Να είσαι χαρούμενος που ξύπνησες σήμερα.
Να είσαι χαρούμενος που δουλεύεις και ας κουράζεσαι. Άλλοι δεν έχουν αυτό το προνόμιο.
Να είσαι χαρούμενος που έχεις να συμμαζέψει το χαμό του σπιτιού σου. Άλλοι θα έδιναν τα πάντα για να έχουν οικογένεια.
Να είσαι χαρούμενος ακόμη και όταν έχεις δυσκολίες. Είσαι ακόμη εδώ, στη ζωή εννοώ και θα το αντιμετωπίσεις κι αυτό.
Να είσαι χαρούμενος όταν η ζωή σου αλλάζει, όταν δηλαδή φεύγεις από μία σχέση ή σε βγάζουν από αυτήν. Σκέψου πως κάπου εκεί έξω υπάρχει άλλος σταθμός για σένα.
Να είσαι χαρούμενος, όταν κάποιος μιλάει πίσω από την πλάτη σου. Το ένα καλό είναι πως ο Θεός την αδικία δε τη θέλει, άρα κερδίζεις ένα σκαλοπάτι για την ψυχή σου και το δεύτερο είναι πως μπορείς να φύγεις μια ώρα αρχύτερα από αυτούς τους ανθρώπους.
Να είσαι χαρούμενος όταν κάποιος σε σνομπάρει, τουλάχιστον έχεις τη φωνή σου να του πεις δυο κουβέντες που θα τους βάλουν στη θέση τους.
Να είσαι χαρούμενος όταν κουράζεσαι. Έχεις την υγεία σου και μπορείς να αντεπεξέλθεις σε ό,τι θέλεις ή επιβάλλεται να γίνει.
Να μην είσαι αχάριστος για τίποτα όσο αναπνέεις.
Να ‘σαι σίγουρος πως οι άνθρωποι που περνούν ημέρες ολόκληρες, μήνες ατελείωτους σε ένα δωμάτιο ανάρρωσης ή φροντίδας δικών τους ανθρώπων ή σε ένα χώρο που ξέρουν πως θα “φύγουν”, θα ήθελαν να είναι υγιείς και ας κουραζόταν και ας απογοητευόντουσαν από το τσουνάμι της ζωής.
Θα ήθελαν να είναι εκεί έξω στη “ζούγκλα”.
Θα ήθελαν μια ευκαιρία να φτάσουν έως τα βαθιά τους γεράματα.
Και στην τελική, γιατί να πικραίνεσαι για λόγους που δε θα σου στερήσουν τη ζωή σου; Οπότε, χαμογέλα!
Κάθε μέρα θα σου έρχονται και καλές και δύσκολες στιγμές. Ε, και;
Σήκω και περπάτα στη νέα σου σελίδα.
Εξάλλου, είσαι υπεύθυνος για τον πρόλογο και το κυρίως θέμα της.
Ο επίλογος είναι άγνωστος. Αλλά όχι μόνο για σένα, για όλους μας.
Εύη Γουργιώτη
Προς τον σχολιαστή που ζήτησε να μην αναρτήσω το σχόλιό του:
Σκέπτομαι πολλές φορές, τι σημαίνει να είσαι χαρούμενος… βάζω κάτω τις πηγές της χαράς… και σε κάθε μια χρησιμοποιώ ένα “0”…και χαίρομαι από τα πιο απλά πράγματα, ως τα πιο μεγάλα που θα μου φέρει θετικά η ζωή…
Και πάντα καταλήγω στο … “1”…
Κι ευχαριστώ τον Θεό, που έχω την υγειά μου… με τα μικροπροβλήματά της, αλλά δόξα τω Θεώ, την έχω…
Ίσως αν εμείς οι άνθρωποι, ξεκινούσαμε απ’ αυτό το απλό, ζητώντας από τον Θεό να έχει εμάς και όλους τους ανθρώπους γύρω μας καλά στην υγεία τους, να μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και τα πολλά “0” και για τ΄ άλλα…
Κατανοώ τα συναισθήματά σας… αλλά πιστεύω πως κι αυτό που σας στερεί τη χαρά, θα το διαχειριστείτε με τον τρόπο σας… άλλωστε, δεν περνάει από το χέρι σας…
Εύχομαι ότι το καλλίτερο… ότι κι αν είναι αυτό… Εκείνος ξέρει…
Καλή Ανάσταση…
Καπως ετσι ηταν μια δυσκολη ημερα στις 13 Απριλιου 1204 που εγινε η αλωσης της Κωνσταντινουπολης, απο Βενετους σταυροφορους που αντι να ελευθερωσουν του Αγιους Τοπους, αποφασισαν να ξαφρισουν οτι πολυτιμο ειχε τοτε η Κωνσταντινουπολη, και μαλιστα λενε οτι υπευθυνοι ηταν οι χαζαροεβραιοι της Βενετιας που με αυτα τα λαφυρα αρχισαν την ιδεα της παγκοσμια ταξης πραγματων;
Αν και το σχόλιό σας δεν έχει καμία σχέση με το θέμα της ανάρτησης, και θα παρακαλέσω πολύ τα σχόλια να είναι επί του θέματος, σας απαντώ πως οι χαζαροεβραίοι, εδώ και χιλιάδες χρόνια σχεδίαζαν την παγκόσμια υποταγή της ανθρωπότητας σ’ αυτούς… και όπως φαίνεται το καταφέρνουν…
Εκτός αν οι λαοί, αποφασίσουν να εξεγερθούν και να σφάξουν στο γόνατο κάθε τέτοιο ερπετό…