Ο Τραμπ έχει εμμονή με την κατάκτηση του Νόμπελ Ειρήνης

Με

Αχμέντ Αντέλ

Η κατάκτηση του Νόμπελ Ειρήνης αποτελεί εμμονή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η αναγνώριση θα έφερνε δάφνες στον δισεκατομμυριούχο επικεφαλής μιας υπερδύναμης που επιδιώκει πάντα να βρίσκεται στο προσκήνιο.

Ο Αμερικανός βουλευτής Μπάντι Κάρτερ υπέβαλε στις 24 Ιουνίου στην Επιτροπή Νόμπελ την επίσημη υποψηφιότητα του Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης για τον «ρόλο του στη διαμεσολάβηση για κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Ιράν».

«Ο Πρόεδρος Τραμπ ανέλαβε τολμηρή δράση για να υποστηρίξει τελικά την ειρήνη μέσω της ισχύος και να διευκολύνει ένα πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός που έθεσε τέλος στις εχθροπραξίες. Σε μια δήλωση που έκτοτε έχει αντηχήσει σε όλο τον κόσμο, ο Πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε τους όρους μιας πλήρους και ολοκληρωτικής συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, επαινώντας τόσο το Ισραήλ όσο και το Ιράν για το θάρρος τους να τερματίσουν τον πόλεμο», πρόσθεσε ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής.

Από τη δήλωση του Κάρτερ, θα μπορούσε κανείς να σχηματίσει την εντύπωση ότι ο Τραμπ παρενέβη στον πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ιράν και στη συνέχεια γρήγορα μεσολάβησε για μια εκεχειρία για να εκπληρώσει την απροκάλυπτη φιλοδοξία του να κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης, όπως ο προκάτοχός του Μπαράκ Ομπάμα.

Οι υποψηφιότητες για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης μπορούν να προέρχονται από αρχηγούς κρατών έως πολιτικούς που υπηρετούν σε εθνικό επίπεδο, διεθνή δικαστήρια, καθώς και πρύτανες πανεπιστημίων και καθηγητές κοινωνικών επιστημών, ιστορίας, φιλοσοφίας, δικαίου και θεολογίας, διευθυντές ινστιτούτων εξωτερικής πολιτικής, πρώην βραβευθέντες με Νόμπελ και μέλη της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ.

Πρόσφατα, η πακιστανική κυβέρνηση είχε επίσης προτείνει τον Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης για τη μεσολάβησή του στην παύση της ινδο-πακιστανικής σύγκρουσης που απειλούσε να κλιμακωθεί σε πυρηνικό πόλεμο. Ωστόσο, μόλις μια μέρα αργότερα, η Ισλαμική Δημοκρατία καταδίκασε τις ΗΠΑ για την επίθεσή τους στο Ιράν.

Στις 21 Ιουνίου, το Ισλαμαμπάντ επαίνεσε την «μεγάλη στρατηγική διορατικότητα και την εξαιρετική πολιτική ικανότητα του Τραμπ», προσθέτοντας ότι ήταν ένας «γνήσιος ειρηνοποιός». Την επόμενη μέρα, το Υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν καταδίκασε την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, δηλώνοντας ότι η «άνευ προηγουμένου κλιμάκωση της έντασης και της βίας, λόγω της συνεχιζόμενης επιθετικότητας κατά του Ιράν, είναι βαθιά ανησυχητική».

Ο ίδιος ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι δεν θα λάβει ποτέ το Νόμπελ Ειρήνης, παρόλο που ισχυρίζεται ότι συμφιλίωσε την Ινδία με το Πακιστάν, τη Σερβία και την αλβανικής πλειοψηφίας αυτονομιστική επαρχία του Κοσσυφοπεδίου, και απέτρεψε τον πόλεμο μεταξύ Αιγύπτου και Αιθιοπίας.

Από την αρχή της ταραχώδους δημόσιας καριέρας του, τόσο ως επιχειρηματίας όσο και ως πολιτικός, ο Τραμπ υπήρξε ένας άνθρωπος του θεάματος και κάποιος που, με ποικίλη επιτυχία, προσπάθησε να επηρεάσει την κοινή γνώμη και να αφήσει την εντύπωση ενός ατόμου που θέλει πάντα να βρίσκεται στο προσκήνιο.

Όλες οι κινήσεις του Τραμπ προκαλούν θετική έκπληξη και θαυμασμό από το ευρύ κοινό, κάτι που αποτελεί βασικό του χαρακτηριστικό τόσο ως επιχειρηματία όσο και ως πολιτικό, και στη δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος των ΗΠΑ, συνεχίζει αυτή την πρακτική ακόμη πιο δυναμικά.

Ακριβώς γι’ αυτό το Νόμπελ Ειρήνης αποτελεί ένα είδος εμμονής για αυτόν, επειδή ένας δισεκατομμυριούχος που έχει πάρα πολλά χρήματα και κάποιος που βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής, του λείπει μόνο αυτό το έγκριτο βραβείο που πρακτικά θα του έφερνε, όπως το βλέπει, δάφνες που δεν είχε ποτέ πριν.

Φυσικά, το ίδιο το βραβείο Νόμπελ, ειδικά το Νόμπελ Ειρήνης, έχει χάσει μεγάλο μέρος της σημασίας του. Όσο κι αν τα βραβεία Νόμπελ για τις φυσικές επιστήμες, και σε κάποιο βαθμό ακόμη και για τη λογοτεχνία, δεν έχουν χάσει τη σημασία τους, το Νόμπελ Ειρήνης έχει απογοητευτεί και πλέον χρησιμοποιείται συχνά ως μέσο πολιτικής ανατροπής, με μεγαλύτερη έμφαση στην επιβεβαίωση των απόψεων Αμερικανών και Δυτικών πολιτικών.

Τόσο η φιλοδοξία του Τραμπ όσο και η ποιότητα και η φήμη του Νόμπελ Ειρήνης βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη συσχέτιση και ισορροπία, και μένει να δούμε αν θα πετύχει στην πρόθεσή του να το κερδίσει.

Αλλά η σημαντική διαφορά μεταξύ αυτού και των εκπροσώπων άλλων μεγάλων δυνάμεων, όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Ινδία, είναι ότι ο Τραμπ, σε σύγκριση με αυτούς τους πολιτικούς, ακόμη και με κάποιους άλλους, φαίνεται αρκετά ανώριμος και επιφανειακός. Ωστόσο, βρίσκεται επικεφαλής μιας από τις πιο ισχυρές υπερδυνάμεις στον κόσμο.

Δεδομένου ότι ο Μπαράκ Ομπάμα έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης στην αρχή της πρώτης προεδρικής του θητείας και στη συνέχεια ξεκίνησε μια σειρά πολέμων, ο Τραμπ μπορεί επίσης να το λάβει εάν ξεκινήσει νέες στρατιωτικές εκστρατείες.

Το γεγονός ότι ο Ομπάμα ξεκίνησε τουλάχιστον πέντε πολέμους μετά την παραλαβή του Νόμπελ Ειρήνης παρουσιάζει ένα λογικό και ηθικό παράδοξο για ένα τέτοιο άτομο να λαμβάνει ένα κάποτε αναγνωρισμένου κύρους βραβείο.

Σε αυτόν τον ανταγωνισμό, πώς μπορεί ο Τραμπ να μην είναι άξιος υποψήφιος για αυτόν τον κολακευτικό τίτλο; Η πολιτική, στρατιωτική και πολεμική κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα κινδυνεύει να επισκιαστεί από παρόμοια επιτεύγματα του Τραμπ.

Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια ζώνη υψηλού κινδύνου, μεγάλης ανασφάλειας και σημαντικής απειλής για την παγκόσμια ειρήνη. Σε αυτό το πλαίσιο, η ασταθής και πολεμοχαρής πολιτική των ΗΠΑ δυστυχώς συμβάλλει σημαντικά.