Το χρώμα του φεγγαριού…
Τα χρώματα της Αλκυόνης…
Προβολές:124
Κάθε φορά που θα διαβάσω τα διαμάντια της Αλκυόνης Παπαδάκη, θ΄ανοίξουν οι κρουνοί των ματιών μου… ένα καθάρισμα της ψυχής μωρέ… έτσι για να μην ξεχνιόμαστε πως σ’ αυτή τη γη, η ποίηση είχε πάντα ξεχωριστή θέση… μια θέση στην ψυχή μας, γεμάτη με λουλούδια του αγρού…
Καλλιόπη Σουφλή
Αλκυόνη Παπαδάκη…
Τι χρώμα έχει η λύπη;Ρώτησε το αστέρι την κερασιά
και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
Δε άκουσες;
Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος
στη αγκαλιά της.
Ένα βαθύ άγριο μπλε.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα;
Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τι χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο,
να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.
Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη;
Ξέχασα να σε ρωτήσω,
τι χρώμα έχει η αγάπη;
– …..Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,
απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού…..
είπε το αστέρι
….Κοίταξε μακριά στο κενό
….Και δάκρυσε….
Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή,
είπε το δέντρο στ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα,
όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά,
που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας –
Όμορφη βραδιά απόψε.
Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει.
Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα.
Και ξαγρυπνά.Κοιτάζει το φεγγάρι.Και ονειρεύεται….
Και ξαγρυπνά.Κοιτάζει το φεγγάρι.Και ονειρεύεται….
Σε λίγο θα ξημερώσει
…..Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι.
Και ξαγρυπνούν.
Κοιτάζουν το φεγγάρι.
Κι ονειρεύονται
…..Ονειρεύονται και ελπίζουν…..
Προβολές : 124
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Τριζόνι…
Το υπέροχο…
Τραγούδι…
Να το έχεις κάτω από το κρεβάτι σου το βράδυ…
Όχι έξω…
Και να σου τραγουδά…
Βλέποντας την ανατολή του φεγγαριού από το παράθυρο των παιδικών σου χρόνων…
Πάνω από την απέναντι ράχη του βουνού…
Κουρασμένος…
Και σκεπτόμενος…
Πως γίναμε έτσι…;
Με τις πληγές… τα απωθημένα…
Την θλίψη…
Να σκεπάζει σαν σε νεκροταφείο το παιδί…
Τον άνθρωπο..
Προσπαθώντας να του κόψει τα φτερά του…
Μια και καλή…
Γιατί ξαναφορτώνουν σαν την φύση…
Αχ…
Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή,
είπε το δέντρο στ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα,
όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι!
Τρομακτικά υπέροχο…
Τα νομίζουν άψυχα…
Ναι είναι…
Αλλά χωρίς ψυχή…
Κράζουν…
Όλη την Αγάπη του…
Και την δύναμη του…
Και στα πιο ασήμαντα…
Πετραδάκια…
Η φροντίδα…
Και στο τελευταίο βάθος του απέραντου ωκεανού…
Φροντίζει για το σκουλήκι…
Που βγαίνει από την πέτρα…
Όλα στο ρόλο τους…
Της άπειρης…
Μα και κατά οικονομίας…
Αγάπης και ταπεινότητας του…
Και το τριζόνι…;
Αχ το τριζόνι…
Αλλού ξυπνά τα πάθη…
Αλλού την αγάπη της μοναξιάς…
Αναλόγως τον καθρέπτη…
Διαστρέβλωση…
Πάντρεμα του κοσμικού ανθρώπου…
Με την απόλυτη αθωότητα…
Που ξυπνά συνειδήσεις…
Και ανθρώπους…
Στην αρχή… προ παραμορφώσεως …
Εκεί καταλαβαίνεις…
Φωνάζοντας σε…
Που είσαι…
Πως με νιώθεις…;
Και μένουν στον ψεύτικο ρομαντισμό…
Καταπραΰνοντας τις ένοχες…
Σαν νοσοκόμοι…
Όπως και να είσαι…
Με την ελπίδα να καταλάβουμε κάποτε…
Ότι κάποτε ήμασταν άνθρωποι…
Και όχι γούστα…
Των χρωμάτων της εποχής…