Αντί για την “καλησπέρα”, ένα μήνυμα για όλους σας…

Εύχομαι ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ σε όλους σας…

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ… 

Το τελευταίο τσιγάρο της μέρας, συνηθίζα να το κάνω καθισμένη στην αγαπημένη μου πολυθρόνα, μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ανάβοντας ένα κερί, ίσα ίσα για να σπάει το σκοτάδι… στο pc  η λίστα με τραγούδια που χαλαρώνουν… εδώ και τρία χρόνια, το τσιγάρο το έκοψα μετά το πρώτο δυνατό έμφραγμα και την επέμβαση στην οποια υποβλήθηκα, αλλά και τον καρκίνο που ενέσκυψε τους τελευταίους μήνες… … 

Κράτησα όμως το κρασί, το κερί και τη μουσικη, για να κάνω τα βράδια μου, τον απολογισμό της μέρας…

Οι μέρες κουβαλούν ένταση… μόνο ένταση… όσο και να προσπαθω να σπάσω τις πολιτικές αναρτήσεις που με κάνουν ν’ αγανακτώ, να οργίζομαι, να εξανίσταμαι σαν άνθρωπος, σαν προσωπικότητα, σαν ελληνίδα, με άλλες αναρτήσεις που περιέχουν ταξείδια και μουσικές, αστεία, η φόρτιση δεν μειώνεται…

Η μέρα μου, ανάμεσα στον ήλιο και στο σκοτάδι… στον παράδεισο που φτιάχνει ο νους για να αντέξει και την κόλαση που ζούμε οι περισσότεροι… ανάμεσα στο τραγούδι του αηδονιού που ξεκινά εκεί γύρω στις 5 – 5.30 το πρωί, και το ουρλιαχτό των σαρκοβόρων θηρίων που ξεσκίζουν τις ζωές μας και τις ψυχές μας… η μελωδία και το ουρλιαχτό της φύσης…

Ψάχνει η ψυχή να απαγγιάσει, μα γύρω σιωπή… ακριβά τα αισθήματα των ανθρώπων για να ξεδιπλωθούν… μια μάζα άμορφη, που κρύβει την αλήθεια κι από φόβο βγάζει προς τα έξω το βόρβο της ψυχής…

… έχασαν οι άνθρωποι τον προσανατολισμό τους και αντιδρούν με βια, με   πανικό, με συναισθήματα παράξενα, ακατανόητα…

… αντί για φως μοιράζονται σκοτάδια… και το προσκύνημα στον Άγιο, γίνεται ανάθεμα… και μένεις ν’ αναρωτιέσαι ΓΙΑΤΙ;;;;;
Κι απάντηση δεν παίρνεις…

Κλείνω τα μάτια για να διώξω τις σκέψεις, μα ‘κείνες ορμούν κάθε στιγμή όλο και πιο βίαια και με κρατούν παγωμένη στην πολυθρόνα μου…

Οι εικόνες του σκοταδιού, της κόλασης, του βόθρου, της ύαινας και τ’ ουρλιαχτού, δεν αντέχονταν….

«Πόσο γρήγορα συνηθίζει ο άνθρωπος στη φρίκη, τελικά…», σκέφθηκα… «αρκεί για λίγο ν’ αφεθεί»…

Απόδιωξα  αποφασιστικά αυτές τις εικόνες, έτσι όπως διώχνεις κάτι το αηδιαστικό, το απεχθές, κάτι που σε πονάει..…

Αναζήτησα τις εικόνες του ήλιου, του παραδείσου, του λουλουδιού, τ’ αηδονιού, της μελωδίας, της φύσης, της απλοτητας… ταίριαζαν στα μέσα μου, στο ποτήρι του κρασιού, στην ηρεμία των στιγμών, στη μελωδία του πικάπ…

Οι σκέψεις όμως της κάθε μέρας που περνάει, γίνονται  αίμα και δάκρυ στην ψυχή … γίνονται  οργή και αγανάκτηση που δεν μπορούσε να πνιγεί σ’ ένα ποτήρι κρασί, που δεν μπορούσε να ξεχαστεί ούτε στην γαλήνη της μουσικής, ούτε στην ηρεμία της κάθε βραδιάς..

Τ’ αναπάντητα “ΓΙΑΤΙ”, δεν αντέχονται… πονάνε φρικτά… κι όσο τα φέρνω στη σκέψη μου, νοιώθω σα να κόβομαι χιλιάδες κομμάτια, σαν ν’ αλατίζω τις πληγές που αιμορραγούν…

Χρόνια πάνω στην είδηση,  έζησα δυνατές στιγμές… στιγμές που εναλλασσόταν  το δάκρυ με τη χαρά.. το κυνήγι του ρεπορτάζ που τάχε όλα μέσα… και την χαρά και τη λύπη, και την οργή και  τη στοργή….

Ένα κουβάρι η ψυχή του δημοσιογράφου, όταν έχει την ατυχία να βιώνει ως το μεδούλι του την κάθε είδηση… το κάθε γεγονός… δεν είναι εύκολο να παγώνεις συναισθήματα… και κάπως έτσι έρχεται μια στιγμή που καταρρέεις…

Κι ύστερα, εκεί που βλέπεις τον εαυτό σου να διαλύεται, να γίνεται κομμάτια από μια είδηση, έρχεται μια άλλη είδηση, ένα γεγονός, και σ’ αναγκάζει να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να σφίξεις τα δόντια και να  βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις…

Αυτά τα συναισθήματα έχει η κάθε μέρα  που περνάει…

Κι όλα αυτά τα συναισθήματα, γίνονται ένα κουβάρι και πρέπει να τα διαχειριστείς πριν δεθούν γύρω σου και γίνουν ρόγχος θανάτου…

«Δείχνεις δυνατή και συνάμμα έτοιμη να καταρρεύσεις», μου έλεγε  πριν λίγο κάποια φίλη, με την οποία μιλούσα στο τηλέφωνο… ξενύχτισα κι αυτή… 

Ναι.. έτσι είναι… είμαι έτοιμη να καταρρεύσω… κάθε βράδυ είμαι έτοιμη να καταρρεύσω… και δεν μπορώ παρά να υψώσω το πρόσωπό μου σ’ Εκείνον, και να του πω: «Θεέ μου, βοήθα με», για να πάρω και πάλι κουράγιο να συνεχίσω και να αντέχω στ’ αναπάντητα “ΓΙΑΤΙ”…

Θεέ μου, βοήθα μας ν’ αντέξουμε τα χειρότερα που έρχονται … Κρατήστε αν θέλετε αυτό το μήνυμα και φέρτε το στον δικό σας τρόπο ζωής και σκέψης… ακόμα κι εσείς που δεν πιστεύετε στον Χριστιανισμό…

Πιστέψτε στη δύναμη της ψυχής  σας… και αγωνιστείτε… κι απλώστε το χέρι σας στον συνάνθρωπο, γιατί κανείς δεν θα επιβιώσει μόνος του στις μέρες που έρχονται… 

Εύχομαι ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ σε όλους σας…

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ… 

Καλλιόπη Σουφλή

---

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

---

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:

• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
• Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
• Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
• Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
• Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.