η στιγμή, που η ζωή σε ξεπερνά και σου θυμίζει πόσο μικρός είσαι… (μουσικό βίντεο, χιούμορ και ταινία)
Προβολές:222
Μια στιγμή αρκεί…
… μια μόνο στιγμή, για ν’ αγγίξεις τη συντριβή…
… σαν να γκρεμίζεται κάτω απ’ τα πόδια σου το πάτωμα…
Είν’ η στιγμή, που η ζωή σε ξεπερνά και σου θυμίζει πόσο μικρός είσαι…
… εκείνη ισχυρή κι εσύ μια τόση δα κουκίδα στον χάρτη της…
Και τότε συνειδητοποιείς, πως στους δρόμους της, δεν μπορείς να πορευθείς μόνος σου…
… χρειάζεσαι ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου…
… μια ψυχή, ν’ ακουμπά την ψυχή σου…
καλησπέρα…
Καλλιόπη
Προβολές : 222
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Όταν οι λέξεις μαγκώνουν… μπρος τις αισθήσεις…
Όταν η ψυχή μιλά με νότες… ανήμπορη να εκφραστεί με λέξεις…
Το είναι…
Του τώρα…
Όταν οι νότες σαν τις καλύτερες φίλες προσπαθούν να ξερνούν ότι μπορούν από την ψυχή…
Προσπαθώντας να την ξεκλειδώσει…
Εγκλωβισμένη… στην σάρκα…
Όταν οι νότες γίνονται γιατροί…
Στον κόσμο…
Στον πόνο…
Στο αόρατο…
Εξαντλημένη…
Όταν η απόγνωση την ξανά βλέπεις…
Καλοντυμένη να έρχεται…
για να διώξεις την ελπίδα…
ναι σε ξέρω…
γνωρίζω το δηλητήριο σου…
Και ή ελπίδα…
παραπονεμένη να σε φωνάζει ψιθυριστά…
θα περιμένω στην γωνία αυτού του κόσμου…
μόνο πρόσεχε…
Όπως πάντα…
Όταν όλα καίγονται μέσα σου…
Και ψάχνεις να βρεις που ξέχασες…
Που έθαψες…
Στις ανθρωπιάς της αδυναμίας…
το ύδωρ του δρόσου…
Όταν πλέον αρχίζεις να πιστεύεις ότι αληθινά η αντοχή δεν βρίσκετε σε τίποτα από όλα αυτά του κόσμου που σε περιβάλουν…
αλλά κάτι άλλο…
Ανήκουστο για σένα…
και πρώτη φορά στρέφεις το βλέμμα σου προς εκεί…
ψάχνοντας το…
Τότε είναι που αρχίζεις να πιστεύεις…
Στα πάντα…
Γιατί τύχη δεν υπάρχει…
Μα ούτε και μοίρα…
Όλα τα χρίζεις μόνος σου…
Και όλα σε παιδαγωγούν…
Τύχη…
Ήταν απλά μια παιδική φαντασία…
Όταν οι νότες έρχονται…
Αντικαθιστώντας την λογική…
Τις λέξεις…
στην σιωπή σου…
είναι γιατί η ψυχή…
άπλα δεν ζητά τίποτα…
μόνο τον δρόμο της…
και είναι η πιο ιερές στιγμές της…
απλά…
ας την ακούσουμε…
για να δούμε…
καλησπέρα …
και σε όλους…
Αχ … Καλλιόπη μας…
Υπέροχο…
Υπέροχα όλα…!
Τόσο ανθρώπινο …
Στην απόλυτη αδυναμία μας…
Έτσι είναι η ζωή….
Μια αγκαλιά…
Μια κατανόηση …
Στου κόσμου μιας σκόνης…
Πολύ καλησπέρα σας…
Και σε όλους…