Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἕνα κρίσιμο ἐρώτημα γιά μία ἄρρωστη καί ματωμένη πατρίδα. Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;

16 Μαΐου, 2022 2 Από Καλλιόπη Σουφλή
Μοίρασέ το

 

“Τό Θαῦμα θά γίνει μόνο μέ τή δική μας βούληση καί συνέργεια. Καί αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι μόνο στά λόγια, ἀλλά ὀφείλει νά εἶναι ἔμπρακτη καί ἀληθινή. Καί ἡ ἔμπρακτη βεβαίως ἀπάντηση στό κρίσιμο ἐρώτημα «ἄν θέλουμε πραγματικά νά σωθοῦμε», εἶναι μία. Καί λέγεται μετάνοια.

Μετάνοια εἰλικρινής καί ὁλοκληρωτική.

Αὐτή θά εἶναι ἡ δική μας συνέργεια καί συμμετοχή, ἡ δική μας ἀπόκριση καί συνάμα ἡ δική μας ἔγερση καί ἄρση τοῦ κρεβατιού τῆς πρώην πνευματικής μας ἀναπηρίας.”

 

 

 

 

Αλωθήκαμε ως άνθρωποι… χάσαμε τη ρότα μας… αποσυνδεθήκαμε από την συνείδησή μας και από την Πίστη μας…κι ο κατήφορος, ήταν δεδομένος…

Κι αυτός ο κατήφορος, επέτρεψε στα ερπετά των επικυρίαρχων, να ορίζουν τις ζωές μας…

Αν θέλουμε να σωθούμε, επιβάλεται να ξαναβρούμε τον βηματισμό μας… και να γυρίσουμε σ’ ΕΚΕΙΝΟΝ που εγκαταλείψαμε…

Δύσκολο το εγχείρημα με τόσες δεκαετίες χαμένοι στην ύλη, αλλά αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσουμε…

Κι ο Θεός, δεν θα μας αφήσει να χαθούμε…

 

Καλλιόπη Σουφλή

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

Διδάκτορος Ιστορίας

 

 «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι»; Αὐτό εἶναι τό ἐρώτημα πού ἀπευθύνει ὁ Χριστός στήν εὐαγγελική περικοπή πού ἀναγνώστηκε χτές στούς ναούς μας – καί δέν ξέρω πόσοι ἀπό ἐμᾶς σταθήκαμε ποτέ πραγματικά σέ αὐτή τή φράση, γιά νά τῆς ἀποδώσουμε τή σημασία πού τῆς πρέπει.

       Τό ἀπευθύνει σέ ἕναν παράλυτο πού ἐπί 38 χρόνια περίμενε στήν ἄκρη τῆς Κολυμβήθρας Βηθεσδά νά ἀνακινήσει ὁ ἄγγελος τά ὕδατα γιά νά μπεῖ μέσα πρῶτος καί νά θεραπευτεῖ, χωρίς ὅμως ποτέ νά τό καταφέρει.

«Τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιής γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει. Καί εὐθέως ἐγένετο ὑγιής ὁ ἄνθρωπος…» (Κατά Ιωάννην ε΄, 6-9).

       Ἑπαναλαμβάνω, δέν ξέρω πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἀντιλαμβανόμαστε τή σημασία τοῦ παραπάνω ἐρωτήματος. Πιθανῶς θά φανεῖ παράδοξο αὐτό, εἶναι ὅμως τό κρισιμότερο ἴσως ἐρώτημα πού ἀκούστηκε ποτέ μέσα στήν ἀνθρώπινη Ἱστορία, ἕνα ἐρώτημα ἀνυπολόγιστης σημασίας ἀπό ἄποψη σωτηριολογική. Ἕνα ἐρώτημα πού δείχνει ξεκάθαρα πόσο βασική προϋπόθεση τοῦ θαύματος εἶναι, ὄχι μόνο ἡ θεία ἐπέμβαση καί ἐνέργεια, ἀλλά καί ἡ ἀνθρώπινη συγκατάθεση.

Γιά νά ἐπέμβει ο Θεός, ζητᾶ τή συναίνεσή μας, δηλαδή τήν πίστη καί τήν ἐπιθυμία μας.

Γιατί πολύ απλά δημιούργησε τόν ἄνθρωπο ἐλεύθερο, τόν ἔπλασε γιά νά ἔχει τό αὐτεξούσιον καί ἐθελότρεπτον.

Ἄν συνεπῶς θαυματουργοῦσε χωρίς αὐτά, θά παραβίαζε πολύ ἀπλά αὐτή τήν ἐλευθερία – καί αὐτό ὁ Θεός ἀρνεῖται νά τό πράξει. Περαιτέρω ὅμως εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ὅτι ζητᾶ καί τή συμμετοχή μας ὡς πρός τό ἐλάχιστο πού μποροῦμε ἀνθρωπίνως νά πράξουμε ἐμεῖς, ἐνῶ φυσικά Ἐκεῖνος ἀναλαμβάνει νά πράξει τά μείζονα καί δυσκολότερα.

Ἡ προτροπή «ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει», εἶναι ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ γιά τήν πραγμάτωση αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ ἐλάχιστου.

       Τό ἴδιο ὡστόσο ἐρώτημα καί ἡ ἴδια προτροπή, ἀφορούν ἀσφαλῶς – πολύ περισσότερο σήμερα ἀπό κάθε ἄλλη φορά – καί στόν λαό μας.

Ἕνα λαό πού ζεῖ ἐδῶ καί καιρό στόν βοῦρκο τῆς χειρότερης πνευματικῆς κρίσης καί παρακμής στή μακραίωνη Ἱστορία του.

Μέ κατεστραμμένη τήν ἱστορική του μνήμη, ἐθνικά ἀπονευρωμένος καί θρησκευτικά ἀποχρωματισμένος, χαμένος μέσα στίς αὐταπᾶτες «ἐκσυγχρονιστικῶν» εἰδώλων καί ὀραμάτων κίβδηλης «προοδευτικότητας», ἀποστερημένος ἀπό τά πιό ζωτικά δομικά στοιχεῖα τῆς ἴδιας του τῆς ταυτότητας (τά ὁποῖα ὁ ἴδιος πέταξε στά σκουπίδια σέ μία μακρά ἱστορική διαδικασία ἐπώδυνου πνευματικοῦ αὐτοευνουχισμοῦ), σέ πλήρη ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, παραζαλισμένος καί ἀλλοπρόσαλλος, παραδομένος σέ κάθε εἴδους ἁμαρτία καί διαστροφή, βουλιάζοντας καθημερινά στήν πλάνη, τήν ἀσυναρτησία καί τή σύγχυση.

       Καί εἰδικά βέβαια τόν τελευταῖο καιρό, ἡ ἐπίθεση πού δέχεται αὐτός ὁ λαός ἀπό τίς ἀντίχριστες καί μισελληνικές κυβερνῶσες γιάφκες τῶν παρασιτικών ἐλίτ πού τόν κατατρύχουν ἐδῶ καί δύο αἰῶνες, ἔχει κλιμακωθεῖ δραματικά. Δυστυχῶς τίποτε ἀνθρωπίνως πλέον δέν ὑπάρχει, κανένα στήριγμα δέν διαφαίνεται πουθενά – καί φυσικά ἀπολύτως τίποτε γιά νά μᾶς ἐμπνεύσει πιά καί νά μᾶς καθοδηγήσει. Καί ἀπομείναμε ἀποχαυνωμένοι θεατές, τήν ὥρα πού οί ζωές καί ὁ τόπος μας ξεπουλιοῦνται ἀνερυθρίαστα, ἡ ορθόδοξη πίστη μας συστηματικά νοθεύεται ἤ καί ἀπροκάλυπτα καταδιώκεται, οἱ ὕστατες προσωπικές ἐλευθερίες μας κουρελιάζονται, τό θεόσδοτον αὐτεξούσιόν μας (τό ἴδιο πού ἀκόμη καί Ἐκεῖνος ἀρνεῖται νά παραβιάσει) τσαλαπατιέται ἀνελέητα ἀπό φασιστικές συμμορίες μέ προοδευτική προβιά καί ἡ πατρίδα μας διαλύεται κοινωνικά, οἰκονομικά καί δημογραφικά, ἔρμαιο στά χέρια τῶν ἐσωτερικῶν καί ἐξωτερικῶν ἔχθρῶν της. 

Ἀκόμη ὅμως καί ἄν κάτι ἔχει ἀπομείνει μέσα σέ ἀρκετούς ἐξ ἡμῶν, γιά νά ἀναρριπίζει κάποια ζωντανά ἴχνη φιλοπατρίας καί νά προκαλεῖ τάσεις ἀντίδρασης, εἶναι ὅμως καί αὐτό κάτι συγκεχυμένο, χωρίς πραγματικό στόχο καί προσανατολισμό, χωρίς αὐτοσυνειδησία –  καί κυρίως χωρίς Θεό.

Ἀλλά χωρίς Θεό μέσα της, ἡ ὅποια ἀντίδραση – ἀκόμη καί ἄν ἔρθει – εἶναι παντελῶς ἀδύνατο νά ὁδηγήσει ἀπό μόνη της σέ πραγματικές ὁδούς ἀναγέννησης καί ἀναδημιουργίας.

       Ὑπό τίς συνθῆκες αὐτές – καί ἐνῶ εἶναι ἀπολύτως φανερό πώς ἡ κατάσταση ἀνθρωπίνως καί μέ ὀρθολογικές ἐκτιμήσεις δέν εἶναι ἀναστρέψιμη πιά – ἔρχεται τό κρίσιμο ἐρώτημα.

Θέλεις τό μεγάλο Θαῦμα, τό μόνο πού μπορεῖ νά σέ σώσει ὡς λαό ἀπό τόν βόρβορο πού βουλιάζεις, πού θά ἀνακόψει τήν ἐλεύθερη πτώση σου στήν ἄβυσσο, πού θά σταματήσει αὐτή τήν τραγική πορεία πρός τό ἱστορικό σου Τέλος; «Θέλεις υγιής γενέσθαι»;

Ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι καθόλου αὐτονόητη, ὅσο καί ἄν φαίνεται τέτοια.

Ἀκόμη καί ἀπό τόν παράλυτο τοῦ Εὐαγγελίου, πού ἦταν σίγουρο πώς ἤθελε νά γίνει καλά (γιατί ἀλλιῶς δέν θά περίμενε σχεδόν σαράντα χρόνια μέ τόση ἐπιμονή καί ὑπομονή τό μέγα θαῦμα τῆς θεραπείας), ζητήθηκε ἀπό τόν Θεό ἡ ρητή του συγκατάθεση καί διαβεβαίωση – καί ἄς τό εἶχε ἤδη ἀποδείξει ἡ προφανής πίστη καί ἡ ἀγόγγυστη καρτερία του ὅλο αὐτό τό τεράστιο χρονικό διάστημα.

Πόσο μᾶλλον συνεπῶς δέν μπορεῖ νά εἶναι αὐτονόητη ἡ ἀπάντηση γιά ἐμᾶς πού βουλιάζουμε σχεδόν σαράντα χρόνια ἐπίσης (σύμπτωση ἄραγε;) στόν βάλτο τῆς ἀποστασίας καί τῆς ἀρρώστιας, καί μόνο στά λόγια δηλώνουμε ἐνίοτε τήν ἐπιθυμία τῆς σωτηρίας.

Γιά νά γίνει ὅμως τό Θαῦμα, τά ἀπλά λόγια προφανῶς δέν ἀρκοῦν.

       Τό Θαῦμα θά γίνει μόνο μέ τή δική μας βούληση καί συνέργεια. Καί αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι μόνο στά λόγια, ἀλλά ὀφείλει νά εἶναι ἔμπρακτη καί ἀληθινή. Καί ἡ ἔμπρακτη βεβαίως ἀπάντηση στό κρίσιμο ἐρώτημα «ἄν θέλουμε πραγματικά νά σωθοῦμε», εἶναι μία. Καί λέγεται μετάνοια.

Μετάνοια εἰλικρινής καί ὁλοκληρωτική.

Αὐτή θά εἶναι ἡ δική μας συνέργεια καί συμμετοχή, ἡ δική μας ἀπόκριση καί συνάμα ἡ δική μας ἔγερση καί ἄρση τοῦ κρεβατιού τῆς πρώην πνευματικής μας ἀναπηρίας.

Ἀλλαγή τῆς ζωῆς μας, ἐπανάσταση πρῶτα ἀπ’ ὅλα μέσα μας, γιά νά νικήσουμε τόν ἐξαχρειωμένο ἑαυτό μας, ἀλλά καί γιά νά ξαναβροῦμε ὡς λαός ὅσα χάσαμε μετά ἀπό τόσες τραγικές δεκαετίες ἐκμαυλισμοῦ – καί ἔτσι νά μπορέσουμε νά ἐπανακάμψουμε στήν προπτωτική μας κατάσταση.

        Καί φυσικά εἶναι προφανές πώς μετάνοια καί πνευματικός ἀγώνας δέν σημαίνουν παθητικότητα καί ἀδράνεια ὅσον ἀφορᾶ τίς «κοσμικές» δραστηριότητές μας.

Θά πολεμήσουμε λοιπόν καί μέσα στόν κόσμο – μιλώντας, γράφοντας, διαδηλώνοντας, φωνάζοντας, καταθέτοντας ποικιλότροπη μαρτυρία καί ὁμολογία: ἡ ἔγερση ἀπό τήν κλίνη τῆς παραλυσίας καί ἡ ἐπαναδραστηριοποίηση τά περιλαμβάνει καί αὐτά, γιατί ἀπλούστατα εἶναι τέτοια ἡ λαίλαπα μέσα στήν ὁποία βρισκόμαστε, πού κανείς δέν ἔχει πλέον τό δικαίωμα νά παραμένει ἀδρανής.

Καί αὐτές ὅμως ὅλες οἱ πράξεις μας, γιά νά ἔχουν ἀποτέλεσμα, πρέπει νά γίνουν μόνο σύν Θεῷ.

Μόνο μέ τό αὐτεπίγνωτον τῆς ἀθλιότητάς μας, μόνο μέ τό κλᾶμα τῆς εἰλικρινοῦς ἐπιστροφῆς μας, μόνο μέ τήν θερμή ἐπίκληση τοῦ ἐλέους Του.

Αὐτή εἶναι ἡ ἀπόλυτη καί πρωταρχική ἀναγκαία συνθήκη. Μετά θά ἔρθουν καί τά ὑπόλοιπα…

 

 

Προβολές : 147


Μοίρασέ το:



Ετικέτες: ,

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα