Άφησε την πόρτα της ψυχής σου ανοιχτή… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Μην βάζεις στη ζωή σου το “αν”… δηλητηριο τη γεμίζει αυτή η λεξη…
Βάλε στην ψυχή σου όμορφη φορεσιά και καλωσόρισε τα όνειρα σου…
Άφησε την πόρτα της ψυχής σου ανοιχτή… ίσως βρουν άσυλο οι προδομένοι κι οι κατατρεγμένοι της ζωής…
Κι αν μπει και κάποιος λάθρα για να την εξαπατήσει, ξεπροβόδισε τον και στείλ’ τον στο καλό, αφού του μάθεις πρώτα, πως η αγάπη, δεν είναι ληστεία, αλλά θεϊκό συναίσθημα… και πως το φως, μέσα στα άνθη ενός αγριολούλουδου θα το βρεις… γιατί τα άνθη του αγρού, είναι τα ομορφότερα… τα αγρολούλουδα, δεν τα πληγωνουμε ποτέ…
καλησπέρα…
Καλλιόπη
Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟς
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πολύ μακρινό και ήσυχο τόπο, ο Δημιουργός έφτιαξε έναν πανέμορφο, καταπράσινο κήπο. Ο κήπος αυτός είχε μέσα του όλη την ομορφιά του Παραδείσου: γαλήνια ποτάμια που καθρέφτιζαν το φως, βουνά που αγκάλιαζαν τον ορίζοντα και έναν λαμπερό ήλιο που ζέσταινε τις καρδιές.
Όταν όμως ήρθε η ώρα να κατοικήσουν εκεί οι άνθρωποι, ο Δημιουργός έκανε κάτι πολύ ιδιαίτερο. Δεν τους έπλασε όλους ίδιους. Έδωσε στον καθένα ένα μοναδικό σχήμα, ξεχωριστά χαρίσματα, διαφορετικές ευαισθησίες, αλλά και κάποιες δικές του δυσκολίες.
Στο κέντρο της καρδιάς κάθε ανθρώπου, άφησε μια μικρή, σκαλιστή γωνίτσα.
«Κοιτάξτε τον εαυτό σας», τους είπε με αγάπη. «Είστε όλοι κομμάτια από ένα μεγάλο, θεϊκό παζλ. Κανένας σας δεν είναι τέλειος μόνος του, και κανένας δεν μπορεί να δει ολόκληρη την εικόνα αν απομονωθεί».
Στην αρχή, οι άνθρωποι μπερδεύτηκαν. Κάποιοι προσπαθούσαν να σπρώξουν τους άλλους για να πάρουν περισσότερο χώρο. Άλλοι φοβόντουσαν γιατί ένιωθαν διαφορετικοί και κλείνονταν στο σκοτάδι, νομίζοντας πως δεν ταιριάζουν πουθενά. Η εικόνα του κήπου άρχισε να θολώνει.
Τότε, μια ευαίσθητη ψυχή, που ένιωθε κι εκείνη μόνη και κουρασμένη από τη φασαρία του κόσμου, κάθισε κάτω από ένα δέντρο και άρχισε να τραγουδάει μια γλυκιά μελωδία. Ήταν ένα τραγούδι που μιλούσε για την αλήθεια της ψυχής, για τον πόνο της απόρριψης, αλλά και για τη βαθιά ελπίδα της αγάπης.
Ακούγοντας τη μελωδία, ένας άλλος άνθρωπος πλησίασε ήσυχα. Είδε τη λύπη στα μάτια της, ένιωσε τον δικό της πόνο και, χωρίς να πει πολλά λόγια, άπλωσε το χέρι του και την αγκάλιασε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έγινε ένα θαύμα.
Η σκαλιστή γωνίτσα στην καρδιά του ενός εφάρμοσε τέλεια στην καρδιά του άλλου. Τα δύο κομμάτια ενώθηκαν. Ξαφνικά, ένα κομμάτι του γκρίζου ουρανού από πάνω τους έγινε φωτεινό χρυσό, γεμάτο από το φως του Παραδείσου.
Οι άνθρωποι κατάλαβαν το μεγάλο μάθημα:
Όταν απλώνεις το χέρι με καλοσύνη για να στηρίξεις τον άλλον, γίνεσαι το κομμάτι που του έλειπε.
Όταν αγαπάς τον πλησίον σου ως εαυτόν, το παζλ αρχίζει να ενώνεται.
Όταν οι άνθρωποι αγκαλιάζονται με την αληθινή τους μορφή, χωρίς μάσκες, αποκαλύπτεται η ομορφιά που ο Θεός προόριζε για αυτούς.
Η εικόνα του Παραδείσου δεν είναι ένα μέρος μακρινό, αλλά η ίδια η αγάπη που γεννιέται όταν δύο ψυχές ενώνονται με σεβασμό και στοργή, αφήνοντας πίσω το σκοτάδι.
https://kalhtexnik-foto.blogspot.com/
https://www.youtube.com/watch?v=ZiklsCzv4b4
https://www.youtube.com/watch?v=g9JCENyGqsg αυτα αν δουμε κι συγκρινουμε την απανθρωπια μας θα ντρεπομαστε πως τα ζωακια τα πασματα του θεου μας βαζουν τα γιαλια
Υπέροχο …
Κ. Καλλιόπη…
Όπου μπήκε το συμφέρον…
Από όλα τα πλάνα…
Μας σκότωσε ….
Και άντε να καταλάβεις την αγάπη ..
Ο πνηγμένη απο το συμφέρον..
Το εγώ…
Τα συμπλέγματα ..
Και να βολευτώ..
Όπως ριχά ..
Πρέπει ..
Στην ψευτοζωή….
Που τα πληρώνεις ακριβά με τις λάθος επιλογές σου ..
Όμως κάποιοι βγαίνουν εκτός…
Για να συναντήσουν εαυτό…
Νόημα…
Και τι πραγματικά ταιριαζει…
Σύγουρα από τον Θεό ..
Γιατί ο άνθρωπος δεν πλαστικές για να είναι
Μόνος…
Καλησπέρα σας…
και σε όλους…