Η Πτώση… ο καθρέπτης μέσα μας…
Προβολές:255
Γιατί η αλλαγή απαιτεί θάρρος.
Και το θάρρος απαιτεί να παραδεχτείς πρώτα την πτώση σου – χωρίς δικαιολογίες, χωρίς σαρκασμό, χωρίς να τη μοιράσεις με όλους τους άλλους.
Απλά: «Έπεσα. Και τώρα τι;»
Το φωτεινό και το σκοτεινό μας πρόσωπο…
Οι δυο λύκοι… και ποιόν απ’ τους δυο θα ταϊσουμε…
Ενώπιον ενωπίω με τον ίδιο μας τον εαυτό… δύσκολο να πετάξεις τις μάσκες… αλλά αξίζει τον κόπο, γιατί παύεις να παριστάνεις τον άνθρωπο… γίνεσαι δόκιμος άνθρωπος… κι αυτό είναι υπέροχο…
Καλλιόπη
Η Πτώση:
Ο Albert Camus έγραψε την Πτώση (1953), ένα βιβλίο που δεν είναι για όσους ψάχνουν ήρωες.
Είναι για όσους αντέχουν να δουν έναν άνθρωπο να γδύνεται από κάθε μάσκα, από κάθε αυταπάτη, από κάθε ψέμα που έλεγε στον εαυτό του – και να στέκεται γυμνός μπροστά σου, σαρκαστικός, απελπισμένος, αλλά απόλυτα ειλικρινής.
Το “Η Πτώση” είναι μια μακρά εξομολόγηση ενός άντρα, του Jean-Baptiste Clamence, ενός πρώην δικηγόρου που κάποτε ήταν «τέλειος» – επιτυχημένος, αγαπητός, αρχηγός, υποστηρικτής των αδικημένων.
Ένας άντρας που νόμιζε ότι είναι καλός, ότι κάνει το σωστό, ότι είναι ανώτερος ηθικά από τους άλλους.
Μέχρι που μια νύχτα, πάνω σε μια γέφυρα, συνέβη κάτι που τον έσπασε – και δεν ήταν τίποτα εξωτερικό. Ήταν η αποκάλυψη του ποιος πραγματικά ήταν.
Ο Clamence μιλάει σε έναν άγνωστο – ή μάλλον, σε όλους μας.
Μιλάει σε ένα μπαρ στο Άμστερνταμ, σε έναν τόπο που ονομάζει «το τελευταίο κύκλο της κόλασης», και ξεδιπλώνει την ιστορία του.
Και αυτό που λέει δεν είναι ωραίο. Λέει: «Παραστατικά ζούσα με την ιδέα ότι ήμουν ολοκληρωμένος. Ήμουν αρεστός σε όλους, αγαπητός. Πίστευα ότι ήμουν αγαθός».
Αλλά η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι η «καλοσύνη» του ήταν εγωισμός. Βοηθούσε τους άλλους όχι από αγάπη – αλλά γιατί του άρεσε να νιώθει ανώτερος.
Υπερασπιζόταν τους αδύναμους όχι από δικαιοσύνη – αλλά γιατί του άρεσε ο θαυμασμός. Και όταν κάποια νύχτα άκουσε μια γυναίκα να πέφτει στο ποτάμι και να πνίγεται – δεν έκανε τίποτα. Δεν πήδηξε να τη σώσει. Δεν φώναξε για βοήθεια. Απλά συνέχισε να περπατά.
Και αυτή η στιγμή – αυτή η μια, σιωπηλή, κρυμμένη στιγμή – τον κατέστρεψε.
Όχι επειδή κάποιος τον ανακάλυψε, αλλά επειδή ο ίδιος δεν μπορούσε πια να κρύψει την αλήθεια από τον εαυτό του.
Κατάλαβε ότι δεν ήταν ο καλός άνθρωπος που νόμιζε.
Ότι όλη η ζωή του ήταν θέατρο – ένας ρόλος που έπαιζε για να τον θαυμάζουν οι άλλοι.
Και τώρα, χρόνια μετά, ζει σε αυτό το υπόγειο μπαρ στο Άμστερνταμ – ένας «δικαστής-μετανοών» – και μιλάει.
Μιλάει για την πτώση του, για το ψέμα της αρετής, για την υποκρισία της ηθικής.
Και όσο μιλάει, καταλαβαίνεις: Δεν εξομολογείται μόνο τον εαυτό του – σε εξομολογεί κι εσένα. Γιατί όλα όσα λέει για τον εαυτό του, τα λέει και για όλους μας.
Ο Camus γράφει για την «κακή πίστη» – το να ζεις ένα ψέμα και να το πιστεύεις.
Ο Clamence νόμιζε ότι ήταν ελεύθερος, ότι ήταν καλός, ότι ήταν ειλικρινής.
Αλλά η αλήθεια; Ήταν σκλάβος της εικόνας του, του εγώ του, της ανάγκης του για θαυμασμό.
Και όταν αυτή η εικόνα έσπασε – όταν είδε την αλήθεια – δεν μπόρεσε να την αντέξει.
Και αντί να αλλάξει, αντί να γίνει πραγματικά καλός, έπεσε πιο βαθιά.
Έγινε κυνικός, σαρκαστικός, απελπισμένος. Γιατί είναι πιο εύκολο να πεις «όλοι είμαστε υποκριτές» παρά να παραδεχτείς «εγώ ήμουν υποκριτής – αλλά μπορώ να αλλάξω».
Το “Η Πτώση” είναι καθρέφτης.
Ο Clamence σου λέει: «Εσύ κι εγώ είμαστε το ίδιο. Κι εσύ έχεις στιγμές που δεν πήδηξες να σώσεις κάποιον. Κι εσύ έχεις ψέματα που λες στον εαυτό σου για το ποιος είσαι. Κι εσύ παίζεις ρόλους για να σε αγαπήσουν, να σε θαυμάσουν, να σε δεχτούν».
Και το χειρότερο; Έχει δίκιο. Όλοι μας έχουμε πέσει – με μικρούς ή μεγάλους τρόπους.
Όλοι μας έχουμε στιγμές που δεν ήμασταν αυτοί που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε.
Και το ερώτημα που αφήνει ο Camus δεν είναι «είσαι καλός άνθρωπος;» – είναι «Μπορείς να δεχτείς ότι δεν είσαι; Και αν το δεχτείς, τι θα κάνεις μετά;»
Το βιβλίο “Η Πτώση” δεν σου δίνει λύτρωση. Δεν σου δίνει ελπίδα. Δεν σου λέει «όλα καλά, μπορείς να αλλάξεις».
Σου δείχνει έναν άνθρωπο που διάλεξε να μείνει στην πτώση του, που προτίμησε τον κυνισμό από την προσπάθεια, που βρήκε άνεση στο να λέει «όλοι είμαστε ένοχοι» αντί να παλέψει να γίνει αθώος.
Και το τρομακτικό είναι ότι είναι πιο εύκολο να κάνεις αυτό που έκανε ο Clamence – να πέσεις και να μείνεις κάτω – παρά να σηκωθείς και να αλλάξεις.
Γιατί η αλλαγή απαιτεί θάρρος.
Και το θάρρος απαιτεί να παραδεχτείς πρώτα την πτώση σου – χωρίς δικαιολογίες, χωρίς σαρκασμό, χωρίς να τη μοιράσεις με όλους τους άλλους.
Απλά: «Έπεσα. Και τώρα τι;»
Κωνσταντίνος Ζωχιός
Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπευτής
Προβολές : 255
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
αυτο το εκλεψα μαρεσε !!
Κανόνισε να σε συλλήψουνε και να τρέχουμε να σε βγάζουμε από της φυλακής τα σίδερα με εγγύηση… Τέκνον μου, στις 10 εντολές, είναι και μια που λέει: “ΟΥ ΚΛΕΨΕΙΣ”…χαχαχαχαχα
Μην μασάς… Δώσε…
Ανωνιμα μεν…
Έχω ελεύθερο πραγματικό που δεν με ξέρει κανένας….
Φωτογραφία καμία. .
18.000 δημοσιεύσεις ..
Αν και πολλα περισσότερα άρθρα…
Βίντεο…
Από το 2010 που είχα ίντερνετ…
Από την δημιουργία για μια γυναίκα στο φάτσα μπουκ…
Πέρασαν 4 χρόνια…
Και από τραγούδια…
Άλλαξα…
Και λέω δε γα…τε…
Ας ανεβάζουμε πόνο ..
Και δεν ξέρω πιο στον διάολο βλέπει…
Ανώνυμοι όλοι..
Με απόριψη έτοιμα φιλίας..
Ούτε δεχομαι…
Όποιος θέλει…
Απλά διαβάζει…
Ανοιχτών για όλους…
Αν πάμε μέσα…;
Χαχα… .
Σε λίγο θα ζητούν αρηθμο.
Ψυφηστικε.
Από αρχές Μαϊου…
Οπότε…;
Η μεγάλη στο χαντάκ…
Η φωνή μηδέν..
Ραγιάδες είπαμε ..
Εξαιρετικό….
Μπορει κάποιες φορές…
Να καρφώνω με τα λόγια μου κάποιους…
Ιδιοτελείς…
Συμφεροντολόγους…
Εν τύφλα. …
Κουφαμάρα…
Αδιαφορία…
Και λεπρα…
Εγωϊστες μικρούς και μεγάλους .
Του να αποδείξω στον κόσμο κάτι…
Μα δεν σας θέλω…
Με τον τρόπο σας…
Την ανελεικρηνια σας…
Προς πάλη ατομικό συμφέρον…
Δεν υπάρχει καμία γιατρεια…
Κ.λ.π…..
Γιατί και εγώ πάσχω…
Και πάσχω βαριά…
Και μακάρι αν βοηθω…
Σκληρά η μαλακά…
Αλλά πλέον αποτραβιχτικα…
Δεν μπορω να με σώσω ..
Οπότε θάψιμο…
Που θα σας φτύσω στην τελική…
Με σάλιο της αρρώστιας και της αδυναμίας
Μου…
Σας βλέπω…
Και αρωστενω ακόμη περησσότερο…
Δύχως να μπορώ να κάνω τίποτα…
Λόγο της αρρώστιας μου…
Ζημιά σας κάνω…
Και αντί για αναλαμπή…
Το αντίθετο..
Οπότε.
Ο χειρώτερος σας…
Εύχεστε…