Τίποτα δεν είναι σταθερό και μόνιμο στη ζωή… Ούτε η στενοχώρια, ούτε η απελπισία, ούτε η χαρά, ούτε η πληρότητα που γεμίζει την καρδιά μας κάποιες στιγμές…
Όλα αλλάζουν, αέναα, κυκλικά, κυλάνε μέσα μας τα συναισθήματα σαν ρυάκια, συμαπαρασύρουν μαζί τους κατακάθια και φύλλα πεσμένα απο το δέντρο της καρδιάς μας..
Τι μένει; Τί αντέχει μέσα μας, δίπλα μας, κοντά μας;
Η αγάπη, αυτή που νοιώσαμε για ανθρώπους, που θα αντέξουν στο πέρασμα των εποχών, που έκοψαν ένα λουλούδι απο το δέντρο της καρδιάς τους και μας το προσέφεραν απλόχερα, γενναιόδωρα, ταπεινά..
Αυτή η αγάπη και αυτά τα δώρα δεν χάνονται, δεν παρασύρονται απο το ρεύμα, απλώνουν ρίζες, βαθαίνουν στο χώμα, γίνονται αξεδιάλυτα κομμάτια αυτού που είμαστε, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, χτίζουν ένα ”εμείς”..
Κι αυτό το ”εμείς”, τι μπορεί να το αλλάξει, όταν φτιαχτεί απο υλικά της καρδιάς…;
Ό,τι άλλο κυλά και φεύγει, άνθρωπος, σχέση, συναίσθημα, είναι μία προσπάθεια για τούτο το όνειρο του ”εμείς”.. Μια προσπάθεια που δεν βρήκε γόνιμο έδαφος, δεν έφτιαξε γερές ρίζες, και παρασύρθηκε απο τα ορμητικά νερά…
Ίσως άφησε πίσω της μία άδεια, σκαμμένη γη, ένα κενό να μαρτυρά πως κάποτε εκεί υπήρξε ένα ομορφο μικρό λουλούδι..
Αυτή η ανάμνηση όμως, αυτό το κενό, θα γίνει το λίπασμα για ένα νέο λουλούδι, πιο γερό, πιο ανθεκτικό, πιο πλούσιο σε καρπούς…
Μέχρι να ανθίσει ένα πανέμορφο ”εμείς”..
Σ.

Πολύ ωραίο…
Αυτός που έχει την καθαρή Αγάπη…
Είναι σαν φάρμακο ξυπνήματος ..
Αναγέννησης…
Και άλλων ψυχών…
Γιατί…
Είναι σαν τον ήλιο…
Που θα θερμάνει …
Τους σπόρους των καρδιών…
Γιατί εκεί καταλαβαίνουμε τι καταφέραμε στην ζωή…
Αν γνωρίσεις τέτοια αγάπη…
Γίνετε το μέτρο στην ζωή…
Πρώτα σε εμάς …
Βλέποντας μέσα από το σκότος μας…
Τόσο όσο..
Στην αρχή ..
Τι καταφέραμε…
Την νιώσαμε…
Την είδαμε …
Μήπως πέρασε από δίπλα μας…
Και αδιαφωρησαμε…
Εθισμένοι στο βολικό μας σκότος…
Άλλοι διψάνε να την νιώσουνε από των αδελφό τους ..
Για να μαλακώσουν…
Πάνω στην απόδειξη ότι υπάρχει…
Και δεν είναι όλα χώμα…
Μέσα από το χώμα…
Να πετάξουν …
Μέσα από την κοπριά….
Να βλαστήσουν….
Και ίσως κάποια στιγμή…
Να καρποφορήσουν…
Μα θέλει…
Κακοϊθιες…
Συνθίκες …
Πείνας και δίψας….
Μέσα από ξηρασίες…
Παγωνιές ..
Να βαθύνουν…
Ρίζες να διασωθούν ..
Και να βλαστήσουν…
Την κατάλληλη ώρα το κάθε ένα…
Ανάλογος το μέρος…
Το είδος…
Μέσα στην άπειρη πικηλία …
Αρκή να υπάρχη ελπίδα…
Πρην γίνεις ένα με το χώμα…