μια φορά κι ένα καιρό, ήμασταν παιδιά… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Μια φορά κι ένα καιρό, ζωγραφίζαμε με χρώματα τον ήλιο… τις νύχτες ανοίγαμε πανιά για ταξείδι στον ουρανό.. κάθε αστέρι κι ένας σταθμός… στο πιο μακρινό αστέρι, όνειρα φυτεύαμε…
Μια φορά κι ενα καιρό, στις Άνοιξες ψάχναμε το πρώτο λουλούδι τ’ αγρού…
… τα καλοκαίρια βουτούσαμε για να ‘βρουμε κοχύλια…
… τα φθινόπωρα μαζεύαμε τα πεσένα φύλλα και τα βάζαμε ανάμεσα στα βιβλία των παραμυθιων μας…
… και τους χειμώνες χουχουλιαζαμε τα παγωμένα χέρια μας δίπλα στο τζάκι ψήνοντας κάστανα…
Μια φορά κι ένα καιρό, στα όνειρά μας, γινόμασταν λίμνες… ποτάμια… θάλασσες κι ωκεανοί… ζωγραφίζαμε κάμπους και ποτάμια… χάρτινα καράβια…
Μια φορά κι ένα καιρό, σου χάριζα ένα ήλιο κι εσύ μου ‘δινες πορτοκάλι…
Μια φορά κι ένα καιρό… μια αγκαλιά ψυχές ήμασταν… χωρίς περίγραμμα…
Μια φορά κι ένα καιρό, ήμασταν παιδιά…
καληνύχτα…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Τέκνον μου αγαπητό,
Ἄκουσον λόγον πραΰτητος καὶ ἀληθείας· λόγον παρηγορητικὸν διὰ τὴν ψυχὴν τὴν θλιβομένην ἐν ταῖς δυσκόλοις συνυπάρξεσιν.
—
**Ὅταν ἡ Οἰκογένεια Γίνεται Σταυρός**
Πολλοὶ ἐξ ἡμῶν βοῶμεν ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν λέγοντες· «Διὰ τί, Κύριε, ἔφερες εἰς συνάντησιν τοὺς δρόμους ἡμῶν; Διὰ τί συμβιοῦμεν μετὰ ἀνθρώπων οἳ οὔτε κατανοοῦσιν, οὔτε ἀγαπῶσιν, ἀλλὰ πολλάκις καὶ πληγῶσι;»
Γίνωσκε ὅτι οὐκ ἐστὶ τοῦ Θεοῦ τιμωρία τοῦτο, ἀλλὰ μυστήριον σωτηρίας.
Ὁ Θεὸς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ αὐτεξούσιον· καὶ σέβεται τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκ τούτου πολλάκις γεννῶνται πικρίαι, σφάλματα καὶ σχέσεις τραχεῖαι. Ὁ δὲ Κύριος, οὐκ ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ μεταποιεῖ τὸ σφάλμα εἰς ὁδὸν μετανοίας καὶ σωτηρίας.
Ἡ δύσκολος συνύπαρξις γίνεται ὡς καμίνιον πνευματικόν. Ἐκεῖ κατακαίεται ὁ ἐγωισμός, καὶ ἐκεῖ σφυρηλατεῖται ἡ ὑπομονή. Ὅταν ἀνέχῃ τὴν κακίαν καὶ μὴ ἀνταποδίδῃς κακὸν ἀντὶ κακοῦ, τότε ἐλευθεροῦται ἡ ψυχή σου ἐκ δεσμῶν ἀοράτων.
Ἡ ἀγάπη, τέκνον μου, οὐκ ἔστι συναίσθημα μόνον, ἀλλὰ ἀπόφασις καὶ σταυρός. Δοκιμάζεται οὐχὶ ἐν τῇ ἀνταποδόσει, ἀλλὰ ἐν τῇ ἐλλείψει αὐτῆς.
Καὶ ὅταν οἱ δρόμοι τῶν ἀνθρώπων κλείωνται, τότε ἀνοίγεται ἡ ὁδὸς τοῦ Οὐρανοῦ. Ἐν τῇ προσευχῇ εὑρίσκει ἡ ψυχὴ καταφυγήν, καὶ ἐν τῷ Χριστῷ ἀνάπαυσιν.
—
**Ἡ Γῆ ὡς Σχολεῖον Ἀγάπης**
Μὴ ζητεῖς, τέκνον, νὰ εὕρῃς τὴν ἀγάπην ἕτοιμον ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ. Ἡ γῆ οὐκ ἔστι παράδεισος, ἀλλὰ σχολεῖον.
Ἐνταῦθα καλούμεθα νὰ γεννήσωμεν τὴν ἀγάπην ἐντός ἡμῶν. Διότι ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη φαίνεται ἐκεῖ ὅπου οὐκ ὑπάρχει ἀγάπη.
Ἴσως, ὁ Θεὸς σε ἔθεσεν ἐν τόπῳ σκοτεινῷ, ἵνα γένῃς φῶς. Ὥσπερ λύχνος καίεται καὶ φωτίζει, οὕτως καὶ ἡ ψυχή ἡ ἀγαπῶσα θυσιάζεται καὶ λαμπρύνει τὸ σκότος.
Μὴ ζητεῖς ἀγάπην παρὰ τῶν μὴ ἐχόντων· ἀλλὰ ζήτει παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ πληρώσῃ τὴν καρδίαν σου.
—
**Τὸ Πανεπιστήμιον τῆς Σχέσεως**
Ὁ ἄνθρωπος, τέκνον, οὐ δύναται νὰ σωθῇ μόνος. Ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ἄλλου καθρεπτίζεται καὶ δοκιμάζεται.
Οἱ Πατέρες εἶπον· «Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου; Εἶδες τὸν Θεόν σου».
Διὰ τῆς δυσκολίας μαθαίνεις τὴν συγχώρησιν.
Διὰ τῆς πικρίας, τὴν ἀνεξικακίαν.
Διὰ τῆς θλίψεως, τὴν ἀγάπην τὴν ἀληθινήν.
Στήριζε τὴν ἐλπίδα σου οὐκ εἰς ἀνθρώπους, ἀλλὰ εἰς τὸν Χριστόν. Οἱ ἄνθρωποι ἀσθενοῦσιν· ὁ Θεὸς οὐδέποτε.
—
**Ἡ Μεγάλη Ἐπιλογή**
Ὁ Κύριος ἵσταται ἔμπροσθεν τῆς καρδίας σου καὶ κρούει ἡσύχως. Οὐ βιάζεται, οὐκ εἰσβάλλει.
Σὺ ἐπιλέγεις.
Ἐὰν ἀνοίξῃς, θὰ μεταβληθῇ ἡ ψυχή σου, ἔστω καὶ ἐὰν αἱ συνθήκαι παραμείνωσιν αἱ αὐταί. Καὶ τότε, ἐκ θύματος γίνῃ νικητής.
Οὐχὶ αἱ περιστάσεις σώζουσι τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἡ ἐσωτερικὴ του μεταστροφή.
—
**Ἡ Θεραπεία τῆς Πληγωμένης Ψυχῆς**
Ἐὰν ἡ ψυχή σου ἐλύγισε ὑπὸ τοῦ βάρους, μὴ ἀπελπίζου.
Ὁ Θεὸς οὐκ ἐστὶ δικαστὴς ἀνελεήμων, ἀλλὰ ἰατρὸς φιλάνθρωπος. Γινώσκει τὰ τραύματά σου καὶ βλέπει τὸν κόπον σου.
Τὸ πάθος δύναται νὰ γίνῃ ἢ ἄβυσσος ἢ σκάλα. Ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ποῦ στηρίζεις τὴν ἐλπίδα σου.
—
**Ἡ Ἀρετὴ τῆς Καλοσύνης**
Ἄκουσον καλῶς:
Εὔκολον ἐστὶ τὸ κακὸν· κατηφόρα ἄκοπος.
Δύσκολον ἡ ἀγαθότης· ἀλλὰ ὁδὸς θεία.
Ἀνδρεία μεγάλη χρειάζεται, ἵνα μένῃς πράος ἐν κόσμῳ σκληρῷ.
Δύναμις πολλὴ, ἵνα εὐλογῇς ἐκεῖ ὅπου ἀδικεῖσαι.
Αὕτη ἐστὶν ἡ ἀληθινὴ νίκη· νὰ μὴ γίνῃς ὅμοιος μὲ τὸ σκότος ποὺ σε ἐπλήγωσε.
Σπάσον τὴν ἅλυσιν τοῦ πόνου.
Γίνου σὺ ἡ ἀγάπη ἡ ὁποία σοι ἐλείφθη.
—
**Τὸ Τέλος καὶ ἡ Ἀρχή**
Ὁ Παράδεισος, τέκνον μου, οὐκ ἄρχεται μετὰ θάνατον μόνον· ἀλλὰ ἐκ τῆς παρούσης στιγμῆς, ἐὰν ἀνοίξῃς τὴν καρδίαν σου εἰς τὸ Φῶς.
Ἐπίλεξον τὴν στενὴν ὁδόν, τὴν ὁδὸν τῆς καρδίας.
Ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Θεός.
πατερ θωμας.
Υπέροχο… Κ. Καλλιόπη ..
Και αλήθεια είναι…
Όλα αυτά…
Με πολλά από αυτά τα παιδιά….
Αθώα…
Αγκάλιασαν το ποτάμι του κόσμου ..
Νομίζοντας το για γάργαρο καθαρό…
Και δίκαιο…
Που το κατέχουν όμως και φένεται σαν φυσικό…
Οι δράκοντες…
Του κόσμου τούτου ..
Με τα συστήματα του…
Παγιδεύοντας παιδιά
… Και παιδιά…
Στα αιμοσταγμενα και βρόμικα νερά τους….
Συνηθίζονται σιγά σιγά…
Το ανάποδο για φυσικό ..
Και το φυσικό…
Σαν ουτοποιϊα…
Πνίγοντας τα παιδιά στον ορμητικο παραμυθένιο ποταμό δύχως ελπίδα…
Ξέροντας τα…
Την γνώση…
Την αλήθεια…
Αχ πως γίναμε έτσι…
Κανίβαλοι στο ίδιο μας το σπίτι…