Η ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Προβολές:277
Να νιώθεις κάθε χάδι σαν ράπισμα και κάθε βλέμμα σαν κριτική;
Να εύχεσαι το θάνατο σου απο τη ζωή σου γιατί όλα μέσα σου μοιάζουν καμμένη γη;
Να απορείς τελικά κάθε μέρα αν έχει αξία οτιδήποτε και οποιοσδήποτε σε περιβάλλει;
Γέμισαν ράμματα οι ψυχές των ανθρώπων, μα κανείς δεν μιλά… κανείς δεν τις παίρνει μια αγκαλιά αγάπης…
Μα το χειρότερο είναι που γέμισαν ράμματα οι παιδικές ψυχές, με τα βιασμένα κορμιά…
Πώς το επιτρέπεις, Χριστέ μου;;;
Καλλιόπη
Η ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Ξέρεις τί είναι να σε μπερδεύουν για το αν πρέπει να υπάρχεις;
Ξέρεις τι είναι να κοιτάζεσαι στον καθρέπτη και να μην αναγνωρίζεις ποιος εισαι;
Να ψάχνεις την αλήθεια σε ο,τιδηποτε, κάτω απο πέτρες, μες στο χάος και την άγνοια των ανθρώπων;
Να στερείσαι το βλέμμα, το άγγιγμα και την επιθυμία απο εκείνους που θα ήθελαν τη ζωή σου κι όχι το θανατό σου;
Ξέρεις τί ειναι να μην μπορείς να κλαψεις πια γιατί όλα έγιναν μουντά, άχρωμα, άοσμα και αμετανόητα;
Να γίνεσαι τόσο ένα με το τραυμα που να μην ξέρεις πια αν αιμορραγείς εσωτερικά επιδερμικά ή απλώς στη φαντασία σου;
Να μην έχεις σταθερή γνώμη για την αγάπη γιατί δεν την έζησες ποτέ σαν σταθερή εξίσωση στη ζωή σου;
Να είσαι φύλλο στον άνεμο και ο άνεμος άλλοτε να σε θέλει αφανισμένο και άλλοτε παντοδύναμο;
Να βγάζεις κραυγή για βοήθεια και να μην ακούει κανείς;
Να μισείς το σώμα σου γιατί απο ναός έγινε βασανιστήριο και κολαστήριο για παρόν και μέλλον;
Να μην ελπίζεις σε τίποτα αλλά να μην είσαι ελευθερος;
Να νιώθεις κάθε χάδι σαν ράπισμα και κάθε βλέμμα σαν κριτική;
Να εύχεσαι το θάνατο σου απο τη ζωή σου γιατί όλα μέσα σου μοιάζουν καμμένη γη;
Να απορείς τελικά κάθε μέρα αν έχει αξία οτιδήποτε και οποιοσδήποτε σε περιβάλλει;
Να βλέπεις χαμόγελα άλλων και να τους βλέπεις ως εξωγήινους;
Ξέρεις τί ειναι αυτο;
Αν δεν ξέρεις, τότε ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 12 ΧΡΟΝΗ. ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ.
ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ. ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ.
Χριστίνα
Προβολές : 277
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Πολύ συγκινητικό …
Σπουδαίο…
Και μεγάλης αξίας προσοχή…
Δεν έχω λόγια…
Παρά μόνο ένα …
Και άπειροελάχιστο….
Να κάνει τα πάντα η ψυχή…
Για να βρεί τον δρόμο της Επούλωσης…
Και σωτηρίας …
Και αν άλλοι κάνουν 10 στα 15 λάθοι…
Και εσύ …
20 στα 15….
Ποτέ μην συγκρίνεις τον εαυτό σου δίχως να προσπαθήσεις… αποκτήσεις αγάπη προς αυτόν…
Η αιμοραγία θελει χρόνο και υπομονή …
Και σωστή Φροντίδα…
Αρκη να την βρεις…
Και καταλάβεις…
Σίγουρα θα κλείσει…
Στο χρόνο το χορό και τα φάρμακα … που της δίνεις…
Και αν εμεινες ένα κουτσό στρατιωτάκι…
Δεξου το …
Για να μην μήνει άδεια η καρδιά…
Και η ζωή κενή….
Ο κάθε ένας μοναδικός….
Καλησπέρα σας…
Και σε όλους…
Μόνο όσοι έχουν ανοιχτές πληγές μπορούν να νοιώσουν την φρίκη του τραύματος…
Καλησπέρα, Κωνσταντίνε…
Μερικοί όχι όλοι…
Κ. Καλλιόπη …
Δυστυχώς…
Θέλει τεράστια δύναμη…
Για να μην γίνεις ίδιος… Η σχεδόν ίδιος…
Με το ρεύμα…
Σκληραίνοντας από άμυνα…
Που μπορεί να σε παρασύρει…
Στην αυτοκαταστροφή…
Ή κτήνος…
Προς τους άλλους…
Και παρασέρνοντας την καρδιά…
Σε κάτι… κάποια πραγματα… που θα σε καταπιουν…
Και δεν είναι…
Πολλοι μεταλλάχθηκαν έτσι…
Ενώ είχαν τις προϊποθεσεις να γίνουν τα καλύτερα διαμάντια…
Όμως αδύναμοι γαρρρ…
Σε παρασέρνει η άβυσσος….
Μια στιγμή όμως μπορεί και να φτάνει …
Και περισσέυει…
Αρκη να της δώσεις την πρέπουσα σημασία…
Για να γίνει η αρχή….
Να γίνει όλη η κόλασης…
Παράδεισος…….
Το ξέρω, Κωνσταντίνε… μια ανάσα να παραμείνεις άνθρωπος, από το να γίνεις κτήνος…
Είναι το ρέμα…
Μέσα μας…
Έξω…
Δεν έχει σημασία…
Αναπάσα στιγμή κάπου θα μας παρασήρει . .
Και αγωνιάς να κρατηθείς από ένα ξερόκλαδο….
Από μια πέτρα …
Στο χρόνο της αδυναμίας…
Της εξάντλησης…
Εκεί που θα τα καταφαιρεις είναι μέσα σου…
Τα λέω και για εμένα…
μονον ενα μεγαλο ΑΧ ……………… 🙁