«Κόμπλεξ ανωτερότητας» – Ένα σύμπλεγμα επιβίωσης πληγωμένων ανθρώπων
Ξεκινά πιθανότητα ακριβώς από σύμπλεγμα κατωτερότητας, μα όταν συνεχίζεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα, το άτομο που το έχει το εξελίσσει σε κόμπλεξ ανωτερότητας για να μπορέσει να «επιβιώσει» κατ’ αυτόν, αν μου επιτρέπεται η έκφραση.

Κυκλοφορούν κάποιοι τύποι ολούθε, που νομίζουν πως … αξίζουν πολλά…
Η δημοσιογραφία, μ’ έφερε σ’ επαφή με πολλά τέτοια … “ΚΟΚΟΡΑΚΙΑ”…
Στην ουσία, είναι ΜΗΔΕΝΙΚΑ…όσες γνώσεις κι αν κατέχουν, όσο κι αν παρουσιάζονται σαν κάτι σημαντικό, λίγο να τους προσέξεις, και αντιλαμβάνεσαι πως πρόκειται για …επικίνδυνα τοξικά απόβλητα…
Μείνετε μακρυά…
Καλλιόπη

Ένα πολύ σημαντικό θέμα που θέτουν συχνά σε συζητήσεις τους οι ψυχολόγοι και μάλιστα άρχισε να πρωτο – συναντάται από τον Ψυχολόγο Alfred Adler, είναι το κόμπλεξ ανωτερότητας. Ναι και όμως καλά κατάλαβες δεν είναι τυπογραφικό. Ανωτερότητας και όχι κατωτερότητας.
Ξεκινά πιθανότητα ακριβώς από σύμπλεγμα κατωτερότητας, μα όταν συνεχίζεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα, το άτομο που το έχει το εξελίσσει σε κόμπλεξ ανωτερότητας για να μπορέσει να «επιβιώσει» κατ’ αυτόν, αν μου επιτρέπεται η έκφραση.
Ο Adler από μικρός είχε διάφορα ζητήματα να λύσει, όπως το θάνaτο, την αρρώστια, την αναπηρία και φυσικά εκτός από όλα αυτά είχε να παλέψει και με τη γονική απόρριψη που δημιουργεί τα περισσότερα προβλήματα ψυχολογικής φύσεως και φυσικά και αυτά τα κόμπλεξ, τη στιγμή που ένα μικρό παιδί έχει την ανάγκη για αγκαλιά και επιβεβαίωση λαμβάνει απαξίωση. Τι χειρότερο για ένα μικρό πλάσμα από το να το απορρίπτουν οι ίδιοι του οι γονείς, είτε καθημερινά με την άρνηση τους στο καθετί που κάνει, είτε με την απουσία τους από τη ζωή του παιδιού.
Πολλά παιδιά λοιπόν, και ένα από αυτά και ο μεγάλος ψυχολόγος Adler, από μικρή ηλικία αποκτούν κόμπλεξ κατωτερότητας και νιώθουν πως τίποτε δεν κάνουν σωστά και τίποτε δεν είναι αρκετό, πως τα ίδια δεν είναι αρκετά.
Αυτό λοιπόν το κουβαλάμε ως ενήλικες και αν δε δουλευτεί με ειδικούς, μερικοί άνθρωποι για να το θάψουν καλά μέσα τους μαζί με τις ελλείψεις που πιστεύουν οι ίδιοι πως έχουν, το μετατρέπουν στο λεγόμενο κόμπλεξ ανωτερότητας.
Η αυτό-αντίληψη και αυτό-εκτίμηση του ατόμου, τελούν ζωτικής σημασίας στην πορεία της ζωής του. Αν κάποιος είναι αληθινά φιλαράκι με τον εαυτό του και τη ζωή του όπως ο ίδιος την έχει χαράξει και είναι αληθινά ευτυχισμένος, αυτό γίνεται ξεκάθαρο σε όλους.
Δε μιζεριάζει και δεν έχει ανάγκη να μειώσει κανέναν για να νιώσει εκείνος καλύτερος και μοναδικός.
Σε αντίθεση με άλλες προσωπικότητες που είναι πιο αδύναμες και έχουν ανάγκη τη διαρκή επιβεβαίωση από τρίτους για να πιστέψουν και οι ίδιοι πως αξίζουν. Τέτοιοι τύποι μάλιστα αρέσκονται στο να προσβάλουν άλλους ανθρώπους για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι.
Είναι άνθρωποι που ακόμη δεν κατάφεραν όσο θα ήθελαν στη ζωή τους και για να νιώσουν καλύτερα μειώνουν τα επιτεύγματα άλλων ανθρώπων και αυτή τους η συμπεριφορά, το αίσθημα ανωτερότητάς τους, είναι η άμυνα του οργανισμού τους για να μην καταρρεύσουν συναισθηματικά. Μεγαλύτερος φόβος μάλιστα αυτών των ανθρώπων είναι να αποκαλυφθούν αυτά τα σημεία στα οποία μειονεκτούν και να φανούν κατώτεροι άλλων.
Αν συναντήσεις ανθρώπους που αναζητούν διαρκώς την επιβεβαίωση από τον καθένα γύρω τους και δεν μπορούν να ησυχάσουν αν δεν τη βρουν, αν τους ακούσεις να κάνουν διαρκώς συγκρίσεις του εαυτού τους και των δικών τους υποτιθέμενων επιτηδευμάτων με άλλους, αν είναι κυκλοθυμικοί, αν δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες των άσχημων πράξεων τους, αν θέλουν να έχουν τον έλεγχο και έχουν υπερβολικές αξιώσεις και αν δε δέχονται με τίποτε την αρνητική κριτική, τότε ναι έχεις να κάνεις με ανθρώπους που πάσχουν από αυτό το σύμπλεγμα.
Είναι άνθρωποι τοξικοί συνήθως για τους γύρω τους μιας και παρουσιάζουν τέτοιες συμπεριφορές και φυσικά θέλουν λεπτούς χειρισμούς. Αν δεν ανήκουν στο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον σου απλώς απομακρύνσου. Αν πάλι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς προσπάθησε να τους παραπέμψεις να επισκεφθούν κάποιον ειδικό και να δουλέψουν μαζί του με όμορφο και διακριτικό τρόπο, τονίζοντας μαζί με κάποιο αρνητικό χαρακτηριστικό και μερικά καλά χαρακτηριστικά που σίγουρα θα έχει, διαφορετικά θα έχει πολύ έντονες αντιδράσεις μιας και το κόμπλεξ κατωτερότητας του θα ενισχυθεί και θα περάσει στην επίθεση.
Φυσικά όλα αυτά που ίσως αναγνωρίζεις, σε έναν ή πολλούς γύρω σου, (ή ακόμη και σε σένα τον ίδιο και δεν μπορείς να το παραδεχτείς), δε σημαίνουν πως έχεις να κάνεις με έναν κακό άνθρωπο. Μιλάμε για μια βαθιά πληγωμένη προσωπικότητα που πονά και δεν ξέρει πως να βγει απ’ όλες αυτές τις εξουθενωτικές αντιδράσεις. Ποτέ φυσικά δεν είναι αργά να αντιμετωπιστεί, φτάνει να το αντιληφθεί το άτομο, να κοιτάξει βαθιά μέσα του και με βοήθεια ειδικών να αγαπήσει τον εαυτό του.
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να μας κάνουμε, είναι να μας αγαπήσουμε όσο κανένας. Να μας φροντίζουμε και να περνάμε καλά με τον εαυτό μας τόσο ώστε να αφήσουμε τους άλλους να δουν το καλό μέσα μας, να το αναγνωρίσουν και να μας λατρέψουν. Όχι γιατί αξίζουμε κάτι παραπάνω από αυτούς, αλλά γιατί πραγματικά αξίζουμε τον σεβασμό και την αγάπη τους.
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Δεν χρειάστηκε να το διαβάσω ολόκληρο κάν ξέρω ενα τέτοιο άτομο τη μάνα μου.Πάινευε συνέχεια τον εαυτό της και κατηγορούσε εμένα.Βασανισμένη και πάντα πολύ άρρωστη.Εξώ το θύμα μέσα ο θύτης.Ασε τέτοιοι άνθρωποι δεν πρεπει να κάνουν παιδιά.Ολο ζήλια και αυστηρότητα καθόλου στοργική και προστατευτική με μια γλυκια φωνουλα να πετάει δηλητήριο να σε σφάζει με το γάντι.
Πόσες πληγές που δεν κλείνουν ποτέ, ανοίγουν τέτοιοι άνθρωποι στις ψυχούλες των παιδιών τους… και το κακό διαιωνίζεται, εκτός αν καταφέρεις να μετουσιώσεισ τις πληγές σε αγάπη στα δικά σου παιδιά… τραγικά δύσκολο…
Δύσκολο πολύ δύσκολο δεν ήθελα παιδιά τελικά εκανα ένα δεν ειμαι ήρωας δεν ηξερα τίποτα τι να κάνω δεν έιχα παραδείγματα ολα τα κακά του κόσμου πάνω μου και ακόμα στον αγώνα .
Σε καταλαβαίνω και σου εύχομαι καλή δύναμη και να έχεις την αγάπη του παιδιού σου… Όση αγάπη δεν πήρες όταν ήσουν παιδί, εύχομαι να την πάρεις τώρα…
Μακάρι να είναι καλά γιατί εχει και αυτός τα θεματά του μου φτάνει εμένα δε θέλω τίποτα άλλο.Μόνο να είναι καλά.Σας ευχαριστώ μακάρι αυτή η καλή σας ευχή να τον βαηθάει.
Ένα μεγάλο λάθος που κάνουμε με τα παιδιά μας είναι, πως δεν τους δείχνουμε πως κι εμείς είμαστε άνθρωποι, πως κουβαλάμε τα δικά μας βιώματα που έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα μας,…
Μίλησε με τον γιό σου… μοιράσου και τις δικές σου πληγές… και μην διστάσεις να του δείξεις πως χρειάζεσαι και τη δική του γνώμη…
Ότι κι αν αποφασίσεις, εύχομαι να είστε καλά… μια αγκαλιά αγάπης ο ένας για τον άλλον…
Αυτό τώρα που τραβάς την προσοχή με αυτό τον τρόπο γραφής, μήπως είναι κομματάκι ναρκισσιστικό ή συνάδει το ύφος με το ανωτέρω άρθρο;
Οσον αφορά τα κόπρανα, κράτα τα σπίτι ρε φίλε. Πήξαμε στην μ..λ.κ..α.
Το Ύφος το ανώτερο άρθρο…
Το σπίτι …
Δεν είναι μόνο σπίτι σου …
Και εννοείτε πήξαμε στην Μαλ…κία…
«Κόμπλεξ ανωτερότητας» – Ένα σύμπλεγμα επιβίωσης πληγωμένων ανθρώπων…
Συνεχίζετε……….
Από παλιά…..
Από μεγάλους…
Στα παιδιά…
Μακριά από αποθαμένα…
Τράβα κουπί….
Με στόχο…
Να βρεις…
τον φάρο της αλήθειας…
στον εαυτό σου…
και στον κόσμο…
δυστυχώς πήξαμε από κόμπλεξ ανωτερότητας…
είναι παντού…
άρα …
και από πριν…
από γονείς…
που τραυμάτισαν…
επιστήμονες…
διανοούμενους…
δάσκαλους…
καθηγητές…
και παιδιά…
θανάσιμα…
τρέχα γύρευε…
χάος………………………….
Δεν μαζευετε με τίποτα…
Όχι ψυχίατροι…
Αλλά και άγιοι….
Τρεξε στο Χριστό…
Και κράξε…………………….!!!!!!!!!!!!
Είμαι χάος!!!!!!!!!!!!!!!….
Τα έκανα όλα σκάτα…..!!!!!!!!!!!!!!!1
Σαν μια τεράστια κουραδα…..!!!!!
Μηδεν…..
Προσφορα….
Και στον κόσμο….!!!!!!!
Τον κρέμασα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!