπροστά στον Εσταυρωμένο αποκαλύπτεται τι αξίζουν οι βεβαιότητές μας για δύναμη, επιτυχία, εξουσία, δικαιοσύνη και ακόμη για την ίδια τη θρησκεία. Ο κόσμος κρίνεται επειδή βλέπει επιτέλους πώς αγαπά ο Θεός και ανακαλύπτει πόσο διαφορετικά έχουμε μάθει εμείς να αγαπούμε.
Εδώ βρίσκεται και η βαθύτερη πολιτική δύναμη του Σταυρού. Κάθε εξουσία γνωρίζει να διατηρεί τον εαυτό της ζητώντας θυσίες από τους άλλους.
Ο Εσταυρωμένος εισάγει μέσα στην ιστορία την αντίστροφη κίνηση: Εκείνος που έχει την εξουσία προσφέρει τον εαυτό του για να ζήσουν οι άλλοι.
Γι’ αυτό ο Σταυρός δεν μπορεί να μετατραπεί ακίνδυνα σε έμβλημα ισχύος.
Κάθε φορά που χρησιμοποιείται για να νομιμοποιήσει κυριαρχία, ο ίδιος ο Εσταυρωμένος στρέφεται εναντίον εκείνου που τον χρησιμοποιεί.
Το ίδιο ισχύει πρώτα για την Εκκλησία. Δεν αρκεί να υψώνει τον Σταυρό, εάν ο τρόπος της ζωής της διαψεύδει εκείνο που υψώνει.
Μια Εκκλησία που επιθυμεί κύρος χωρίς διακονία και ισχύ χωρίς κένωση μπορεί να κρατά τον Σταυρό ψηλά και συγχρόνως να τον έχει χάσει.
Ο Σταυρός δεν αποτελεί εγγύηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Αποτελεί το διαρκές κριτήριό της.
Και από εδώ περνάμε στην Ευχαριστία. Το «ἔδωκεν» του αυριανού Ευαγγελίου δεν μένει κλεισμένο στο παρελθόν του Γολγοθά. Εκείνος που δίδεται επάνω στο ξύλο είναι ο ίδιος που προσφέρεται μέσα στην ευχαριστιακή σύναξη ως σώμα και αίμα ζωής.
Η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς την αυτοπροσφορά του Χριστού.
Ζει από αυτήν και καλείται να αποκτήσει τη μορφή της.
Έτσι και η «ζωὴ αἰώνιος» δεν σημαίνει απλώς μια ζωή που συνεχίζεται απεριόριστα μετά το τέλος της βιολογικής μας υπάρξεως.
Στον Ιωάννη σημαίνει κοινωνία με τη ζωή του ίδιου του Θεού, η οποία αρχίζει ήδη μέσα στην ιστορία και υπερβαίνει τον θάνατο.
Η σωτηρία δεν είναι μόνο υπόσχεση ότι κάποτε δεν θα πεθάνουμε.
Είναι πρόσκληση να μάθουμε ήδη από τώρα να υπάρχουμε με τον τρόπο του Εσταυρωμένου.
Αυτό ακριβώς προετοιμάζει η Κυριακή. Την Δευτέρα η Εκκλησία θα υψώσει τον Τίμιο Σταυρό στο μέσον του ναού.
Θα τον υψώσει, θα τον προσκυνήσει και θα ψάλει μπροστά σε ένα αντικείμενο που κάποτε κατασκευάστηκε για να εξευτελίζει και να θανατώνει ανθρώπους.
Η μεταμόρφωση είναι συγκλονιστική.
Το όργανο της αυτοκρατορικής βίας γίνεται σημείο μιας Βασιλείας που αρνείται να σωθεί σκοτώνοντας.
Γι’ αυτό η Εκκλησία μάς δίνει πρώτα το Ευαγγέλιο και ύστερα, στην εορτή, θα μας δώσει τον Σταυρό.
Θέλει να έχει προηγηθεί η αποκάλυψη πριν από την προσκύνηση.
Θέλει να ξέρουμε ότι δεν γονατίζουμε μπροστά στον πόνο ούτε θεοποιούμε τη συντριβή. Γονατίζουμε μπροστά στην αγάπη που κατέβηκε τόσο χαμηλά, ώστε ακόμη και ο θάνατος δεν βρέθηκε έξω από την παρουσία της.
Και έτσι επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα.
Τι Θεό αποκαλύπτει ο Σταυρός;
Έναν Θεό που δεν παρακολουθεί από ψηλά την ανθρώπινη τραγωδία, αλλά κατέρχεται μέχρι το βαθύτερο σημείο της και μένει εκεί μαζί μας.
Έναν Θεό που δεν σώζει διαφυλάσσοντας τον εαυτό Του, αλλά δίδοντας τον εαυτό Του, επειδή η αγάπη Του δεν γνωρίζει αυτοπροστασία.
Έναν Θεό του οποίου η παντοδυναμία δεν μετριέται από την ικανότητα να συντρίβει τους εχθρούς Του, αλλά να μην παύει να τους αγαπά.
Η Εκκλησία, λοιπόν, μας δίνει αύριο τον λόγο πριν μας δώσει το ξύλο.
Για να μην προσκυνήσουμε τον Σταυρό χωρίς να καταλάβουμε ποιον Θεό φανερώνει.
Αφού το μεγάλο σκάνδαλο του Γολγοθά δεν είναι μόνο ότι ο Χριστός πέθανε επάνω στον Σταυρό.
Είναι ότι εκεί μας αποκάλυψε οριστικά ποιος είναι ο Θεός.
Προβολές : 91
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
