αν θες να βρεις την αυθεντική σου ταυτότητα… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Πόσες φορές ξεκίνησες το ταξείδι σου για την δική σου Ιθακη;
Πόσες φορές το ταξείδι σου ήταν ξεχωριστό;
Πόσες φορές εμπόδια βρέθηκαν στον δρόμο σου και ακύρωσαν τα όνειρά σου;
Πόσες φορες η ματιά σου δεν στάθηκε στην αλήθεια;
Πόσες φορές ακύρωσες τον ίδιο σου τον εαυτό;
Πόσες φορές κάλεσες συνταξιδιώτες στο ταξείδι σου άλλους ανθρώπους κι αυτοί κατέβηκαν στο πρώτο λιμάνι;
Πόσες φορές έβαλες μάσκες, ξεγελώντας τους άλλους… αλλά στην ουσία τον ίδιο σου τον εαυτο;
Πότε θα ξεκινήσεις το δικό σου ταξείδι, χωρίς μάσκες;
Πότε θα σταθείς με δύναμη στα πόδια σου, όσο δυνατά κι αν φυσά ο αγέρας;
Πότε θα κλείσεις τους λογαριασμους σου με τη ζωή και μ’ αυτούς που βρέθηκαν στο δρόμο σου;
Αν θες να βρεις την αυθεντική σου ταυτότητα, στο δικό σου μοναδικό ταξείδι, τότε διεκδίκησε την προσωπική σου πληρότητα… δικεκδίκησε την ψυχή σου που την κομμάτιασες … το χρωστάς σ’ εσένα…
Στο κάλεσμα της ψυχής, βρες την αυθεντική σου ταυτότητα…
Να ‘ναι η μέρα μας και κάθε μέρα μας, γεμάτη γαλήνη ψυχής…
καλησπέρα… καλό κι ευλογημένο μήνα…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Όταν ακούμε τη λέξη «πένθος», συνήθως σκεφτόμαστε τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου. Υπάρχει όμως και ένα άλλο πένθος, λιγότερο ορατό και συχνά πιο μοναχικό: το πένθος για τη ζωή που δεν ζήσαμε.
Είναι το πένθος που εμφανίζεται όταν κοιτάζουμε πίσω και αναρωτιόμαστε πώς θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν κάποιες συνθήκες ήταν διαφορετικές.
Δεν πενθούμε μόνο αυτό που χάσαμε. Πενθούμε και αυτό που ελπίσαμε.
Τη συναισθηματική φροντίδα που δεν λάβαμε.
Τον άνθρωπο που θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει.
Και πολλές φορές, πίσω από όλα αυτά, υπάρχει ένα ακόμη βαθύτερο ερώτημα:
«Ποιος θα δει τον πόνο μου και την απώλεια της ζωής που δεν κατάφερα να έχω;»
Αυτό το πένθος είναι δύσκολο επειδή δεν αναγνωρίζεται εύκολα από τους άλλους. Δεν υπάρχει κηδεία, δεν υπάρχουν συλλυπητήρια, δεν υπάρχει ένα σαφές γεγονός που να δικαιολογεί τον πόνο. Συχνά ο άνθρωπος μένει μόνος με μια αίσθηση κενού και την απορία γιατί εξακολουθεί να υποφέρει για κάτι που «δεν συνέβη».
Πολλές φορές, πίσω από αυτό το πένθος κρύβονται ακόμη παλαιότερες απώλειες. Ανάγκες για ασφάλεια, αποδοχή, προστασία και αναγνώριση που δεν ικανοποιήθηκαν επαρκώς στην παιδική ηλικία. Τότε οι ενήλικες σχέσεις αποκτούν ένα επιπλέον βάρος: δεν καλούνται μόνο να προσφέρουν συντροφικότητα, αλλά και να επανορθώσουν παλιές ελλείψεις.
Ένας αγαπημένο πρόσωπο μπορεί να γίνει, χωρίς να το καταλαβαίνει, ο αποδέκτης μιας παλιάς προσδοκίας: να δει, να καταλάβει, να επιβεβαιώσει, να αποκαταστήσει. Να προσφέρει τώρα αυτό που κάποτε έλειψε.
Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη από όσο φαίνεται. Ο άνθρωπος δεν πενθεί μόνο τη σημερινή απώλεια. Πενθεί όλες τις προηγούμενες μαζί.
Και τότε μπορεί να εμφανιστεί θυμός. Όχι ένας απλός θυμός για το παρόν, αλλά ένας θυμός φορτισμένος από χρόνια σιωπής, μοναξιάς και ανεκπλήρωτης ανάγκης. Ο άλλος μοιάζει να οφείλει κάτι. Να πρέπει να πληρώσει, να διορθώσει, να αναγνωρίσει, να επανορθώσει.
Όμως όσο περισσότερο ζητάμε από μια σημερινή σχέση να θεραπεύσει μόνη της όλες τις παλιές απώλειες, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να τη φορτώσουμε με ένα βάρος που δεν μπορεί να σηκώσει. Και όταν ο άλλος αποτύχει, όπως αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα συμβεί, η απογοήτευση γίνεται ξανά επιβεβαίωση: «Κανείς δεν με βλέπει. Κανείς δεν με καταλαβαίνει. Κανείς δεν μένει».
Η θεραπευτική διαδικασία μπορεί να βοηθήσει να αναγνωριστεί αυτό το πένθος και να αποκτήσει λόγια. Όχι για να εξαφανιστεί ο πόνος, αλλά για να μετατραπεί από μια αόριστη πικρία σε μια εμπειρία που μπορεί να νοηματοδοτηθεί.
Η θεραπεία δεν μπορεί να επιστρέψει τη ζωή που χάθηκε ούτε να δημιουργήσει αναδρομικά τη ζωή που δεν υπήρξε. Μπορεί όμως να βοηθήσει τον άνθρωπο να πενθήσει αυτό που δεν έγινε ώστε να πάψει να ζητά από κάθε σχέση να γίνει δικαστήριο, γονιός, μάρτυρας και αποζημίωση μαζί.
Μπορεί να τον βοηθήσει να πει:
«Ναι, αυτό μου έλειψε. Ναι, αυτό με πόνεσε. Ναι, αυτό δεν θα επιστρέψει με τον τρόπο που το περίμενα.»
Η αποδοχή δεν σημαίνει ότι κάποιος συμφωνεί με όσα συνέβησαν στη ζωή του. Σημαίνει ότι σταδιακά σταματά να περιμένει από το παρελθόν να αλλάξει.
Και τότε μπορεί να στραφεί προς το ερώτημα:
«Αφού αυτή η ζωή δεν υπήρξε, ποια ζωή μπορώ ακόμη να δημιουργήσω από εδώ και πέρα;»
Ίσως εκεί αρχίζει η πραγματική επεξεργασία του πένθους. Όχι όταν ξεχνάμε αυτό που χάθηκε, αλλά όταν παύουμε να ζούμε αποκλειστικά στη σκιά του.
Αγγελική Μπολουδάκη
Συγχαρητήρια στον Θέμη!
Δεν πέρασε πουθενά…
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελληνίων απλά επιβεβαίωσε αυτό που αναμέναμε.Όλοι είχαν περάσει εκτός από έναν.Ο Θέμης δεν ήταν στους επιτυχόντες.
Μέσα στις νεανικές ζητωκραυγές των υπολοίπων ακούστηκε ο ήχος του κινητού.Στην άλλη άκρη της γραμμής μια γλυκύτατη φωνή.Ήταν η μητέρα του.«Σας ευχαριστώ για όλα!Είστε εξαίρετος καθηγητής!Σας καλούμε την Κυριακή σπίτι να ανταποδώσουμε και να γιορτάσουμε μαζί!».
Δεν μπορούσα να καταλάβω αν στ’αλήθεια εννοούσε αυτά που μου’λεγε ή υπήρχαν και ψήγματα ειρωνείας που δυσκολευόμουν να τα διακρίνω.«Εεε θα έρθω…» της είπα διστακτικά.Δεν την είχα δει ποτέ ως τώρα.Μόνο τηλεφωνικά μιλούσαμε για την πορεία του Θέμη στα μαθήματα.
Ήταν ένα μαθησιακά αδύναμο παιδί.Όμως η ευαισθησία του ξεχείλιζε.
Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους αρχικούς χρόνους του “λύω”,αλλά είχε μια απαράμιλλη συναισθηματική νοημοσύνη,μια ιδιαίτερη ενσυναίσθηση,ευδιάκριτη στην αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές του.
Δε θυμόταν χρονολογίες στην Ιστορία,αλλά διέθετε μια πηγαία ευγένεια λόγου και κινήσεων που σε καθήλωνε.
Δυσκολευόταν να γράψει μια ολοκληρωμένη έκθεση,αλλά ήταν ταπεινός,χαμογελούσε συχνά,συνήθιζε να λέει «συγγνώμη» και «ευχαριστώ»,ενώ χαιρόταν ειλικρινά για τις επιτυχίες και την πρόοδο των άλλων παιδιών.
Είχε φτάσει πια η Κυριακή.Χτύπησα δειλά το κουδούνι.Μου ανοίγει μια κυρία,γύρω στα 60-65,καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι.
«Καλησπέρα!Είμαι η μαμά του Θέμη.Περάστε!».
Κάθισα,φάγαμε,η συζήτηση κράτησε ως το βράδυ.Όπως μου εκμυστηρεύτηκε είχε δεινοπαθήσει ώσπου να «πιάσει» παιδί.Ο Θέμης γεννήθηκε μετά από κάμποσες αποβολές.Η πατρική φιγούρα απουσίαζε.Πάνω στον Θέμη είχαν πέσει από νωρίς όλες οι ευθύνες της φροντίδας της μητέρας του,της γιαγιάς του όσο ζούσε,του σπιτιού,των πάντων.
Και ήταν νικητής.
Γεννήθηκε νικητής…
Έφυγα με ένα αίσθημα απόλυτης πληρότητας από ένα φτωχικό και συνάμα τόσο πλούσιο σπίτι.Εκεί όπου βασίλευε η αυθεντική αξιοσύνη κι ένας αξιακός κώδικας κατά πολύ διαφορετικός από εκείνον που οι κανόνες της κοσμικής «επιτυχίας» επιτάσσουν.
Δεν ανησυχώ…
Ο Θέμης θα το βρει το δρόμο του στη ζωή.
Κι ας μην πέρασε στις Πανελλήνιες…
Αλέξανδρος Σουλιώτης-Φιλόλογος
«Ὡς βέλος ἐν χειρὶ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων.»
Ψαλμός 126
Υπάρχουν αυλές που μυρίζουν βασιλικό και χώμα βρεγμένο από δάκρυα προσευχής. Εκεί κάθονται ακόμη κάποιοι γέροντες της παλαιάς γενεάς, άνθρωποι που έμαθαν να διαβάζουν την ψυχή όπως ο γεωργός διαβάζει τη γη πριν τη σπορά. Δεν μιλούν πολύ. Κρατούν στα χέρια τους ένα μικρό κλωνάρι και μέσα του βλέπουν ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου.
Ένας τέτοιος γέροντας πήρε κάποτε ένα νεαρό δενδρύλλιο και είπε:
«Βλέπεις αυτό το δέντρο; Όταν ήταν μικρό, λύγιζε εύκολα. Με ένα δάχτυλο μπορούσες να του αλλάξεις πορεία. Αν τότε το άφηνα στραβό, σήμερα δεν θα ίσιωνε ούτε με σχοινιά ούτε με σίδερα. Αν το πλήγωνα κάθε μέρα, οι πληγές του θα γίνονταν κοιλότητες βαθιές. Αν δεν το πότιζα, θα ξεραίνονταν οι ρίζες του πριν ακόμη προλάβει να δώσει καρπό.»
Και ύστερα σώπασε λίγο, σαν να περνούσαν μπροστά από τα μάτια του ολόκληρες γενιές παιδιών.
«Έτσι είναι και η ψυχή του ανθρώπου. Ο Θεός την παραδίδει λευκή, απαλή σαν κερί μπροστά στη φωτιά. Κι ό,τι χαράξεις επάνω της στα πρώτα χρόνια, μένει. Γι’ αυτό οι Άγιοι Πατέρες έλεγαν πως η παιδική ηλικία είναι το χωράφι όπου είτε θα φυτρώσει ο Χριστός είτε τα αγκάθια των παθών.»
Ο νέος κοίταζε το δέντρο. Ήταν ίσιο, ήρεμο, γεμάτο ζωή.
Τότε ο γέροντας έδειξε μακριά ένα άλλο, άγριο και παραμορφωμένο.
«Κάποτε το φύτεψε κι εκείνο κάποιος. Μα δεν το έμαθε ποτέ υπακοή, δεν του έκοψε τα άγρια κλαδιά όταν ήταν ακόμη μικρά. Όταν θύμωνε, γελούσε. Όταν γινόταν σκληρό, το καμάρωνε. Όταν έβγαζε αγκάθια, έλεγε: “δυνατό παιδί γίνεται”. Δεν το δίδαξε προσευχή, δεν το πήγε στην Εκκλησία, δεν το έμαθε να ζητά συγγνώμη, δεν το έμαθε να σέβεται. Και η ψυχή εκείνη έμαθε να ζει χωρίς Θεό.»
Η αυλή βάρυνε από σιωπή.
«Και ύστερα», συνέχισε, «όταν το δέντρο μεγάλωσε και πλήγωνε όποιον πλησίαζε, ήρθαν οι άνθρωποι και το έκοψαν. Το είπαν κακό δέντρο. Και είχαν δίκιο. Μα λίγοι αναρωτήθηκαν ποιος το πότιζε τόσα χρόνια με αδιαφορία, ποιος το άφησε χωρίς φως, χωρίς αλήθεια, χωρίς μετάνοια.»
«Διότι το παιδί δεν γίνεται ξαφνικά σκληρό. Η ψυχή δεν πετρώνει σε μία ημέρα. Πρώτα συνηθίζει στη φωνή. Μετά στη βλασφημία. Ύστερα στην ασέβεια. Έπειτα στην αχαριστία. Και στο τέλος δεν ακούει ούτε τη μάνα του ούτε τον Θεό.»
Και τότε ο γέροντας αναστέναξε βαθιά.
«Οι γονείς των παλαιών χρόνων μπορεί να ήταν φτωχοί, αλλά είχαν φόβο Θεού. Δεν άφηναν το παιδί να κοιμηθεί χωρίς σταυρό και προσευχή. Το μάθαιναν να φιλά το χέρι του πατέρα και της μητέρας, να σηκώνεται όταν μπαίνει ο μεγαλύτερος, να σιωπά μέσα στον ναό, να αγαπά την αλήθεια. Σήμερα πολλοί φροντίζουν το σώμα και αφήνουν την ψυχή νηστική. Γεμίζουν τα σπίτια πράγματα και αδειάζουν τις καρδιές από Χριστό.»
«Να θυμάστε», είπε, «πως ο διάβολος δεν ζητά πρώτα να πάρει τον άνθρωπο στην αμαρτία. Ζητά να του στερήσει το φως όταν είναι μικρός. Να του μάθει πως δεν χρειάζεται Εκκλησία, ούτε εξομολόγηση, ούτε προσευχή, ούτε όριο. Και τότε το παιδί μεγαλώνει ορφανό ενώ έχει γονείς ζωντανούς.»
Σήκωσε τα μάτια του προς τον ουρανό.
«Μέγα πράγμα να γεννάς παιδί. Αλλά φοβερότερο είναι να απολογηθείς γι’ αυτό ενώπιον του Θεού. Διότι ο πατέρας και η μητέρα δεν θα δώσουν λόγο μόνο για το αν τάισαν το παιδί τους, αλλά για το αν του έδειξαν τον δρόμο της σωτηρίας.»
Και τέλος είπε χαμηλόφωνα:
«Μην περιμένεις να μεγαλώσει για να το διορθώσεις. Το δέντρο κλαδεύεται όταν είναι τρυφερό. Μετά χρειάζεται τσεκούρι. Και τότε πονά όλο το δάσος.»
Η ψυχή του παιδιού δεν σπάει ξαφνικά. Σπάει λίγο λίγο. Με μια αδιαφορία σήμερα. Με μια απουσία αύριο. Με μια σιωπή εκεί που έπρεπε να ειπωθεί η αλήθεια. Μέχρι που έρχεται η ημέρα και όλοι λένε: «μα ήταν καλό παιδί». Μα ο Θεός βλέπει βαθύτερα. Βλέπει το σπίτι. Βλέπει τα λόγια. Βλέπει τις νύχτες χωρίς προσευχή. Βλέπει τα τραπέζια χωρίς αγάπη. Βλέπει τις ψυχές που μεγάλωσαν χωρίς Χριστό.
Γι’ αυτό, πριν ζητήσεις από το παιδί σου να γίνει άνθρωπος, γίνε πρώτα εσύ παράδειγμα μετανοίας, ταπεινώσεως και αληθείας. Διότι τα παιδιά δεν ακούν τόσο αυτά που λέμε. Γίνονται αυτό που βλέπουν.
«Κατεύθυνον τὸ παιδάριον ἐν ἀρχῇ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, καὶ οὐ μὴ ἐκκλίνῃ ἀπ’ αὐτῆς ὅταν γηράσῃ.»
Παροιμίαι Σολομώντος
Να μεγαλώνετε παιδιά που να γνωρίζουν να κάνουν τον σταυρό τους πριν μάθουν να κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους. Γιατί όποιο παιδί μάθει να αγαπά τον Χριστό από μικρό, ακόμη κι αν χαθεί για λίγο μέσα στον κόσμο, κάποτε θα θυμηθεί τον δρόμο της επιστροφής.
#filoiesfigmenou
Υπέροχο Κ. Καλλιόπη…
αν και άσχετο…
είχα την ανάγκη…
Για όλα τα παιδία …
Που πάσχουν από δυσλεξία…
Επειδή βλέπω η τεχνοκρατία έπιασε νταβάνι…
Και όλοι πρέπει να προορίζονται…
Για πολύπλοκα πράματα…
Λογικά…
Ακούστε…
Ένας ψυχίατρος…
Ο Θεός να τον κάνει γιατρό…
Όχι όμως ψυχών….
Χαχαχα…
Που θεωρείτε κορυφαίος συστήματος…
Διευθύνων στο οκανα Αθήνας…
Για εξαρτημένους…
Υπεύθυνος να μπολιαστούν όλοι επί Κόβεντ…
Θεώρει τα άτομα με δεπυ…
Ή δυσλεξία ασθενείς…
Δεν αναγνωρίζει την διαφορετικότητα…
Στα μυαλά τους…
Το πώς βλέπουν …
Και αντιδρούν…
Αναλόγως από μικρά τι δέχτηκαν…
Στο περιβάλλον τους…
Δεν θα αναπτύξω τι μπορούν…
Αλλά είναι τόσα διαφορετικά…
Σπάνια και εξαιρετικά…
Μέχρι και την απλή βιδούλα που βιδώνουν…
Και αυτό μπορεί να κάνουν…
Ή και τίποτα…
Είναι τέτοιο το συναίσθημα τους…
Ξεχωριστό μεν …
Αλλά συμπληρωματικό δε…
Προς την ανθρωπότητα…
Που το σύστημα δεν αναγνωρίζει…
Σαν τον Χίτλερ ένα πράμα…
Ασθενείς…
Μαθησιακά…
Ένα παράδειγμα αγίου…
Του Άγιου Θηβαίου της βιτοβνιτσα…
Οι λογισμοί καθορίζουν την ζωή μας…
Το πιο ανεπανάληπτο και δύσκολο έργο των Αγίων…
Και ποιος το έγραψε…
Όλοι αυτοί οι ψευτοεπιστίμονες…
Του σατανά…
Κοσμικοί…
Με την λογική…
Τα τεστ…
Τα πειράματα…
Πιάνουν την αρχή…
Και μετά το χάος…
Αν πνευματικός σας προτείνει …
Ψυχολόγο…
Ή ψυχίατρο…
Φύγετε μακριά…
Και ο νοών νοητό…
Ψάξτε…
Μέχρι να βρείτε…
Μπορεί και όχι…
Στις μέρες μας…
Διαβάστε Άγιους…
Πατέρες της Εκκλησίας…
Και μην απελπίζεστε…
Και η βιδούλα τέλεια είναι…
Καλησπέρα…
Και σε όλους…